# เนติบัณฑิต ภาคสอง (ขาวิ.แพ่งและขาวิ.อาญา) — วิธีพิจารณาความแพ่ง, วิธีพิจารณาความอาญา, พยานหลักฐาน, ล้มละลาย และพระธรรมนูญศาลยุติธรรม

> ชุดบัตรคำถาม-คำตอบและตัวเลือก 4 ตัวเลือก สำหรับการสอบความรู้ชั้นเนติบัณฑิต ภาคสอง ครอบคลุมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง กฎหมายล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ พระธรรมนูญศาลยุติธรรม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา กฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน ว่าความและการถามพยาน และการจัดทำเอกสารทางกฎหมาย

- **Canonical URL:** https://flashcards.world/flashcards/sets/4a131716-6f67-4c42-adfd-ab38ad0f3e6e/
- **Markdown URL:** https://flashcards.world/flashcards/sets/4a131716-6f67-4c42-adfd-ab38ad0f3e6e.md
- **Level:** advanced
- **Languages:** th → th
- **Total Cards:** 32

## Flashcards (32 Cards)

| # | Front (Term / Prompt) | Back (Definition / Answer) | Example | Multiple-Choice Options |
| :--- | :--- | :--- | :--- | :--- |
| 1 | ในวิชาการจัดทำเอกสารทางกฎหมาย (ข้อ 10 ขาวิ.อาญา) ในการร่าง 'หนังสือบอกกล่าวทวงถามและบังคับจำนอง' หรือ 'สัญญาประนีประนอมยอมความ' ข้อใดคือองค์ประกอบสำคัญที่ผู้ร่างต้องระบุให้ครบถ้วนเพื่อให้มีผลบังคับได้ตามกฎหมาย? | ในหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองต้องทำเป็นหนังสือแจ้งไปยังลูกหนี้ (และผู้จำนอง) ให้ชำระหนี้ภายในเวลาอันสมควรซึ่งต้องไม่น้อยกว่า 60 วันนับแต่วันที่ลูกหนี้ได้รับคำบอกกล่าวตาม ป.พ.พ. มาตรา 728 ส่วนสัญญาประนีประนอมยอมความต้องระบุคู่สัญญา มูลพิพาทเดิม ข้อตกลงระงับข้อพิพาทด้วยการที่ต่างยอมผ่อนผันให้แก่กันตามมาตรา 850 กำหนดเวลาชำระหนี้ ข้อตกลงกรณีผิดนัด และลงลายมือชื่อคู่สัญญา — ในการสอบข้อ 10 ขาวิ.อาญา (การจัดทำเอกสารทางกฎหมาย) กรรมการจะตรวจความถูกต้องตามรูปแบบและองค์ประกอบทางกฎหมาย เช่น หนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองตาม ป.พ.พ. มาตรา 728 ต้องกำหนดเวลาอันสมควรซึ่งต้องไม่น้อยกว่า 60 วันนับแต่วันที่ลูกหนี้ได้รับคำบอกกล่าว และหากเป็นจำนองประกันหนี้บุคคลอื่นต้องส่งคำบอกกล่าวแก่ผู้จำนองภายใน 15 วันนับแต่วันที่ส่งหนังสือแจ้งลูกหนี้ ส่วนสัญญาประนีประนอมยอมความตามมาตรา 850–852 ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อฝ่ายที่ต้องรับผิดและแสดงถึงการระงับข้อพิพาทด้วยการที่ต่างยอมผ่อนผันให้แก่กัน | ในการสอบข้อ 10 ขาวิ.อาญา (การจัดทำเอกสารทางกฎหมาย) กรรมการจะตรวจความถูกต้องตามรูปแบบและองค์ประกอบทางกฎหมาย เช่น หนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองตาม ป.พ.พ. มาตรา 728 ต้องกำหนดเวลาอันสมควรซึ่งต้องไม่น้อยกว่า 60 วันนับแต่วันที่ลูกหนี้ได้รับคำบอกกล่าว และหากเป็นจำนองประกันหนี้บุคคลอื่นต้องส่งคำบอกกล่าวแก่ผู้จำนองภายใน 15 วันนับแต่วันที่ส่งหนังสือแจ้งลูกหนี้ ส่วนสัญญาประนีประนอมยอมความตามมาตรา 850–852 ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อฝ่ายที่ต้องรับผิดและแสดงถึงการระงับข้อพิพาทด้วยการที่ต่างยอมผ่อนผันให้แก่กัน | A) หนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองสามารถกำหนดให้ลูกหนี้ชำระหนี้ภายใน 3 วันนับแต่วันส่งหนังสือได้โดยชอบด้วยกฎหมาย; B) ในหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองต้องทำเป็นหนังสือแจ้งไปยังลูกหนี้ (และผู้จำนอง) ให้ชำระหนี้ภายในเวลาอันสมควรซึ่งต้องไม่น้อยกว่า 60 วันนับแต่วันที่ลูกหนี้ได้รับคำบอกกล่าวตาม ป.พ.พ. มาตรา 728 ส่วนสัญญาประนีประนอมยอมความต้องระบุคู่สัญญา มูลพิพาทเดิม ข้อตกลงระงับข้อพิพาทด้วยการที่ต่างยอมผ่อนผันให้แก่กันตามมาตรา 850 กำหนดเวลาชำระหนี้ ข้อตกลงกรณีผิดนัด และลงลายมือชื่อคู่สัญญา — ในการสอบข้อ 10 ขาวิ.อาญา (การจัดทำเอกสารทางกฎหมาย) กรรมการจะตรวจความถูกต้องตามรูปแบบและองค์ประกอบทางกฎหมาย เช่น หนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองตาม ป.พ.พ. มาตรา 728 ต้องกำหนดเวลาอันสมควรซึ่งต้องไม่น้อยกว่า 60 วันนับแต่วันที่ลูกหนี้ได้รับคำบอกกล่าว และหากเป็นจำนองประกันหนี้บุคคลอื่นต้องส่งคำบอกกล่าวแก่ผู้จำนองภายใน 15 วันนับแต่วันที่ส่งหนังสือแจ้งลูกหนี้ ส่วนสัญญาประนีประนอมยอมความตามมาตรา 850–852 ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อฝ่ายที่ต้องรับผิดและแสดงถึงการระงับข้อพิพาทด้วยการที่ต่างยอมผ่อนผันให้แก่กัน ✓; C) สัญญาประนีประนอมยอมความไม่จำเป็นต้องมีการยอมผ่อนผันให้แก่กันและไม่ต้องมีลายมือชื่อของคู่สัญญาฝ่ายใดเลย; D) หนังสือบอกกล่าวทวงถามทุกประเภทต้องนำไปจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ณ สำนักงานที่ดินก่อนส่งเสมอ |
| 2 | ในวิชากฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ข้อ 1–6 ขาวิ.อาญา) นาย ก. โกรธเคืองนาย ข. จึงท้าทายนาย ข. ให้ออกมาชกต่อยกันตัวต่อตัวที่ลานวัดโดยต่างฝ่ายต่างสมัครใจเข้าวิวาททำร้ายกัน ปรากฏว่านาย ก. สู้ไม่ได้และถูกนาย ข. ชกได้รับบาดเจ็บ ข้อใดวินิจฉัยสถานะความเป็นผู้เสียหายและอำนาจฟ้องคดีอาญาได้ถูกต้อง? | นาย ก. ไม่ใช่ผู้เสียหายโดยนิตินัยตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 2 (4) เพราะสมัครใจเข้าวิวาททำร้ายกัน จึงไม่มีอำนาจฟ้องนาย ข. ด้วยตนเอง และไม่มีอำนาจร้องทุกข์ แต่พนักงานสอบสวนยังคงมีอำนาจสอบสวนและพนักงานอัยการมีอำนาจฟ้องนาย ข. ในความผิดฐานทำร้ายร่างกายซึ่งเป็นความผิดต่อแผ่นดินได้ — ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกา ผู้ที่สมัครใจเข้าวิวาททำร้ายกันมีส่วนในการกระทำความผิด จึงไม่ใช่ผู้เสียหายโดยนิตินัยตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 2(4) ส่งผลให้นาย ก. ไม่มีอำนาจร้องทุกข์และไม่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญาด้วยตนเองตามมาตรา 28(2) (และบุพการีก็จัดการแทนตามมาตรา 5(2) ไม่ได้เช่นกันเพราะต้องเป็นกรณีที่ผู้ถูกทำร้ายเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัย) อย่างไรก็ดี ความผิดฐานทำร้ายร่างกายตาม ป.อ. มาตรา 295 เป็นความผิดอาญาแผ่นดินซึ่งไม่ต้องอาศัยคำร้องทุกข์ พนักงานสอบสวนจึงสอบสวนได้และพนักงานอัยการฟ้องได้ | ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกา ผู้ที่สมัครใจเข้าวิวาททำร้ายกันมีส่วนในการกระทำความผิด จึงไม่ใช่ผู้เสียหายโดยนิตินัยตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 2(4) ส่งผลให้นาย ก. ไม่มีอำนาจร้องทุกข์และไม่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญาด้วยตนเองตามมาตรา 28(2) (และบุพการีก็จัดการแทนตามมาตรา 5(2) ไม่ได้เช่นกันเพราะต้องเป็นกรณีที่ผู้ถูกทำร้ายเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัย) อย่างไรก็ดี ความผิดฐานทำร้ายร่างกายตาม ป.อ. มาตรา 295 เป็นความผิดอาญาแผ่นดินซึ่งไม่ต้องอาศัยคำร้องทุกข์ พนักงานสอบสวนจึงสอบสวนได้และพนักงานอัยการฟ้องได้ | A) นาย ก. ไม่ใช่ผู้เสียหายโดยนิตินัยตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 2 (4) เพราะสมัครใจเข้าวิวาททำร้ายกัน จึงไม่มีอำนาจฟ้องนาย ข. ด้วยตนเอง และไม่มีอำนาจร้องทุกข์ แต่พนักงานสอบสวนยังคงมีอำนาจสอบสวนและพนักงานอัยการมีอำนาจฟ้องนาย ข. ในความผิดฐานทำร้ายร่างกายซึ่งเป็นความผิดต่อแผ่นดินได้ — ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกา ผู้ที่สมัครใจเข้าวิวาททำร้ายกันมีส่วนในการกระทำความผิด จึงไม่ใช่ผู้เสียหายโดยนิตินัยตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 2(4) ส่งผลให้นาย ก. ไม่มีอำนาจร้องทุกข์และไม่มีอำนาจเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญาด้วยตนเองตามมาตรา 28(2) (และบุพการีก็จัดการแทนตามมาตรา 5(2) ไม่ได้เช่นกันเพราะต้องเป็นกรณีที่ผู้ถูกทำร้ายเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัย) อย่างไรก็ดี ความผิดฐานทำร้ายร่างกายตาม ป.อ. มาตรา 295 เป็นความผิดอาญาแผ่นดินซึ่งไม่ต้องอาศัยคำร้องทุกข์ พนักงานสอบสวนจึงสอบสวนได้และพนักงานอัยการฟ้องได้ ✓; B) นาย ก. เป็นผู้เสียหายโดยนิตินัย มีอำนาจยื่นฟ้องนาย ข. เป็นคดีอาญาต่อศาลได้ด้วยตนเองทันที; C) เมื่อนาย ก. ไม่ใช่ผู้เสียหายโดยนิตินัย พนักงานอัยการจึงไม่มีอำนาจฟ้องนาย ข. ในความผิดอาญาแผ่นดินด้วยเช่นกัน; D) บิดาของนาย ก. สามารถเข้าจัดการแทนนาย ก. ตามมาตรา 5 (2) เพื่อยื่นฟ้องนาย ข. ต่อศาลได้ |
| 3 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสาม และมาตรา 179 ในการยื่นฟ้องแย้งของจำเลยและการแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องหรือคำให้การ กฎหมายกำหนดหลักเกณฑ์และระยะเวลาไว้อย่างไร? | จำเลยจะฟ้องแย้งมาในคำให้การหรือยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเพื่อฟ้องแย้งก็ได้ แต่ฟ้องแย้งนั้นต้องเกี่ยวกับฟ้องเดิมพอที่จะรวมการพิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีเข้าด้วยกันได้ ส่วนการยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องหรือคำให้การตามมาตรา 180 ต้องยื่นก่อนวันชี้สองสถาน หรือก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 7 วันในกรณีที่ไม่มีการชี้สองสถาน — ตามมาตรา 177 วรรคสาม จำเลยจะฟ้องแย้งมาในคำให้การก็ได้ แต่ถ้าฟ้องแย้งนั้นเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิม ให้ศาลสั่งให้จำเลยฟ้องเป็นคดีต่างหาก และตามมาตรา 180 การแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องหรือคำให้การต้องยื่นคำร้องต่อศาลก่อนวันชี้สองสถาน หรือก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 7 วันในกรณีที่ไม่มีการชี้สองสถาน เว้นแต่มีเหตุอันสมควรหรือเป็นการแก้ไขข้อผิดหลงเล็กน้อยหรือเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน | ตามมาตรา 177 วรรคสาม จำเลยจะฟ้องแย้งมาในคำให้การก็ได้ แต่ถ้าฟ้องแย้งนั้นเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิม ให้ศาลสั่งให้จำเลยฟ้องเป็นคดีต่างหาก และตามมาตรา 180 การแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องหรือคำให้การต้องยื่นคำร้องต่อศาลก่อนวันชี้สองสถาน หรือก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 7 วันในกรณีที่ไม่มีการชี้สองสถาน เว้นแต่มีเหตุอันสมควรหรือเป็นการแก้ไขข้อผิดหลงเล็กน้อยหรือเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน | A) จำเลยสามารถฟ้องแย้งในเรื่องใดก็ได้แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับคำฟ้องเดิมเลยก็ตาม เช่น โจทก์ฟ้องหย่าแต่จำเลยฟ้องแย้งเรียกเงินกู้ของเพื่อนบ้าน; B) จำเลยจะฟ้องแย้งมาในคำให้การหรือยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำให้การเพื่อฟ้องแย้งก็ได้ แต่ฟ้องแย้งนั้นต้องเกี่ยวกับฟ้องเดิมพอที่จะรวมการพิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีเข้าด้วยกันได้ ส่วนการยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องหรือคำให้การตามมาตรา 180 ต้องยื่นก่อนวันชี้สองสถาน หรือก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 7 วันในกรณีที่ไม่มีการชี้สองสถาน — ตามมาตรา 177 วรรคสาม จำเลยจะฟ้องแย้งมาในคำให้การก็ได้ แต่ถ้าฟ้องแย้งนั้นเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิม ให้ศาลสั่งให้จำเลยฟ้องเป็นคดีต่างหาก และตามมาตรา 180 การแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องหรือคำให้การต้องยื่นคำร้องต่อศาลก่อนวันชี้สองสถาน หรือก่อนวันสืบพยานไม่น้อยกว่า 7 วันในกรณีที่ไม่มีการชี้สองสถาน เว้นแต่มีเหตุอันสมควรหรือเป็นการแก้ไขข้อผิดหลงเล็กน้อยหรือเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ✓; C) การขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องหรือคำให้การสามารถยื่นเมื่อใดก็ได้แม้ศาลฎีกาจะอ่านคำพิพากษาเสร็จแล้ว; D) โจทก์สามารถยื่นฟ้องแย้งซ้อนฟ้องแย้งของจำเลยได้ไม่จำกัดจำนวนครั้ง |
| 4 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 บุคคลจะเสนอคดีต่อศาลส่วนแพ่งได้ใน 2 กรณี คือกรณีใดบ้าง และมีความแตกต่างกันอย่างไร? | กรณีที่ 1 คดีมีข้อพิพาท ต้องปรากฏว่ามีข้อโต้แย้งเกิดขึ้นเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลใดตามกฎหมายแพ่ง (ยื่นเป็นคำฟ้อง) และกรณีที่ 2 คดีไม่มีข้อพิพาท ต้องเป็นกรณีที่บุคคลมีความจำเป็นที่จะต้องใช้สิทธิทางศาล (ยื่นเป็นคำร้องขอ) — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 55 วางหลักเรื่องอำนาจฟ้องไว้ว่า เมื่อมีข้อโต้แย้งเกิดขึ้นเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลใดตามกฎหมายแพ่ง หรือจะต้องใช้สิทธิทางศาล บุคคลนั้นชอบที่จะเสนอคดีของตนต่อศาลส่วนแพ่งที่มีเขตอำนาจได้ ดังนั้นในคดีมีข้อพิพาท โจทก์ต้องเป็นผู้มีสิทธิและถูกจำเลยโต้แย้งสิทธินั้นจึงจะมีอำนาจฟ้อง | ป.วิ.แพ่ง มาตรา 55 วางหลักเรื่องอำนาจฟ้องไว้ว่า เมื่อมีข้อโต้แย้งเกิดขึ้นเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลใดตามกฎหมายแพ่ง หรือจะต้องใช้สิทธิทางศาล บุคคลนั้นชอบที่จะเสนอคดีของตนต่อศาลส่วนแพ่งที่มีเขตอำนาจได้ ดังนั้นในคดีมีข้อพิพาท โจทก์ต้องเป็นผู้มีสิทธิและถูกจำเลยโต้แย้งสิทธินั้นจึงจะมีอำนาจฟ้อง | A) กรณีที่ 1 คดีมีข้อพิพาท ต้องปรากฏว่ามีข้อโต้แย้งเกิดขึ้นเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลใดตามกฎหมายแพ่ง (ยื่นเป็นคำฟ้อง) และกรณีที่ 2 คดีไม่มีข้อพิพาท ต้องเป็นกรณีที่บุคคลมีความจำเป็นที่จะต้องใช้สิทธิทางศาล (ยื่นเป็นคำร้องขอ) — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 55 วางหลักเรื่องอำนาจฟ้องไว้ว่า เมื่อมีข้อโต้แย้งเกิดขึ้นเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของบุคคลใดตามกฎหมายแพ่ง หรือจะต้องใช้สิทธิทางศาล บุคคลนั้นชอบที่จะเสนอคดีของตนต่อศาลส่วนแพ่งที่มีเขตอำนาจได้ ดังนั้นในคดีมีข้อพิพาท โจทก์ต้องเป็นผู้มีสิทธิและถูกจำเลยโต้แย้งสิทธินั้นจึงจะมีอำนาจฟ้อง ✓; B) บุคคลทุกคนสามารถฟ้องคดีแพ่งแทนผู้อื่นได้เสมอแม้ตนเองจะไม่ถูกโต้แย้งสิทธิและไม่มีกฎหมายให้อำนาจ; C) กรณีที่ 1 คดีที่มีทุนทรัพย์เกิน 300,000 บาท และกรณีที่ 2 คดีที่มีทุนทรัพย์ไม่เกิน 300,000 บาท; D) กรณีที่ 1 คดีที่โจทก์เป็นนิติบุคคล และกรณีที่ 2 คดีที่โจทก์เป็นบุคคลธรรมดา |
| 5 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลที่ชี้ขาดคดีต้องตัดสินตามข้อหาในคำฟ้องทุกข้อ และห้ามมิให้พิพากษาหรือทำคำสั่งให้สิ่งใดๆ เกินไปกว่าหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้อง เว้นแต่จะเข้าข้อยกเว้นตามกฎหมาย ข้อใดคือหนึ่งในข้อยกเว้นที่ศาลพิพากษาเกินคำขอได้? | ในคดีฟ้องเรียกอสังหาริมทรัพย์ ศาลมีอำนาจพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากอสังหาริมทรัพย์นั้นได้ หรือการที่ศาลยกข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนขึ้นอ้าง — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 142 กำหนดข้อยกเว้นให้ศาลพิพากษาเกินหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้องได้ 6 กรณี ได้แก่ (1) ในคดีฟ้องเรียกอสังหาริมทรัพย์ ให้พึงเข้าใจว่าเป็นประเภทเดียวกับฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย (2) ในคดีฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย ย่อมกินความถึงวงศ์ญาติและบริวารของจำเลย (3) สิทธิที่จะได้รับชำระหนี้ในอนาคต (4) ค่าฤชาธรรมเนียม (5) การยกข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนขึ้นอ้าง และ (6) อัตราดอกเบี้ยที่ลดลงตามกฎหมาย | ป.วิ.แพ่ง มาตรา 142 กำหนดข้อยกเว้นให้ศาลพิพากษาเกินหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้องได้ 6 กรณี ได้แก่ (1) ในคดีฟ้องเรียกอสังหาริมทรัพย์ ให้พึงเข้าใจว่าเป็นประเภทเดียวกับฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย (2) ในคดีฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย ย่อมกินความถึงวงศ์ญาติและบริวารของจำเลย (3) สิทธิที่จะได้รับชำระหนี้ในอนาคต (4) ค่าฤชาธรรมเนียม (5) การยกข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนขึ้นอ้าง และ (6) อัตราดอกเบี้ยที่ลดลงตามกฎหมาย | A) ศาลมีอำนาจพิพากษาให้บุคคลภายนอกที่ไม่ได้ถูกฟ้องเป็นจำเลยต้องร่วมรับผิดชำระหนี้ตามสัญญาซื้อขายเสมอ; B) ในคดีกู้ยืมเงินที่โจทก์ขอคิดดอกเบี้ยร้อยละ 3 ต่อปี ศาลมีอำนาจพิพากษาให้จำเลยชำระดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีเกินกว่าที่โจทก์ขอได้เอง; C) ในคดีละเมิดที่โจทก์เรียกค่าเสียหาย 100,000 บาท ศาลมีอำนาจพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,000,000 บาทได้โดยโจทก์ไม่ได้ขอแก้ไขคำฟ้อง; D) ในคดีฟ้องเรียกอสังหาริมทรัพย์ ศาลมีอำนาจพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากอสังหาริมทรัพย์นั้นได้ หรือการที่ศาลยกข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนขึ้นอ้าง — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 142 กำหนดข้อยกเว้นให้ศาลพิพากษาเกินหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้องได้ 6 กรณี ได้แก่ (1) ในคดีฟ้องเรียกอสังหาริมทรัพย์ ให้พึงเข้าใจว่าเป็นประเภทเดียวกับฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย (2) ในคดีฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย ย่อมกินความถึงวงศ์ญาติและบริวารของจำเลย (3) สิทธิที่จะได้รับชำระหนี้ในอนาคต (4) ค่าฤชาธรรมเนียม (5) การยกข้อกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนขึ้นอ้าง และ (6) อัตราดอกเบี้ยที่ลดลงตามกฎหมาย ✓ |
| 6 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57 และมาตรา 58 บุคคลภายนอกที่ถูกหมายเรียกเข้ามาในคดีตามมาตรา 57 (3) เพื่อให้จำเลยใช้สิทธิไล่เบี้ย จะมีสิทธิและถูกผูกพันตามคำพิพากษาอย่างไร? | มีสิทธิเสมือนหนึ่งว่าตนได้ถูกฟ้องเป็นคดีเรื่องใหม่ และคำพิพากษาในคดีเดิมย่อมมีผลผูกพันผู้ร้องสอดตามมาตรา 58 วรรคหนึ่ง เว้นแต่ในกรณีตามมาตรา 58 วรรคสอง (เช่น เพิ่งเข้ามาเมื่อล่วงเวลาที่จะยื่นพยานหลักฐานหรือคู่ความเดิมดำเนินกระบวนพิจารณาโดยฉ้อฉล) — การร้องสอดตามมาตรา 57 มี 3 กรณี คือ (1) เข้ามาเป็นคู่ความฝ่ายที่สามด้วยความสมัครใจเพราะจำเป็นเพื่อยังให้ได้รับความรับรอง คุ้มครอง หรือบังคับตามสิทธิของตนที่มีอยู่ (2) เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมหรือจำเลยร่วมเพราะมีส่วนได้เสียตามกฎหมายในผลแห่งคดี และ (3) ถูกหมายเรียกเข้ามาในคดี (เช่น เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ย) ซึ่งตามมาตรา 58 วรรคหนึ่ง ผู้ร้องสอดตาม (1) และ (3) มีสิทธิเสมือนหนึ่งว่าตนได้ฟ้องหรือถูกฟ้องเป็นคดีเรื่องใหม่ | การร้องสอดตามมาตรา 57 มี 3 กรณี คือ (1) เข้ามาเป็นคู่ความฝ่ายที่สามด้วยความสมัครใจเพราะจำเป็นเพื่อยังให้ได้รับความรับรอง คุ้มครอง หรือบังคับตามสิทธิของตนที่มีอยู่ (2) เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมหรือจำเลยร่วมเพราะมีส่วนได้เสียตามกฎหมายในผลแห่งคดี และ (3) ถูกหมายเรียกเข้ามาในคดี (เช่น เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ย) ซึ่งตามมาตรา 58 วรรคหนึ่ง ผู้ร้องสอดตาม (1) และ (3) มีสิทธิเสมือนหนึ่งว่าตนได้ฟ้องหรือถูกฟ้องเป็นคดีเรื่องใหม่ | A) ไม่มีสิทธิยื่นคำให้การหรือนำพยานเข้าสืบ และคำพิพากษาไม่มีผลผูกพันผู้ร้องสอดในทุกกรณี; B) มีฐานะเป็นเพียงพยานบุคคลของจำเลยเท่านั้น ไม่ถือเป็นคู่ความในคดี; C) มีสิทธิเสมือนหนึ่งว่าตนได้ถูกฟ้องเป็นคดีเรื่องใหม่ และคำพิพากษาในคดีเดิมย่อมมีผลผูกพันผู้ร้องสอดตามมาตรา 58 วรรคหนึ่ง เว้นแต่ในกรณีตามมาตรา 58 วรรคสอง (เช่น เพิ่งเข้ามาเมื่อล่วงเวลาที่จะยื่นพยานหลักฐานหรือคู่ความเดิมดำเนินกระบวนพิจารณาโดยฉ้อฉล) — การร้องสอดตามมาตรา 57 มี 3 กรณี คือ (1) เข้ามาเป็นคู่ความฝ่ายที่สามด้วยความสมัครใจเพราะจำเป็นเพื่อยังให้ได้รับความรับรอง คุ้มครอง หรือบังคับตามสิทธิของตนที่มีอยู่ (2) เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมหรือจำเลยร่วมเพราะมีส่วนได้เสียตามกฎหมายในผลแห่งคดี และ (3) ถูกหมายเรียกเข้ามาในคดี (เช่น เพื่อการใช้สิทธิไล่เบี้ย) ซึ่งตามมาตรา 58 วรรคหนึ่ง ผู้ร้องสอดตาม (1) และ (3) มีสิทธิเสมือนหนึ่งว่าตนได้ฟ้องหรือถูกฟ้องเป็นคดีเรื่องใหม่ ✓; D) ศาลต้องพิพากษาให้ผู้ร้องสอดชำระหนี้แทนจำเลยให้แก่โจทก์โดยตรงเสมอแม้โจทก์ไม่ได้มีคำขอ |
| 7 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 134/1, มาตรา 134/2 และมาตรา 134/4 ในชั้นสอบสวนผู้ต้องหาในคดีที่มีอัตราโทษประหารชีวิต หรือในคดีที่ผู้ต้องหามีอายุไม่เกิน 18 ปีในวันที่พนักงานสอบสวนแจ้งข้อหา พนักงานสอบสวนมีหน้าที่เกี่ยวกับทนายความอย่างไร และหากฝ่าฝืนจะมีผลทางพยานหลักฐานอย่างไร? | ก่อนเริ่มถามคำให้การ พนักงานสอบสวนต้องถามผู้ต้องหาว่ามีทนายความหรือไม่ ถ้าไม่มีให้รัฐจัดหาทนายความให้เสมอโดยไม่ต้องถามว่าผู้ต้องหาต้องการหรือไม่ และหากพนักงานสอบสวนไม่ได้ดำเนินการดังกล่าว ถ้อยคำใดๆ ที่ผู้ต้องหาให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนจะรับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของผู้นั้นไม่ได้เลยตามมาตรา 134/4 วรรคท้าย — ป.วิ.อาญา มาตรา 134/1 วรรคหนึ่ง กำหนดว่าในคดีที่มีอัตราโทษประหารชีวิต หรือในคดีที่ผู้ต้องหามีอายุไม่เกิน 18 ปีในวันที่แจ้งข้อหา ถ้าผู้ต้องหาไม่มีทนายความ ให้รัฐจัดหาทนายความให้ (บังคับต้องจัดหาให้) ส่วนในคดีที่มีอัตราโทษจำคุก ถ้าไม่มีทนายความและผู้ต้องหาต้องการ ให้รัฐจัดหาทนายความให้ และตามมาตรา 134/4 วรรคท้าย ถ้อยคำใดๆ ที่ผู้ต้องหาให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนก่อนมีการแจ้งสิทธิหรือก่อนที่จะดำเนินการตามมาตรา 134/1, 134/2 และ 134/3 จะรับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของผู้นั้นไม่ได้ | ป.วิ.อาญา มาตรา 134/1 วรรคหนึ่ง กำหนดว่าในคดีที่มีอัตราโทษประหารชีวิต หรือในคดีที่ผู้ต้องหามีอายุไม่เกิน 18 ปีในวันที่แจ้งข้อหา ถ้าผู้ต้องหาไม่มีทนายความ ให้รัฐจัดหาทนายความให้ (บังคับต้องจัดหาให้) ส่วนในคดีที่มีอัตราโทษจำคุก ถ้าไม่มีทนายความและผู้ต้องหาต้องการ ให้รัฐจัดหาทนายความให้ และตามมาตรา 134/4 วรรคท้าย ถ้อยคำใดๆ ที่ผู้ต้องหาให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนก่อนมีการแจ้งสิทธิหรือก่อนที่จะดำเนินการตามมาตรา 134/1, 134/2 และ 134/3 จะรับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของผู้นั้นไม่ได้ | A) หากผู้ต้องหาให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนแม้จะไม่ได้แจ้งสิทธิเรื่องทนายความ ศาลก็ยังสามารถรับฟังคำรับสารภาพนั้นลงโทษจำเลยได้เสมอ; B) พนักงานสอบสวนไม่จำเป็นต้องจัดหาทนายความให้ในชั้นสอบสวน เพราะทนายความจำเป็นเฉพาะในชั้นพิจารณาของศาลเท่านั้น; C) ก่อนเริ่มถามคำให้การ พนักงานสอบสวนต้องถามผู้ต้องหาว่ามีทนายความหรือไม่ ถ้าไม่มีให้รัฐจัดหาทนายความให้เสมอโดยไม่ต้องถามว่าผู้ต้องหาต้องการหรือไม่ และหากพนักงานสอบสวนไม่ได้ดำเนินการดังกล่าว ถ้อยคำใดๆ ที่ผู้ต้องหาให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนจะรับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของผู้นั้นไม่ได้เลยตามมาตรา 134/4 วรรคท้าย — ป.วิ.อาญา มาตรา 134/1 วรรคหนึ่ง กำหนดว่าในคดีที่มีอัตราโทษประหารชีวิต หรือในคดีที่ผู้ต้องหามีอายุไม่เกิน 18 ปีในวันที่แจ้งข้อหา ถ้าผู้ต้องหาไม่มีทนายความ ให้รัฐจัดหาทนายความให้ (บังคับต้องจัดหาให้) ส่วนในคดีที่มีอัตราโทษจำคุก ถ้าไม่มีทนายความและผู้ต้องหาต้องการ ให้รัฐจัดหาทนายความให้ และตามมาตรา 134/4 วรรคท้าย ถ้อยคำใดๆ ที่ผู้ต้องหาให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนก่อนมีการแจ้งสิทธิหรือก่อนที่จะดำเนินการตามมาตรา 134/1, 134/2 และ 134/3 จะรับฟังเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของผู้นั้นไม่ได้ ✓; D) ผู้ต้องหาต้องจ่ายเงินค่าจ้างทนายความให้แก่พนักงานสอบสวนล่วงหน้าจึงจะมีสิทธิมีทนายความ |
| 8 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247 และมาตรา 249 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2558) การฎีกาคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ในคดีแพ่งปัจจุบันใช้ระบบใดและต้องดำเนินการอย่างไร? | ใช้ระบบขออนุญาตฎีกา โดยคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ให้เป็นที่สุด การจะฎีกาไม่ว่าในปัญหาข้อเท็จจริงหรือปัญหาข้อกฎหมาย คู่ความต้องยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกาต่อศาลฎีกาพร้อมกับคำฟ้องฎีกาต่อศาลชั้นต้นที่มีคำพิพากษาหรือคำสั่งในคดีนั้นภายในกำหนด 1 เดือนนับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ — ตั้งแต่การแก้ไข ป.วิ.แพ่ง พ.ศ. 2558 มาตรา 247 บัญญัติให้คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์เป็นที่สุด การฎีกาคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ (ทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย) จะกระทำได้ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา โดยต้องยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกาพร้อมกับคำฟ้องฎีกาต่อศาลชั้นต้นภายใน 1 เดือนนับแต่วันอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์ และต้องแสดงว่าเป็นปัญหาสำคัญที่ศาลฎีกาควรวินิจฉัยตามมาตรา 249 | ตั้งแต่การแก้ไข ป.วิ.แพ่ง พ.ศ. 2558 มาตรา 247 บัญญัติให้คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์เป็นที่สุด การฎีกาคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ (ทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย) จะกระทำได้ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา โดยต้องยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกาพร้อมกับคำฟ้องฎีกาต่อศาลชั้นต้นภายใน 1 เดือนนับแต่วันอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์ และต้องแสดงว่าเป็นปัญหาสำคัญที่ศาลฎีกาควรวินิจฉัยตามมาตรา 249 | A) ต้องยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกาต่ออธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ภายใน 15 วัน; B) ใช้ระบบสิทธิฎีกาโดยอัตโนมัติในปัญหาข้อกฎหมายทุกคดีโดยไม่ต้องยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกา; C) ใช้ระบบขออนุญาตฎีกา โดยคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ให้เป็นที่สุด การจะฎีกาไม่ว่าในปัญหาข้อเท็จจริงหรือปัญหาข้อกฎหมาย คู่ความต้องยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกาต่อศาลฎีกาพร้อมกับคำฟ้องฎีกาต่อศาลชั้นต้นที่มีคำพิพากษาหรือคำสั่งในคดีนั้นภายในกำหนด 1 เดือนนับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ — ตั้งแต่การแก้ไข ป.วิ.แพ่ง พ.ศ. 2558 มาตรา 247 บัญญัติให้คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์เป็นที่สุด การฎีกาคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลอุทธรณ์ (ทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย) จะกระทำได้ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา โดยต้องยื่นคำร้องขออนุญาตฎีกาพร้อมกับคำฟ้องฎีกาต่อศาลชั้นต้นภายใน 1 เดือนนับแต่วันอ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์ และต้องแสดงว่าเป็นปัญหาสำคัญที่ศาลฎีกาควรวินิจฉัยตามมาตรา 249 ✓; D) ใช้ระบบขออนุญาตฎีกาเฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์ไม่เกิน 200,000 บาทเท่านั้น ส่วนคดีทุนทรัพย์เกิน 200,000 บาทฎีกาได้ทันทีโดยไม่ต้องขออนุญาต |
| 9 | ข้อใดเปรียบเทียบหลักเกณฑ์ของ 'ฟ้องซ้อน' (ป.วิ.แพ่ง มาตรา 173 วรรคสอง (1)) 'ดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำ' (มาตรา 144) และ 'ฟ้องซ้ำ' (มาตรา 148) ได้อย่างถูกต้องแม่นยำ? | ฟ้องซ้อนคือในระหว่างที่คดีเดิมอยู่ในระหว่างพิจารณา โจทก์นำคดีเรื่องเดียวกันมาฟ้องจำเลยคนเดียวกันต่อศาลเดียวกันหรือศาลอื่นอีก; ดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำคือเมื่อศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดคดีหรือประเด็นใดแล้ว ห้ามดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลนั้นอันเกี่ยวกับคดีหรือประเด็นที่ได้วินิจฉัยชี้ขาดแล้ว (แม้คดียังไม่ถึงที่สุด); ส่วนฟ้องซ้ำคือคดีเดิมได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว แล้วคู่ความเดียวกันนำประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันมาฟ้องกันอีก — จุดแยกสำคัญในข้อสอบ ป.วิ.แพ่ง: (1) ฟ้องซ้อน (มาตรา 173 วรรคสอง (1)): คดีแรกอยู่ระหว่างพิจารณา (นับแต่ยื่นคำฟ้อง) ห้ามโจทก์ยื่นคำฟ้องเรื่องเดียวกันในศาลเดียวกันหรือศาลอื่น (2) ดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำ (มาตรา 144): ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดคดีหรือประเด็นข้อใดแห่งคดีแล้ว (ไม่จำต้องถึงที่สุด) ห้ามดำเนินกระบวนพิจารณาในประเด็นนั้นซ้ำ (3) ฟ้องซ้ำ (มาตรา 148): คดีเดิมได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว ห้ามคู่ความเดียวกันรื้อร้องฟ้องกันอีกในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน | จุดแยกสำคัญในข้อสอบ ป.วิ.แพ่ง: (1) ฟ้องซ้อน (มาตรา 173 วรรคสอง (1)): คดีแรกอยู่ระหว่างพิจารณา (นับแต่ยื่นคำฟ้อง) ห้ามโจทก์ยื่นคำฟ้องเรื่องเดียวกันในศาลเดียวกันหรือศาลอื่น (2) ดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำ (มาตรา 144): ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดคดีหรือประเด็นข้อใดแห่งคดีแล้ว (ไม่จำต้องถึงที่สุด) ห้ามดำเนินกระบวนพิจารณาในประเด็นนั้นซ้ำ (3) ฟ้องซ้ำ (มาตรา 148): คดีเดิมได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว ห้ามคู่ความเดียวกันรื้อร้องฟ้องกันอีกในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน | A) ฟ้องซ้อนคือในระหว่างที่คดีเดิมอยู่ในระหว่างพิจารณา โจทก์นำคดีเรื่องเดียวกันมาฟ้องจำเลยคนเดียวกันต่อศาลเดียวกันหรือศาลอื่นอีก; ดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำคือเมื่อศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดคดีหรือประเด็นใดแล้ว ห้ามดำเนินกระบวนพิจารณาในศาลนั้นอันเกี่ยวกับคดีหรือประเด็นที่ได้วินิจฉัยชี้ขาดแล้ว (แม้คดียังไม่ถึงที่สุด); ส่วนฟ้องซ้ำคือคดีเดิมได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว แล้วคู่ความเดียวกันนำประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันมาฟ้องกันอีก — จุดแยกสำคัญในข้อสอบ ป.วิ.แพ่ง: (1) ฟ้องซ้อน (มาตรา 173 วรรคสอง (1)): คดีแรกอยู่ระหว่างพิจารณา (นับแต่ยื่นคำฟ้อง) ห้ามโจทก์ยื่นคำฟ้องเรื่องเดียวกันในศาลเดียวกันหรือศาลอื่น (2) ดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำ (มาตรา 144): ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดคดีหรือประเด็นข้อใดแห่งคดีแล้ว (ไม่จำต้องถึงที่สุด) ห้ามดำเนินกระบวนพิจารณาในประเด็นนั้นซ้ำ (3) ฟ้องซ้ำ (มาตรา 148): คดีเดิมได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งถึงที่สุดแล้ว ห้ามคู่ความเดียวกันรื้อร้องฟ้องกันอีกในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน ✓; B) ดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำใช้เฉพาะคดีอาญาเท่านั้น ไม่ใช้ในคดีแพ่ง; C) ฟ้องซ้อนใช้เมื่อคดีเดิมถึงที่สุดแล้ว ส่วนฟ้องซ้ำใช้เมื่อคดีเดิมยังอยู่ในระหว่างการสืบพยานในศาลชั้นต้น; D) ทั้งสามหลักการมีองค์ประกอบเหมือนกันทุกประการ คือคดีเดิมต้องถึงที่สุดแล้วเสมอ |
| 10 | การสอบความรู้ชั้นเนติบัณฑิต ภาคสอง แบ่งออกเป็นขาวิธีพิจารณาความแพ่ง (10 ข้อ) และขาวิธีพิจารณาความอาญา (10 ข้อ) โดยมีการจัดสรรสัดส่วนข้อสอบของแต่ละวิชาอย่างไร? | ขาวิ.แพ่ง ประกอบด้วย กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง 7 ข้อ กฎหมายล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ 2 ข้อ และพระธรรมนูญศาลยุติธรรม 1 ข้อ; ขาวิ.อาญา ประกอบด้วย กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาและสิทธิมนุษยชน 6 ข้อ กฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน 2 ข้อ ว่าความและการถามพยาน 1 ข้อ และการจัดทำเอกสารทางกฎหมาย 1 ข้อ — โครงสร้างข้อสอบเนติบัณฑิต ภาคสอง: ขาวิธีพิจารณาความแพ่ง (10 ข้อ) แบ่งเป็น ป.วิ.แพ่ง 7 ข้อ (ข้อ 1–7) กฎหมายล้มละลายและฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ 2 ข้อ (ข้อ 8–9) และพระธรรมนูญศาลยุติธรรม 1 ข้อ (ข้อ 10) ส่วนขาวิธีพิจารณาความอาญา (10 ข้อ) แบ่งเป็น ป.วิ.อาญาและสิทธิมนุษยชน 6 ข้อ (ข้อ 1–6) กฎหมายลักษณะพยานหลักฐานทั้งแพ่งและอาญา 2 ข้อ (ข้อ 7–8) ว่าความและการถามพยาน 1 ข้อ (ข้อ 9) และการจัดทำเอกสารทางกฎหมาย 1 ข้อ (ข้อ 10) | โครงสร้างข้อสอบเนติบัณฑิต ภาคสอง: ขาวิธีพิจารณาความแพ่ง (10 ข้อ) แบ่งเป็น ป.วิ.แพ่ง 7 ข้อ (ข้อ 1–7) กฎหมายล้มละลายและฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ 2 ข้อ (ข้อ 8–9) และพระธรรมนูญศาลยุติธรรม 1 ข้อ (ข้อ 10) ส่วนขาวิธีพิจารณาความอาญา (10 ข้อ) แบ่งเป็น ป.วิ.อาญาและสิทธิมนุษยชน 6 ข้อ (ข้อ 1–6) กฎหมายลักษณะพยานหลักฐานทั้งแพ่งและอาญา 2 ข้อ (ข้อ 7–8) ว่าความและการถามพยาน 1 ข้อ (ข้อ 9) และการจัดทำเอกสารทางกฎหมาย 1 ข้อ (ข้อ 10) | A) ขาวิ.แพ่ง ออกวิธีพิจารณาความแพ่งล้วน 10 ข้อ; ขาวิ.อาญา ออกวิธีพิจารณาความอาญาล้วน 10 ข้อ; B) ขาวิ.แพ่ง ออกล้มละลาย 5 ข้อ และพระธรรมนูญศาล 5 ข้อ; ขาวิ.อาญา ออกพยานหลักฐาน 10 ข้อ; C) ทั้งสองขาออกเฉพาะวิชาการจัดทำเอกสารทางกฎหมายและการว่าความรวม 10 ข้อ; D) ขาวิ.แพ่ง ประกอบด้วย กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง 7 ข้อ กฎหมายล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ 2 ข้อ และพระธรรมนูญศาลยุติธรรม 1 ข้อ; ขาวิ.อาญา ประกอบด้วย กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาและสิทธิมนุษยชน 6 ข้อ กฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน 2 ข้อ ว่าความและการถามพยาน 1 ข้อ และการจัดทำเอกสารทางกฎหมาย 1 ข้อ — โครงสร้างข้อสอบเนติบัณฑิต ภาคสอง: ขาวิธีพิจารณาความแพ่ง (10 ข้อ) แบ่งเป็น ป.วิ.แพ่ง 7 ข้อ (ข้อ 1–7) กฎหมายล้มละลายและฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ 2 ข้อ (ข้อ 8–9) และพระธรรมนูญศาลยุติธรรม 1 ข้อ (ข้อ 10) ส่วนขาวิธีพิจารณาความอาญา (10 ข้อ) แบ่งเป็น ป.วิ.อาญาและสิทธิมนุษยชน 6 ข้อ (ข้อ 1–6) กฎหมายลักษณะพยานหลักฐานทั้งแพ่งและอาญา 2 ข้อ (ข้อ 7–8) ว่าความและการถามพยาน 1 ข้อ (ข้อ 9) และการจัดทำเอกสารทางกฎหมาย 1 ข้อ (ข้อ 10) ✓ |
| 11 | ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 91 ในคดีล้มละลาย เจ้าหนี้ซึ่งจะขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลาย (สำหรับเจ้าหนี้ซึ่งอยู่ในราชอาณาจักร) ต้องยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในกำหนดเวลาเท่าใด? | ภายในกำหนดเวลา 2 เดือนนับแต่วันโฆษณาคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด — มาตรา 91 วรรคหนึ่ง แห่ง พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 กำหนดว่า เจ้าหนี้ซึ่งจะขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายไม่ว่าจะเป็นเจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์หรือไม่ ต้องยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในกำหนดเวลา 2 เดือนนับแต่วันโฆษณาคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด (แต่ถ้าเจ้าหนี้อยู่นอกราชอาณาจักร เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะขยายกำหนดเวลาให้อีกได้ไม่เกิน 2 เดือน) ส่วนในคดีฟื้นฟูกิจการตามมาตรา 90/26 ต้องยื่นภายใน 1 เดือนนับแต่วันโฆษณาคำสั่งตั้งผู้ทำแผน | มาตรา 91 วรรคหนึ่ง แห่ง พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 กำหนดว่า เจ้าหนี้ซึ่งจะขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายไม่ว่าจะเป็นเจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์หรือไม่ ต้องยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในกำหนดเวลา 2 เดือนนับแต่วันโฆษณาคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด (แต่ถ้าเจ้าหนี้อยู่นอกราชอาณาจักร เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะขยายกำหนดเวลาให้อีกได้ไม่เกิน 2 เดือน) ส่วนในคดีฟื้นฟูกิจการตามมาตรา 90/26 ต้องยื่นภายใน 1 เดือนนับแต่วันโฆษณาคำสั่งตั้งผู้ทำแผน | A) ภายในกำหนดเวลา 1 ปีนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาให้ล้มละลาย; B) ภายในกำหนดเวลา 15 วันนับแต่วันที่ยื่นฟ้องคดีล้มละลาย; C) ภายในกำหนดเวลา 2 เดือนนับแต่วันโฆษณาคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด — มาตรา 91 วรรคหนึ่ง แห่ง พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 กำหนดว่า เจ้าหนี้ซึ่งจะขอรับชำระหนี้ในคดีล้มละลายไม่ว่าจะเป็นเจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์หรือไม่ ต้องยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ภายในกำหนดเวลา 2 เดือนนับแต่วันโฆษณาคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด (แต่ถ้าเจ้าหนี้อยู่นอกราชอาณาจักร เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะขยายกำหนดเวลาให้อีกได้ไม่เกิน 2 เดือน) ส่วนในคดีฟื้นฟูกิจการตามมาตรา 90/26 ต้องยื่นภายใน 1 เดือนนับแต่วันโฆษณาคำสั่งตั้งผู้ทำแผน ✓; D) ภายในกำหนดเวลา 6 เดือนนับแต่วันที่ลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้ |
| 12 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 ทวิ และมาตรา 212 การอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีอาญามีข้อจำกัดอย่างไร และหลักการห้ามเพิ่มเติมโทษจำเลยกำหนดไว้อย่างไร? | ห้ามมิให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีซึ่งอัตราโทษอย่างสูงตามที่กฎหมายกำหนดไว้ให้จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (เว้นแต่จำเลยต้องคำพิพากษาให้จำคุกหรือกักขังแทนหรือรอการกำหนดโทษ/รอการลงโทษ) และตามมาตรา 212 ถ้าจำเลยอุทธรณ์ฝ่ายเดียวโดยโจทก์ไม่อุทธรณ์ ห้ามมิให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลย — มาตรา 193 ทวิ กำหนดข้อจำกัดสิทธิอุทธรณ์ปัญหาข้อเท็จจริงในคดีที่มีอัตราโทษอย่างสูงจำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท (แต่เปิดช่องให้จำเลยอุทธรณ์ข้อเท็จจริงได้หากถูกลงโทษจำคุก กักขัง รอการกำหนดโทษ หรือรอการลงโทษ หรือปรับเกิน 1,000 บาท ส่วนโจทก์ยังอุทธรณ์ข้อเท็จจริงได้หากศาลชั้นต้นยกฟ้องเพราะไม่อยู่ในข้อยกเว้นเฉพาะตัวจำเลย) และมาตรา 212 วางหลักห้ามพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลยเมื่อจำเลยอุทธรณ์ฝ่ายเดียว | มาตรา 193 ทวิ กำหนดข้อจำกัดสิทธิอุทธรณ์ปัญหาข้อเท็จจริงในคดีที่มีอัตราโทษอย่างสูงจำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท (แต่เปิดช่องให้จำเลยอุทธรณ์ข้อเท็จจริงได้หากถูกลงโทษจำคุก กักขัง รอการกำหนดโทษ หรือรอการลงโทษ หรือปรับเกิน 1,000 บาท ส่วนโจทก์ยังอุทธรณ์ข้อเท็จจริงได้หากศาลชั้นต้นยกฟ้องเพราะไม่อยู่ในข้อยกเว้นเฉพาะตัวจำเลย) และมาตรา 212 วางหลักห้ามพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลยเมื่อจำเลยอุทธรณ์ฝ่ายเดียว | A) โจทก์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำพิพากษายกฟ้องของศาลชั้นต้นในปัญหาข้อเท็จจริงได้เลย; B) ห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีที่มีอัตราโทษจำคุกไม่เกิน 10 ปีทุกกรณี; C) ห้ามมิให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีซึ่งอัตราโทษอย่างสูงตามที่กฎหมายกำหนดไว้ให้จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ (เว้นแต่จำเลยต้องคำพิพากษาให้จำคุกหรือกักขังแทนหรือรอการกำหนดโทษ/รอการลงโทษ) และตามมาตรา 212 ถ้าจำเลยอุทธรณ์ฝ่ายเดียวโดยโจทก์ไม่อุทธรณ์ ห้ามมิให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลย — มาตรา 193 ทวิ กำหนดข้อจำกัดสิทธิอุทธรณ์ปัญหาข้อเท็จจริงในคดีที่มีอัตราโทษอย่างสูงจำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท (แต่เปิดช่องให้จำเลยอุทธรณ์ข้อเท็จจริงได้หากถูกลงโทษจำคุก กักขัง รอการกำหนดโทษ หรือรอการลงโทษ หรือปรับเกิน 1,000 บาท ส่วนโจทก์ยังอุทธรณ์ข้อเท็จจริงได้หากศาลชั้นต้นยกฟ้องเพราะไม่อยู่ในข้อยกเว้นเฉพาะตัวจำเลย) และมาตรา 212 วางหลักห้ามพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลยเมื่อจำเลยอุทธรณ์ฝ่ายเดียว ✓; D) หากจำเลยยื่นอุทธรณ์ขอให้ลดโทษแต่เพียงฝ่ายเดียว ศาลอุทธรณ์มีอำนาจพิพากษาเพิ่มโทษจำคุกจำเลยเป็นสองเท่าได้เสมอ |
| 13 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่ทำให้คดีเสร็จสำนวน (คำสั่งระหว่างพิจารณา) คู่ความที่ไม่พอใจจะต้องปฏิบัติอย่างไรจึงจะมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้? | ห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณา แต่คู่ความฝ่ายนั้นต้องโต้แย้งคำสั่งใดๆ นั้นไว้ด้วยวาจาหรือเป็นหนังสือ และยื่นอุทธรณ์คำสั่งนั้นภายในกำหนด 1 เดือนนับแต่วันที่ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดีนั้นเป็นต้นไป — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 226 (1) และ (2) กำหนดว่า สำหรับคำสั่งระหว่างพิจารณา ห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณา แต่ถ้าคู่ความฝ่ายใดโต้แย้งคำสั่งใด ให้ศาลจดลงไว้ในรายงาน หรือถ้าคู่ความฝ่ายที่เสียหายได้ยื่นคำแถลงเป็นหนังสือโต้แย้งไว้ก่อนศาลมีคำพิพากษา ให้คู่ความฝ่ายนั้นมีอำนาจที่จะอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้ภายในกำหนด 1 เดือนนับแต่วันที่ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดี | ป.วิ.แพ่ง มาตรา 226 (1) และ (2) กำหนดว่า สำหรับคำสั่งระหว่างพิจารณา ห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณา แต่ถ้าคู่ความฝ่ายใดโต้แย้งคำสั่งใด ให้ศาลจดลงไว้ในรายงาน หรือถ้าคู่ความฝ่ายที่เสียหายได้ยื่นคำแถลงเป็นหนังสือโต้แย้งไว้ก่อนศาลมีคำพิพากษา ให้คู่ความฝ่ายนั้นมีอำนาจที่จะอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้ภายในกำหนด 1 เดือนนับแต่วันที่ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดี | A) ไม่ต้องโต้แย้งคำสั่งไว้ก่อน และสามารถยื่นอุทธรณ์ได้ภายใน 1 ปีหลังมีคำพิพากษา; B) ห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณา แต่คู่ความฝ่ายนั้นต้องโต้แย้งคำสั่งใดๆ นั้นไว้ด้วยวาจาหรือเป็นหนังสือ และยื่นอุทธรณ์คำสั่งนั้นภายในกำหนด 1 เดือนนับแต่วันที่ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดีนั้นเป็นต้นไป — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 226 (1) และ (2) กำหนดว่า สำหรับคำสั่งระหว่างพิจารณา ห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณา แต่ถ้าคู่ความฝ่ายใดโต้แย้งคำสั่งใด ให้ศาลจดลงไว้ในรายงาน หรือถ้าคู่ความฝ่ายที่เสียหายได้ยื่นคำแถลงเป็นหนังสือโต้แย้งไว้ก่อนศาลมีคำพิพากษา ให้คู่ความฝ่ายนั้นมีอำนาจที่จะอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้ภายในกำหนด 1 เดือนนับแต่วันที่ศาลได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดี ✓; C) สามารถยื่นอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณาได้ทันทีภายใน 7 วันโดยไม่ต้องรอให้ศาลมีคำพิพากษาชี้ขาดคดี; D) คำสั่งระหว่างพิจารณาเป็นที่สุดเด็ดขาด ห้ามอุทธรณ์ในทุกกรณีแม้จะมีคำพิพากษาแล้วก็ตาม |
| 14 | ในวิชาว่าความและการถามพยาน (ข้อ 9 ขาวิ.อาญา) ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 117 และมาตรา 118 (ประกอบ ป.วิ.อาญา มาตรา 15) ขั้นตอนการถามพยานในชั้นศาลเรียงลำดับอย่างไร และขั้นตอนใดที่คู่ความสามารถใช้ 'คำถามนำ' ได้โดยทั่วไป? | เรียงลำดับเป็น (1) การถามพยานโดยฝ่ายที่อ้างพยาน (ซักถาม) (2) การถามค้านโดยคู่ความฝ่ายตรงข้าม และ (3) การถามติงโดยฝ่ายที่อ้างพยานเฉพาะในประเด็นที่พยานถูกถามค้าน โดยคู่ความสามารถใช้คำถามนำได้ในชั้น 'การถามค้าน' เท่านั้น (ส่วนการซักถามและถามติงห้ามใช้คำถามนำ เว้นแต่คู่ความอีกฝ่ายยินยอมหรือได้รับอนุญาตจากศาลเมื่อพยานเป็นปรปักษ์) — ตาม ป.วิ.แพ่ง มาตรา 117 และ 118 ลำดับการสืบพยานบุคคลคือ (1) ถามพยาน (ซักถาม) โดยฝ่ายที่อ้างพยาน — ห้ามใช้คำถามนำ (2) ถามค้าน โดยฝ่ายตรงข้าม — ใช้คำถามนำได้เสมอ และ (3) ถามติง โดยฝ่ายที่อ้างพยาน — ห้ามใช้คำถามนำ และต้องถามภายในขอบเขตข้อความที่พยานเบิกความในชั้นถามค้านเท่านั้น | ตาม ป.วิ.แพ่ง มาตรา 117 และ 118 ลำดับการสืบพยานบุคคลคือ (1) ถามพยาน (ซักถาม) โดยฝ่ายที่อ้างพยาน — ห้ามใช้คำถามนำ (2) ถามค้าน โดยฝ่ายตรงข้าม — ใช้คำถามนำได้เสมอ และ (3) ถามติง โดยฝ่ายที่อ้างพยาน — ห้ามใช้คำถามนำ และต้องถามภายในขอบเขตข้อความที่พยานเบิกความในชั้นถามค้านเท่านั้น | A) ในการถามติง ทนายความสามารถถามเรื่องใหม่ที่ไม่เกี่ยวข้องกับคำถามค้านได้เลยโดยไม่ต้องขออนุญาตศาล; B) เรียงลำดับเป็น (1) การถามพยานโดยฝ่ายที่อ้างพยาน (ซักถาม) (2) การถามค้านโดยคู่ความฝ่ายตรงข้าม และ (3) การถามติงโดยฝ่ายที่อ้างพยานเฉพาะในประเด็นที่พยานถูกถามค้าน โดยคู่ความสามารถใช้คำถามนำได้ในชั้น 'การถามค้าน' เท่านั้น (ส่วนการซักถามและถามติงห้ามใช้คำถามนำ เว้นแต่คู่ความอีกฝ่ายยินยอมหรือได้รับอนุญาตจากศาลเมื่อพยานเป็นปรปักษ์) — ตาม ป.วิ.แพ่ง มาตรา 117 และ 118 ลำดับการสืบพยานบุคคลคือ (1) ถามพยาน (ซักถาม) โดยฝ่ายที่อ้างพยาน — ห้ามใช้คำถามนำ (2) ถามค้าน โดยฝ่ายตรงข้าม — ใช้คำถามนำได้เสมอ และ (3) ถามติง โดยฝ่ายที่อ้างพยาน — ห้ามใช้คำถามนำ และต้องถามภายในขอบเขตข้อความที่พยานเบิกความในชั้นถามค้านเท่านั้น ✓; C) เรียงลำดับเป็น (1) การถามค้าน (2) การถามติง และ (3) การซักถาม โดยใช้คำถามนำได้ในทุกขั้นตอน; D) สามารถใช้คำถามนำได้เฉพาะในชั้นการซักถามพยานฝ่ายตนเองและชั้นถามติงเท่านั้น ห้ามใช้คำถามนำในการถามค้าน |
| 15 | ในการบังคับคดีแพ่ง เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดทรัพย์สินอย่างใดของลูกหนี้ตามคำพิพากษาไว้ บุคคลภายนอกที่อ้างว่าลูกหนี้ตามคำพิพากษาไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สินที่ยึด แต่ตนเองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่แท้จริง จะต้องดำเนินการตามมาตรา 323 (การร้องขัดทรัพย์) ภายในกำหนดเวลาใด? | ต้องยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นที่ออกหมายบังคับคดีให้ปล่อยทรัพย์สินที่ยึดนั้น ก่อนเอาทรัพย์สินนั้นออกขายทอดตลาดหรือจำหน่ายโดยวิธีอื่น หรือภายใน 15 วันนับแต่วันที่ยึดในกรณีที่เป็นทรัพย์สินที่เสื่อมสลายได้ง่าย — ตาม ป.วิ.แพ่ง มาตรา 323 (เดิมคือมาตรา 288 ก่อนแก้ไขภาคบังคับคดี พ.ศ. 2560) บุคคลใดอ้างว่าจำเลยหรือลูกหนี้ตามคำพิพากษาไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สินที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้ อาจยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นที่ออกหมายบังคับคดีให้ปล่อยทรัพย์สินเช่นว่านั้น โดยต้องยื่นคำร้องขอก่อนเอาทรัพย์สินนั้นออกขายทอดตลาดหรือจำหน่ายโดยวิธีอื่น | ตาม ป.วิ.แพ่ง มาตรา 323 (เดิมคือมาตรา 288 ก่อนแก้ไขภาคบังคับคดี พ.ศ. 2560) บุคคลใดอ้างว่าจำเลยหรือลูกหนี้ตามคำพิพากษาไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สินที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้ อาจยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นที่ออกหมายบังคับคดีให้ปล่อยทรัพย์สินเช่นว่านั้น โดยต้องยื่นคำร้องขอก่อนเอาทรัพย์สินนั้นออกขายทอดตลาดหรือจำหน่ายโดยวิธีอื่น | A) ต้องยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นที่ออกหมายบังคับคดีให้ปล่อยทรัพย์สินที่ยึดนั้น ก่อนเอาทรัพย์สินนั้นออกขายทอดตลาดหรือจำหน่ายโดยวิธีอื่น หรือภายใน 15 วันนับแต่วันที่ยึดในกรณีที่เป็นทรัพย์สินที่เสื่อมสลายได้ง่าย — ตาม ป.วิ.แพ่ง มาตรา 323 (เดิมคือมาตรา 288 ก่อนแก้ไขภาคบังคับคดี พ.ศ. 2560) บุคคลใดอ้างว่าจำเลยหรือลูกหนี้ตามคำพิพากษาไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สินที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้ อาจยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นที่ออกหมายบังคับคดีให้ปล่อยทรัพย์สินเช่นว่านั้น โดยต้องยื่นคำร้องขอก่อนเอาทรัพย์สินนั้นออกขายทอดตลาดหรือจำหน่ายโดยวิธีอื่น ✓; B) ต้องยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีภายใน 2 ปีหลังจากขายทอดตลาดทรัพย์สินเสร็จแล้ว; C) ต้องยื่นคำฟ้องเป็นคดีอาญาต่อศาลฎีกาภายใน 7 วัน; D) ไม่สามารถยื่นคำร้องขัดทรัพย์ได้ ต้องปล่อยให้ขายทอดตลาดไปก่อนเสมอ |
| 16 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปใน 7 กรณี ข้อใดเป็นหลักเกณฑ์ที่ถูกต้องเกี่ยวกับการถอนคำร้องทุกข์หรือถอนฟ้องในคดีความผิดต่อส่วนตัวตามมาตรา 35 และมาตรา 39 (2)? | ในคดีความผิดต่อส่วนตัว โจทก์จะถอนฟ้องหรือผู้เสียหายจะถอนคำร้องทุกข์หรือยอมความกันได้ในเวลาใดๆ ก่อนคดีถึงที่สุด (แม้ศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์จะมีคำพิพากษาแล้วแต่คดียังไม่ถึงที่สุดก็ยังถอนคำร้องทุกข์หรือยอมความได้) แต่ถ้าจำเลยคัดค้านการถอนฟ้อง ให้ศาลยกคำร้องขอถอนฟ้องนั้นเสีย — ตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 35 วรรคหนึ่ง คำร้องขอถอนฟ้องคดีอาญาจะยื่นเวลาใดก่อนมีคำพิพากษาของศาลชั้นต้นก็ได้ แต่สำหรับ 'คดีความผิดต่อส่วนตัว' นั้น มาตรา 35 วรรคสอง บัญญัติยกเว้นว่า จะถอนฟ้องหรือยอมความในเวลาใดๆ ก่อนคดีถึงที่สุดก็ได้ และตามมาตรา 39 (2) ในคดีความผิดต่อส่วนตัว เมื่อได้ถอนคำร้องทุกข์ ถอนฟ้อง หรือยอมความกันโดยถูกต้องตามกฎหมายก่อนคดีถึงที่สุด สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปทันที | ตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 35 วรรคหนึ่ง คำร้องขอถอนฟ้องคดีอาญาจะยื่นเวลาใดก่อนมีคำพิพากษาของศาลชั้นต้นก็ได้ แต่สำหรับ 'คดีความผิดต่อส่วนตัว' นั้น มาตรา 35 วรรคสอง บัญญัติยกเว้นว่า จะถอนฟ้องหรือยอมความในเวลาใดๆ ก่อนคดีถึงที่สุดก็ได้ และตามมาตรา 39 (2) ในคดีความผิดต่อส่วนตัว เมื่อได้ถอนคำร้องทุกข์ ถอนฟ้อง หรือยอมความกันโดยถูกต้องตามกฎหมายก่อนคดีถึงที่สุด สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปทันที | A) เมื่อพนักงานอัยการยื่นฟ้องคดีความผิดต่อส่วนตัวต่อศาลแล้ว ผู้เสียหายไม่มีสิทธิถอนคำร้องทุกข์อีกต่อไป; B) ในคดีความผิดต่อส่วนตัว ผู้เสียหายจะถอนคำร้องทุกข์หรือยอมความได้เฉพาะก่อนที่ศาลชั้นต้นจะมีคำพิพากษาเท่านั้น; C) ในคดีความผิดอาญาแผ่นดิน เช่น คดีฆ่าผู้อื่น หากทายาทผู้ตายทำสัญญายอมความกับจำเลย สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปทันที; D) ในคดีความผิดต่อส่วนตัว โจทก์จะถอนฟ้องหรือผู้เสียหายจะถอนคำร้องทุกข์หรือยอมความกันได้ในเวลาใดๆ ก่อนคดีถึงที่สุด (แม้ศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์จะมีคำพิพากษาแล้วแต่คดียังไม่ถึงที่สุดก็ยังถอนคำร้องทุกข์หรือยอมความได้) แต่ถ้าจำเลยคัดค้านการถอนฟ้อง ให้ศาลยกคำร้องขอถอนฟ้องนั้นเสีย — ตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 35 วรรคหนึ่ง คำร้องขอถอนฟ้องคดีอาญาจะยื่นเวลาใดก่อนมีคำพิพากษาของศาลชั้นต้นก็ได้ แต่สำหรับ 'คดีความผิดต่อส่วนตัว' นั้น มาตรา 35 วรรคสอง บัญญัติยกเว้นว่า จะถอนฟ้องหรือยอมความในเวลาใดๆ ก่อนคดีถึงที่สุดก็ได้ และตามมาตรา 39 (2) ในคดีความผิดต่อส่วนตัว เมื่อได้ถอนคำร้องทุกข์ ถอนฟ้อง หรือยอมความกันโดยถูกต้องตามกฎหมายก่อนคดีถึงที่สุด สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปทันที ✓ |
| 17 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 78 และมาตรา 92 เจ้าพนักงานตำรวจสามารถทำการจับผู้ใดโดยไม่มีหมายจับของศาล และทำการค้นในที่รโหฐานโดยไม่มีหมายค้นของศาลได้ในกรณีสำคัญใด? | เมื่อบุคคลนั้นได้กระทำความผิดซึ่งหน้าดั่งได้บัญญัติไว้ในมาตรา 80 หรือเมื่อมีเหตุอันควรสงสัยว่าบุคคลที่มีที่จะถูกจับได้กระทำความผิดอาญาและจะหลบหนี และในกรณีค้นในที่รโหฐานเมื่อมีเสียงร้องให้ช่วยมาจากข้างในที่รโหฐาน หรือปรากฏความผิดซึ่งหน้ากำลังกระทำลงในที่รโหฐาน หรือผู้กระทำความผิดซึ่งหน้าขณะที่ถูกไล่จับหนีเข้าไปในที่รโหฐานนั้น — ป.วิ.อาญา มาตรา 78 กำหนดข้อยกเว้นให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจับผู้ใดโดยไม่มีหมายจับได้ เช่น (1) เมื่อบุคคลนั้นได้กระทำความผิดซึ่งหน้าตามมาตรา 80 (2) เมื่อพบบุคคลโดยมีพฤติการณ์อันควรสงสัยว่าน่าจะก่อเหตุร้าย (3) เมื่อมีเหตุที่จะออกหมายจับตามมาตรา 66(2) แต่มีความจำเป็นเร่งด่วนที่ไม่อาจขอให้ศาลออกหมายจับได้ และมาตรา 92 กำหนดข้อยกเว้นการค้นในที่รโหฐานโดยไม่มีหมายค้นไว้ 5 กรณี | ป.วิ.อาญา มาตรา 78 กำหนดข้อยกเว้นให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจับผู้ใดโดยไม่มีหมายจับได้ เช่น (1) เมื่อบุคคลนั้นได้กระทำความผิดซึ่งหน้าตามมาตรา 80 (2) เมื่อพบบุคคลโดยมีพฤติการณ์อันควรสงสัยว่าน่าจะก่อเหตุร้าย (3) เมื่อมีเหตุที่จะออกหมายจับตามมาตรา 66(2) แต่มีความจำเป็นเร่งด่วนที่ไม่อาจขอให้ศาลออกหมายจับได้ และมาตรา 92 กำหนดข้อยกเว้นการค้นในที่รโหฐานโดยไม่มีหมายค้นไว้ 5 กรณี | A) เจ้าพนักงานตำรวจชั้นประทวนสามารถเข้าค้นบ้านพักอาศัยของประชาชนในเวลากลางคืนโดยไม่มีหมายค้นได้ทุกเมื่อหากสงสัยว่าอาจมีสิ่งของผิดกฎหมาย; B) ห้ามจับและห้ามค้นโดยไม่มีหมายของศาลในทุกกรณีโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น; C) เมื่อบุคคลนั้นได้กระทำความผิดซึ่งหน้าดั่งได้บัญญัติไว้ในมาตรา 80 หรือเมื่อมีเหตุอันควรสงสัยว่าบุคคลที่มีที่จะถูกจับได้กระทำความผิดอาญาและจะหลบหนี และในกรณีค้นในที่รโหฐานเมื่อมีเสียงร้องให้ช่วยมาจากข้างในที่รโหฐาน หรือปรากฏความผิดซึ่งหน้ากำลังกระทำลงในที่รโหฐาน หรือผู้กระทำความผิดซึ่งหน้าขณะที่ถูกไล่จับหนีเข้าไปในที่รโหฐานนั้น — ป.วิ.อาญา มาตรา 78 กำหนดข้อยกเว้นให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจับผู้ใดโดยไม่มีหมายจับได้ เช่น (1) เมื่อบุคคลนั้นได้กระทำความผิดซึ่งหน้าตามมาตรา 80 (2) เมื่อพบบุคคลโดยมีพฤติการณ์อันควรสงสัยว่าน่าจะก่อเหตุร้าย (3) เมื่อมีเหตุที่จะออกหมายจับตามมาตรา 66(2) แต่มีความจำเป็นเร่งด่วนที่ไม่อาจขอให้ศาลออกหมายจับได้ และมาตรา 92 กำหนดข้อยกเว้นการค้นในที่รโหฐานโดยไม่มีหมายค้นไว้ 5 กรณี ✓; D) สามารถจับโดยไม่มีหมายจับได้เฉพาะความผิดลหุโทษที่มีโทษปรับไม่เกิน 1,000 บาทเท่านั้น |
| 18 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 226 และมาตรา 226/1 ข้อใดอธิบายหลักเกณฑ์เรื่อง 'พยานหลักฐานที่เกิดขึ้นโดยชอบแต่ได้มาเนื่องจากการกระทำโดยมิชอบ' (เช่น ของกลางที่ยึดได้จากการค้นบ้านโดยไม่มีหมายค้นและไม่เข้าข้อยกเว้นตามกฎหมาย) ได้ถูกต้อง? | ตามมาตรา 226/1 พยานหลักฐานที่เกิดขึ้นโดยชอบแต่ได้มาเนื่องจากการกระทำโดยมิชอบ หรือได้มาโดยอาศัยข้อมูลที่เกิดขึ้นหรือได้มาโดยมิชอบ ห้ามมิให้ศาลรับฟัง เว้นแต่การรับฟังพยานหลักฐานนั้นจะเป็นประโยชน์ต่อการผดุงความยุติธรรมมากกว่าผลเสียอันเกิดจากการกระทบต่อมาตรฐานของระบบงานยุติธรรมทางอาญาหรือสิทธิพื้นฐานของประชาชน — ต้องแยกมาตรา 226 กับมาตรา 226/1 ออกจากกัน: มาตรา 226 คือพยานหลักฐานที่ 'เกิดขึ้นโดยมิชอบ' (เช่น คำรับสารภาพที่ได้จากการจูงใจ มีคำมั่นสัญญา ขู่เข็ญ หรือหลอกลวง) ซึ่งห้ามรับฟังเด็ดขาด ส่วนมาตรา 226/1 คือพยานหลักฐานที่ 'เกิดขึ้นโดยชอบแต่ได้มาเนื่องจากการกระทำโดยมิชอบ' (หรือผลไม้ของพิษ) ซึ่งหลักคือห้ามรับฟัง แต่มีบทยกเว้นให้ศาลใช้ดุลพินิจรับฟังได้หากการรับฟังจะเป็นประโยชน์ต่อการผดุงความยุติธรรมมากกว่าผลเสียต่อระบบงานยุติธรรม | ต้องแยกมาตรา 226 กับมาตรา 226/1 ออกจากกัน: มาตรา 226 คือพยานหลักฐานที่ 'เกิดขึ้นโดยมิชอบ' (เช่น คำรับสารภาพที่ได้จากการจูงใจ มีคำมั่นสัญญา ขู่เข็ญ หรือหลอกลวง) ซึ่งห้ามรับฟังเด็ดขาด ส่วนมาตรา 226/1 คือพยานหลักฐานที่ 'เกิดขึ้นโดยชอบแต่ได้มาเนื่องจากการกระทำโดยมิชอบ' (หรือผลไม้ของพิษ) ซึ่งหลักคือห้ามรับฟัง แต่มีบทยกเว้นให้ศาลใช้ดุลพินิจรับฟังได้หากการรับฟังจะเป็นประโยชน์ต่อการผดุงความยุติธรรมมากกว่าผลเสียต่อระบบงานยุติธรรม | A) พยานหลักฐานที่เกิดขึ้นโดยชอบแต่ได้มาโดยมิชอบ ห้ามรับฟังอย่างเด็ดขาดในทุกกรณีโดยไม่มีข้อยกเว้นให้ศาลใช้ดุลพินิจชั่งน้ำหนักเลย; B) พยานหลักฐานที่ได้มาจากการค้นโดยมิชอบต้องรับฟังได้เสมอโดยศาลไม่มีอำนาจตัดพยาน; C) ตามมาตรา 226/1 พยานหลักฐานที่เกิดขึ้นโดยชอบแต่ได้มาเนื่องจากการกระทำโดยมิชอบ หรือได้มาโดยอาศัยข้อมูลที่เกิดขึ้นหรือได้มาโดยมิชอบ ห้ามมิให้ศาลรับฟัง เว้นแต่การรับฟังพยานหลักฐานนั้นจะเป็นประโยชน์ต่อการผดุงความยุติธรรมมากกว่าผลเสียอันเกิดจากการกระทบต่อมาตรฐานของระบบงานยุติธรรมทางอาญาหรือสิทธิพื้นฐานของประชาชน — ต้องแยกมาตรา 226 กับมาตรา 226/1 ออกจากกัน: มาตรา 226 คือพยานหลักฐานที่ 'เกิดขึ้นโดยมิชอบ' (เช่น คำรับสารภาพที่ได้จากการจูงใจ มีคำมั่นสัญญา ขู่เข็ญ หรือหลอกลวง) ซึ่งห้ามรับฟังเด็ดขาด ส่วนมาตรา 226/1 คือพยานหลักฐานที่ 'เกิดขึ้นโดยชอบแต่ได้มาเนื่องจากการกระทำโดยมิชอบ' (หรือผลไม้ของพิษ) ซึ่งหลักคือห้ามรับฟัง แต่มีบทยกเว้นให้ศาลใช้ดุลพินิจรับฟังได้หากการรับฟังจะเป็นประโยชน์ต่อการผดุงความยุติธรรมมากกว่าผลเสียต่อระบบงานยุติธรรม ✓; D) มาตรา 226/1 ใช้เฉพาะกับพยานบุคคลเท่านั้น ไม่ใช้กับพยานวัตถุหรือพยานเอกสาร |
| 19 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 120 พนักงานอัยการห้ามมิให้ยื่นฟ้องคดีใดต่อศาลโดยปราศจากการสอบสวนในความผิดนั้นมาก่อน ข้อใดเป็นผลทางกฎหมายหากการสอบสวนในคดีนั้นดำเนินการโดยพนักงานสอบสวนที่ไม่มีอำนาจสอบสวนโดยชอบ? | ถือว่าไม่มีการสอบสวนในความผิดนั้นมาก่อนตามมาตรา 120 ส่งผลให้พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้องคดีนั้นต่อศาล (ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลยกขึ้นวินิจฉัยยกฟ้องได้เอง) — ป.วิ.อาญา มาตรา 120 บัญญัติว่า ห้ามมิให้พนักงานอัยการฟ้องคดีใดต่อศาล โดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้นมาก่อน ซึ่งแนวคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยตลอดมาว่า การสอบสวนตามมาตรา 120 ต้องเป็นการสอบสวนโดยชอบด้วยกฎหมายโดยพนักงานสอบสวนผู้มีอำนาจและเป็นพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบ หากการสอบสวนเสียไปย่อมถือว่าไม่มีการสอบสวน พนักงานอัยการจึงไม่มีอำนาจฟ้อง | ป.วิ.อาญา มาตรา 120 บัญญัติว่า ห้ามมิให้พนักงานอัยการฟ้องคดีใดต่อศาล โดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้นมาก่อน ซึ่งแนวคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยตลอดมาว่า การสอบสวนตามมาตรา 120 ต้องเป็นการสอบสวนโดยชอบด้วยกฎหมายโดยพนักงานสอบสวนผู้มีอำนาจและเป็นพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบ หากการสอบสวนเสียไปย่อมถือว่าไม่มีการสอบสวน พนักงานอัยการจึงไม่มีอำนาจฟ้อง | A) จำเลยหมดสิทธิต่อสู้คดีหากไม่ได้คัดค้านเขตอำนาจสอบสวนตั้งแต่วันถูกจับกุม; B) พนักงานอัยการยังคงมีอำนาจฟ้องได้ตามปกติ เพราะการสอบสวนเป็นเพียงเรื่องภายในของตำรวจ; C) ศาลชั้นต้นต้องทำการสอบสวนผู้ต้องหาใหม่เองในห้องพิจารณาคดีแทนพนักงานสอบสวน; D) ถือว่าไม่มีการสอบสวนในความผิดนั้นมาก่อนตามมาตรา 120 ส่งผลให้พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้องคดีนั้นต่อศาล (ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลยกขึ้นวินิจฉัยยกฟ้องได้เอง) — ป.วิ.อาญา มาตรา 120 บัญญัติว่า ห้ามมิให้พนักงานอัยการฟ้องคดีใดต่อศาล โดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้นมาก่อน ซึ่งแนวคำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยตลอดมาว่า การสอบสวนตามมาตรา 120 ต้องเป็นการสอบสวนโดยชอบด้วยกฎหมายโดยพนักงานสอบสวนผู้มีอำนาจและเป็นพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบ หากการสอบสวนเสียไปย่อมถือว่าไม่มีการสอบสวน พนักงานอัยการจึงไม่มีอำนาจฟ้อง ✓ |
| 20 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 ในกรณีที่คู่ความฝ่ายที่เสียหายจะยื่นคำร้องขอให้ศาลสั่งเพิกถอนกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบ จะต้องยื่นคำร้องภายในกำหนดเวลาใดและภายใต้เงื่อนไขใด? | ต้องยื่นคำร้องก่อนศาลมีคำพิพากษา แต่ต้องไม่ช้ากว่า 8 วันนับแต่วันที่คู่ความฝ่ายนั้นได้ทราบข้อความหรือพฤติการณ์อันเป็นมูลแห่งข้ออ้างนั้น และคู่ความฝ่ายนั้นต้องยังไม่ได้ดำเนินการใดๆ ขึ้นใหม่หลังจากทราบเรื่องผิดระเบียบหรือไม่ได้ให้สัตยาบัน — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 27 วรรคสอง กำหนดเงื่อนไขการยื่นคำร้องขอเพิกถอนกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบ (ที่มิใช่เรื่องเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน) ว่า (1) ต้องยื่นก่อนศาลมีคำพิพากษา (2) ต้องไม่ช้ากว่า 8 วันนับแต่วันที่คู่ความฝ่ายนั้นได้ทราบข้อความหรือพฤติการณ์อันเป็นมูลแห่งข้ออ้าง และ (3) คู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้ว หรือมิได้ให้สัตยาบัน | ป.วิ.แพ่ง มาตรา 27 วรรคสอง กำหนดเงื่อนไขการยื่นคำร้องขอเพิกถอนกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบ (ที่มิใช่เรื่องเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน) ว่า (1) ต้องยื่นก่อนศาลมีคำพิพากษา (2) ต้องไม่ช้ากว่า 8 วันนับแต่วันที่คู่ความฝ่ายนั้นได้ทราบข้อความหรือพฤติการณ์อันเป็นมูลแห่งข้ออ้าง และ (3) คู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้ว หรือมิได้ให้สัตยาบัน | A) ต้องยื่นคำร้องก่อนศาลมีคำพิพากษา แต่ต้องไม่ช้ากว่า 8 วันนับแต่วันที่คู่ความฝ่ายนั้นได้ทราบข้อความหรือพฤติการณ์อันเป็นมูลแห่งข้ออ้างนั้น และคู่ความฝ่ายนั้นต้องยังไม่ได้ดำเนินการใดๆ ขึ้นใหม่หลังจากทราบเรื่องผิดระเบียบหรือไม่ได้ให้สัตยาบัน — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 27 วรรคสอง กำหนดเงื่อนไขการยื่นคำร้องขอเพิกถอนกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบ (ที่มิใช่เรื่องเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน) ว่า (1) ต้องยื่นก่อนศาลมีคำพิพากษา (2) ต้องไม่ช้ากว่า 8 วันนับแต่วันที่คู่ความฝ่ายนั้นได้ทราบข้อความหรือพฤติการณ์อันเป็นมูลแห่งข้ออ้าง และ (3) คู่ความฝ่ายนั้นต้องมิได้ดำเนินการอันใดขึ้นใหม่หลังจากได้ทราบเรื่องผิดระเบียบแล้ว หรือมิได้ให้สัตยาบัน ✓; B) ยื่นคำร้องเมื่อใดก็ได้ภายใน 10 ปีนับแต่วันที่ศาลฎีกามีคำพิพากษาถึงที่สุด; C) ต้องยื่นคำร้องภายใน 24 ชั่วโมงนับแต่วันยื่นคำฟ้องเท่านั้น; D) คู่ความไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขอเพิกถอนกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบได้เอง ศาลต้องเห็นเองเท่านั้น |
| 21 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 5 (2) บุพการี ผู้สืบสันดาน สามีหรือภริยา มีอำนาจจัดการแทนผู้เสียหายได้เฉพาะในกรณีใด? | เฉพาะแต่ในความผิดอาญาซึ่งผู้เสียหายถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บถึงไม่สามารถจะจัดการเองได้ (โดยผู้เสียหายนั้นต้องเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัยด้วย) — ป.วิ.อาญา มาตรา 5 (2) บัญญัติให้อำนาจบุพการี ผู้สืบสันดาน สามีหรือภริยา (ที่จดทะเบียนสมรสโดยชอบด้วยกฎหมาย) มีอำนาจจัดการแทนผู้เสียหายได้ 'เฉพาะแต่ในความผิดอาญาซึ่งผู้เสียหายถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บถึงไม่สามารถจะจัดการเองได้' เท่านั้น (รวมถึงกรณีถูกกระทำโดยประมาทจนถึงแก่ความตาย เช่น ขับรถชนตาย ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาประชุมใหญ่) | ป.วิ.อาญา มาตรา 5 (2) บัญญัติให้อำนาจบุพการี ผู้สืบสันดาน สามีหรือภริยา (ที่จดทะเบียนสมรสโดยชอบด้วยกฎหมาย) มีอำนาจจัดการแทนผู้เสียหายได้ 'เฉพาะแต่ในความผิดอาญาซึ่งผู้เสียหายถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บถึงไม่สามารถจะจัดการเองได้' เท่านั้น (รวมถึงกรณีถูกกระทำโดยประมาทจนถึงแก่ความตาย เช่น ขับรถชนตาย ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาประชุมใหญ่) | A) เฉพาะกรณีที่ผู้เสียหายเดินทางไปทำงานอยู่ที่ต่างประเทศและไม่สะดวกเดินทางกลับมาฟ้องคดีเอง; B) ในความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ทุกฐานความผิด เช่น ลักทรัพย์ ฉ้อโกง หรือยักยอก แม้ผู้เสียหายจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลยก็ตาม; C) เฉพาะกรณีที่ผู้เสียหายเป็นผู้เยาว์ที่มีอายุไม่เกิน 15 ปีบริบูรณ์เท่านั้น; D) เฉพาะแต่ในความผิดอาญาซึ่งผู้เสียหายถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บถึงไม่สามารถจะจัดการเองได้ (โดยผู้เสียหายนั้นต้องเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัยด้วย) — ป.วิ.อาญา มาตรา 5 (2) บัญญัติให้อำนาจบุพการี ผู้สืบสันดาน สามีหรือภริยา (ที่จดทะเบียนสมรสโดยชอบด้วยกฎหมาย) มีอำนาจจัดการแทนผู้เสียหายได้ 'เฉพาะแต่ในความผิดอาญาซึ่งผู้เสียหายถูกทำร้ายถึงตายหรือบาดเจ็บถึงไม่สามารถจะจัดการเองได้' เท่านั้น (รวมถึงกรณีถูกกระทำโดยประมาทจนถึงแก่ความตาย เช่น ขับรถชนตาย ตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกาประชุมใหญ่) ✓ |
| 22 | ในวิชากฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน (ข้อ 7–8 ขาวิ.อาญา) ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 ในกรณีที่กฎหมายบังคับให้ต้องมีพยานเอกสารมาแสดง (เช่น สัญญากู้ยืมเงินเกินกว่า 2,000 บาทขึ้นไป หรือสัญญาเช่าซื้อ) ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับการนำสืบพยานบุคคล? | ห้ามมิให้ศาลยอมรับฟังพยานบุคคลในกรณีขอสืบพยานบุคคลแทนพยานเอกสารเมื่อไม่สามารถนำเอกสารมาแสดง หรือขอสืบพยานบุคคลประกอบข้ออ้างว่ายังมีข้อความเพิ่มเติม ตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอีก เว้นแต่เป็นกรณีเอกสารสูญหายหรือถูกทำลายโดยเหตุสุดวิสัย หรือเป็นการสืบว่าเอกสารปลอม ไม่สมบูรณ์ หรือตีความหมายผิด — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 94 เป็นหลักการตัดพยานบุคคลไม่ให้รับฟังแทนหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงพยานเอกสารในกรณีที่กฎหมายบังคับให้ต้องมีพยานเอกสารมาแสดง อย่างไรก็ตาม มาตรา 94 วรรคท้าย เปิดข้อยกเว้นให้นำสืบพยานบุคคลได้ในกรณี (1) ต้นฉบับเอกสารสูญหายหรือถูกทำลายโดยเหตุสุดวิสัยตามมาตรา 93(2) หรือ (2) นำสืบว่าเอกสารนั้นเป็นเอกสารปลอม หรือสัญญาหรือหนี้นั้นไม่สมบูรณ์ (เช่น เป็นโมฆะ โมฆียะ อำพราง หรือไม่ได้รับเงินกู้จริง) หรือคู่ความอีกฝ่ายตีความหมายผิด | ป.วิ.แพ่ง มาตรา 94 เป็นหลักการตัดพยานบุคคลไม่ให้รับฟังแทนหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงพยานเอกสารในกรณีที่กฎหมายบังคับให้ต้องมีพยานเอกสารมาแสดง อย่างไรก็ตาม มาตรา 94 วรรคท้าย เปิดข้อยกเว้นให้นำสืบพยานบุคคลได้ในกรณี (1) ต้นฉบับเอกสารสูญหายหรือถูกทำลายโดยเหตุสุดวิสัยตามมาตรา 93(2) หรือ (2) นำสืบว่าเอกสารนั้นเป็นเอกสารปลอม หรือสัญญาหรือหนี้นั้นไม่สมบูรณ์ (เช่น เป็นโมฆะ โมฆียะ อำพราง หรือไม่ได้รับเงินกู้จริง) หรือคู่ความอีกฝ่ายตีความหมายผิด | A) คู่ความสามารถนำพยานบุคคลมาสืบเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในสัญญากู้ยืมเงินได้เสมอโดยไม่มีข้อห้ามใดๆ; B) ห้ามมิให้ศาลยอมรับฟังพยานบุคคลในกรณีขอสืบพยานบุคคลแทนพยานเอกสารเมื่อไม่สามารถนำเอกสารมาแสดง หรือขอสืบพยานบุคคลประกอบข้ออ้างว่ายังมีข้อความเพิ่มเติม ตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นอีก เว้นแต่เป็นกรณีเอกสารสูญหายหรือถูกทำลายโดยเหตุสุดวิสัย หรือเป็นการสืบว่าเอกสารปลอม ไม่สมบูรณ์ หรือตีความหมายผิด — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 94 เป็นหลักการตัดพยานบุคคลไม่ให้รับฟังแทนหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงพยานเอกสารในกรณีที่กฎหมายบังคับให้ต้องมีพยานเอกสารมาแสดง อย่างไรก็ตาม มาตรา 94 วรรคท้าย เปิดข้อยกเว้นให้นำสืบพยานบุคคลได้ในกรณี (1) ต้นฉบับเอกสารสูญหายหรือถูกทำลายโดยเหตุสุดวิสัยตามมาตรา 93(2) หรือ (2) นำสืบว่าเอกสารนั้นเป็นเอกสารปลอม หรือสัญญาหรือหนี้นั้นไม่สมบูรณ์ (เช่น เป็นโมฆะ โมฆียะ อำพราง หรือไม่ได้รับเงินกู้จริง) หรือคู่ความอีกฝ่ายตีความหมายผิด ✓; C) ห้ามนำพยานบุคคลเข้าสืบว่าสัญญากู้ยืมเงินนั้นเกิดจากการถูกข่มขู่หรือเป็นนิติกรรมอำพรางโดยเด็ดขาด; D) มาตรา 94 ใช้บังคับกับการสืบพยานในคดีอาญาฐานฉ้อโกงด้วยทุกประการ |
| 23 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 176 วรรคหนึ่ง ในชั้นพิจารณา ถ้าจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลจะพิพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไปก็ได้ เว้นแต่ในคดีประเภทใดที่ศาลต้องฟังพยานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง? | ในคดีที่มีข้อหาในความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพนั้น กฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป หรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น ศาลต้องฟังพยานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง — ป.วิ.อาญา มาตรา 176 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในชั้นพิจารณา ถ้าจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลจะพิพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไปก็ได้ เว้นแต่คดีที่มีข้อหาในความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพนั้น กฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปหรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น ศาลต้องฟังพยานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง (สังเกตคำว่า 'อัตราโทษอย่างต่ำตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป' เช่น ฆ่าผู้อื่นตามมาตรา 288 หรือชิงทรัพย์ตามมาตรา 339) | ป.วิ.อาญา มาตรา 176 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในชั้นพิจารณา ถ้าจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลจะพิพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไปก็ได้ เว้นแต่คดีที่มีข้อหาในความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพนั้น กฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปหรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น ศาลต้องฟังพยานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง (สังเกตคำว่า 'อัตราโทษอย่างต่ำตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป' เช่น ฆ่าผู้อื่นตามมาตรา 288 หรือชิงทรัพย์ตามมาตรา 339) | A) ในคดีที่มีข้อหาในความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพนั้น กฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป หรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น ศาลต้องฟังพยานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง — ป.วิ.อาญา มาตรา 176 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในชั้นพิจารณา ถ้าจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลจะพิพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไปก็ได้ เว้นแต่คดีที่มีข้อหาในความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพนั้น กฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้ให้จำคุกตั้งแต่ห้าปีขึ้นไปหรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น ศาลต้องฟังพยานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง (สังเกตคำว่า 'อัตราโทษอย่างต่ำตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป' เช่น ฆ่าผู้อื่นตามมาตรา 288 หรือชิงทรัพย์ตามมาตรา 339) ✓; B) ในคดีที่มีอัตราโทษอย่างสูงจำคุกเกิน 3 ปีขึ้นไปทุกคดี; C) ในคดีความผิดต่อส่วนตัวทุกคดีที่ราษฎรเป็นโจทก์; D) ในคดีจราจรที่มีโทษปรับสถานเดียว |
| 24 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 ในกรณีที่ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในการพิจารณาแตกต่างกับข้อเท็จจริงดั่งที่กล่าวในฟ้อง ข้อใดกล่าวถูกต้องตามหลักเกณฑ์ของกฎหมาย? | ให้ศาลยกฟ้องคดีนั้น เว้นแต่ข้อแตกต่างนั้นมิใช่ในข้อสาระสำคัญและทั้งจำเลยมิได้หลงต่อสู้ (เช่น แตกต่างกันเพียงเรื่องเวลาหรือสถานที่หรือระหว่างการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ วิ่งราวทรัพย์ ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์ ฉ้อโกง ยักยอก รับของโจร) แต่ศาลจะลงโทษจำเลยเกินอัตรากฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษไม่ได้ — ป.วิ.อาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม กำหนดข้อยกเว้นไม่ถือว่าเป็นข้อแตกต่างในสาระสำคัญและมิให้ถือว่าจำเลยหลงต่อสู้ไว้ในกรณีที่แตกต่างกันในเรื่องเวลาหรือสถานที่ หรือความผิดระหว่างลักทรัพย์ วิ่งราวทรัพย์ ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์ กรรโชก รีดเอาทรัพย์ ฉ้อโกง โกงเจ้าหนี้ ยักยอก หรือรับของโจร หรือความผิดโดยเจตนากับประมาท ทั้งนี้ ศาลจะลงโทษจำเลยเกินอัตราโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดที่โจทก์ฟ้องไม่ได้ | ป.วิ.อาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม กำหนดข้อยกเว้นไม่ถือว่าเป็นข้อแตกต่างในสาระสำคัญและมิให้ถือว่าจำเลยหลงต่อสู้ไว้ในกรณีที่แตกต่างกันในเรื่องเวลาหรือสถานที่ หรือความผิดระหว่างลักทรัพย์ วิ่งราวทรัพย์ ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์ กรรโชก รีดเอาทรัพย์ ฉ้อโกง โกงเจ้าหนี้ ยักยอก หรือรับของโจร หรือความผิดโดยเจตนากับประมาท ทั้งนี้ ศาลจะลงโทษจำเลยเกินอัตราโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดที่โจทก์ฟ้องไม่ได้ | A) ศาลมีอำนาจพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดซึ่งโจทก์ไม่ได้กล่าวในฟ้องและหนักกว่าที่โจทก์ฟ้องได้เสมอ; B) หากโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดโดยเจตนา แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำโดยประมาท ศาลต้องยกฟ้องเสมอเพราะถือว่าเป็นข้อสาระสำคัญโดยไม่มีข้อยกเว้น; C) ให้ศาลยกฟ้องคดีนั้น เว้นแต่ข้อแตกต่างนั้นมิใช่ในข้อสาระสำคัญและทั้งจำเลยมิได้หลงต่อสู้ (เช่น แตกต่างกันเพียงเรื่องเวลาหรือสถานที่หรือระหว่างการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ วิ่งราวทรัพย์ ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์ ฉ้อโกง ยักยอก รับของโจร) แต่ศาลจะลงโทษจำเลยเกินอัตรากฎหมายที่โจทก์ขอให้ลงโทษไม่ได้ — ป.วิ.อาญา มาตรา 192 วรรคสองและวรรคสาม กำหนดข้อยกเว้นไม่ถือว่าเป็นข้อแตกต่างในสาระสำคัญและมิให้ถือว่าจำเลยหลงต่อสู้ไว้ในกรณีที่แตกต่างกันในเรื่องเวลาหรือสถานที่ หรือความผิดระหว่างลักทรัพย์ วิ่งราวทรัพย์ ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์ กรรโชก รีดเอาทรัพย์ ฉ้อโกง โกงเจ้าหนี้ ยักยอก หรือรับของโจร หรือความผิดโดยเจตนากับประมาท ทั้งนี้ ศาลจะลงโทษจำเลยเกินอัตราโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดที่โจทก์ฟ้องไม่ได้ ✓; D) หากข้อเท็จจริงแตกต่างกันแม้เพียงเวลาเกิดเหตุคลาดเคลื่อนไป 10 นาที ศาลต้องพิพากษายกฟ้องทันทีแม้จำเลยจะไม่หลงต่อสู้ |
| 25 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 163 และมาตรา 164 ในการยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมคำฟ้องของโจทก์ หรือการขอแก้หรือเพิ่มเติมคำให้การของจำเลยในคดีอาญา กฎหมายกำหนดระยะเวลาไว้อย่างไร? | โจทก์มีอำนาจยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมฟ้องได้ในเวลาใดๆ ก่อนมีคำพิพากษาชั้นต้นของศาลนั้น และจำเลยมีอำนาจยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมคำให้การได้ก่อนศาลพิพากษา (ถ้าศาลเห็นสมควรและมีเหตุอันควร) — ต่างจากคดีแพ่ง (ที่ใช้มาตรา 180) ในคดีอาญานั้นมีบทบัญญัติเฉพาะคือ ป.วิ.อาญา มาตรา 163 วรรคหนึ่ง กำหนดให้โจทก์มีอำนาจยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมฟ้องได้ในเวลาใดๆ 'ก่อนมีคำพิพากษาชั้นต้นของศาลนั้น' (โดยต้องไม่ทำให้จำเลยเสียเปรียบในการต่อสู้คดีตามมาตรา 164) และจำเลยยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมคำให้การได้ก่อนศาลพิพากษา | ต่างจากคดีแพ่ง (ที่ใช้มาตรา 180) ในคดีอาญานั้นมีบทบัญญัติเฉพาะคือ ป.วิ.อาญา มาตรา 163 วรรคหนึ่ง กำหนดให้โจทก์มีอำนาจยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมฟ้องได้ในเวลาใดๆ 'ก่อนมีคำพิพากษาชั้นต้นของศาลนั้น' (โดยต้องไม่ทำให้จำเลยเสียเปรียบในการต่อสู้คดีตามมาตรา 164) และจำเลยยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมคำให้การได้ก่อนศาลพิพากษา | A) โจทก์ต้องยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องก่อนวันชี้สองสถานไม่น้อยกว่า 7 วันเหมือนคดีแพ่ง; B) โจทก์สามารถยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องได้จนถึงชั้นศาลฎีกา; C) ในคดีอาญา ห้ามมิให้โจทก์และจำเลยแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องหรือคำให้การโดยเด็ดขาด; D) โจทก์มีอำนาจยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมฟ้องได้ในเวลาใดๆ ก่อนมีคำพิพากษาชั้นต้นของศาลนั้น และจำเลยมีอำนาจยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมคำให้การได้ก่อนศาลพิพากษา (ถ้าศาลเห็นสมควรและมีเหตุอันควร) — ต่างจากคดีแพ่ง (ที่ใช้มาตรา 180) ในคดีอาญานั้นมีบทบัญญัติเฉพาะคือ ป.วิ.อาญา มาตรา 163 วรรคหนึ่ง กำหนดให้โจทก์มีอำนาจยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมฟ้องได้ในเวลาใดๆ 'ก่อนมีคำพิพากษาชั้นต้นของศาลนั้น' (โดยต้องไม่ทำให้จำเลยเสียเปรียบในการต่อสู้คดีตามมาตรา 164) และจำเลยยื่นคำร้องขอแก้หรือเพิ่มเติมคำให้การได้ก่อนศาลพิพากษา ✓ |
| 26 | ตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 26 ภายใต้บังคับมาตรา 25 ในการพิจารณาพิพากษาคดีของศาลชั้นต้น นอกจากศาลแขวงและศาลยุติธรรมอื่นที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลนั้นกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อยกี่คนจึงจะเป็นองค์คณะที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งหรือคดีอาญาทั้งปวง? | ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 2 คนในศาลชั้นต้น (และในศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาตามมาตรา 27 ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 3 คน) — พระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 26 บัญญัติว่า ภายใต้บังคับมาตรา 25 ในการพิจารณาพิพากษาคดีของศาลชั้นต้น นอกจากศาลแขวงและศาลยุติธรรมอื่นที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลนั้นกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 2 คนจึงจะเป็นองค์คณะที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งหรือคดีอาญาทั้งปวง ส่วนมาตรา 27 กำหนดให้ศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค และศาลฎีกา ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 3 คนจึงจะเป็นองค์คณะ | พระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 26 บัญญัติว่า ภายใต้บังคับมาตรา 25 ในการพิจารณาพิพากษาคดีของศาลชั้นต้น นอกจากศาลแขวงและศาลยุติธรรมอื่นที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลนั้นกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 2 คนจึงจะเป็นองค์คณะที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งหรือคดีอาญาทั้งปวง ส่วนมาตรา 27 กำหนดให้ศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค และศาลฎีกา ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 3 คนจึงจะเป็นองค์คณะ | A) ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 3 คนในศาลชั้นต้น และ 5 คนในศาลอุทธรณ์; B) ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 2 คนในศาลชั้นต้น (และในศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาตามมาตรา 27 ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 3 คน) — พระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 26 บัญญัติว่า ภายใต้บังคับมาตรา 25 ในการพิจารณาพิพากษาคดีของศาลชั้นต้น นอกจากศาลแขวงและศาลยุติธรรมอื่นที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลนั้นกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 2 คนจึงจะเป็นองค์คณะที่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งหรือคดีอาญาทั้งปวง ส่วนมาตรา 27 กำหนดให้ศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค และศาลฎีกา ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 3 คนจึงจะเป็นองค์คณะ ✓; C) ใช้ผู้พิพากษาเพียง 1 คนเป็นองค์คณะในทุกชั้นศาล; D) ต้องมีผู้พิพากษาอย่างน้อย 4 คนในศาลจังหวัดทุกแห่ง |
| 27 | ในวิชากฎหมายล้มละลาย (ข้อ 8–9 ขาวิ.แพ่ง) ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 9 เจ้าหนี้จะฟ้องลูกหนี้ให้ล้มละลายได้เมื่อลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว และเป็นหนี้เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์คนเดียวหรือหลายคนรวมกันเป็นจำนวนไม่น้อยกว่าเท่าใด? | ไม่น้อยกว่า 1,000,000 บาท ในกรณีที่ลูกหนี้เป็นบุคคลธรรมดา หรือไม่น้อยกว่า 2,000,000 บาท ในกรณีที่ลูกหนี้เป็นนิติบุคคล และหนี้นั้นอาจกำหนดจำนวนได้โดยแน่นอนไม่ว่าหนี้นั้นจะถึงกำหนดชำระโดยพลันหรือในอนาคตก็ตาม — มาตรา 9 แห่ง พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 กำหนดหลักเกณฑ์การฟ้องคดีล้มละลายของเจ้าหนี้ไม่มีประกันว่า (1) ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว (2) ลูกหนี้ซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาเป็นหนี้เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์คนเดียวหรือหลายคนเป็นจำนวนไม่น้อยกว่า 1,000,000 บาท หรือลูกหนี้ซึ่งเป็นนิติบุคคลเป็นหนี้ไม่น้อยกว่า 2,000,000 บาท และ (3) หนี้นั้นอาจกำหนดจำนวนได้โดยแน่นอน | มาตรา 9 แห่ง พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 กำหนดหลักเกณฑ์การฟ้องคดีล้มละลายของเจ้าหนี้ไม่มีประกันว่า (1) ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว (2) ลูกหนี้ซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาเป็นหนี้เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์คนเดียวหรือหลายคนเป็นจำนวนไม่น้อยกว่า 1,000,000 บาท หรือลูกหนี้ซึ่งเป็นนิติบุคคลเป็นหนี้ไม่น้อยกว่า 2,000,000 บาท และ (3) หนี้นั้นอาจกำหนดจำนวนได้โดยแน่นอน | A) ไม่น้อยกว่า 50,000 บาท สำหรับบุคคลธรรมดา และไม่น้อยกว่า 500,000 บาท สำหรับนิติบุคคล; B) ไม่น้อยกว่า 1,000,000 บาท ในกรณีที่ลูกหนี้เป็นบุคคลธรรมดา หรือไม่น้อยกว่า 2,000,000 บาท ในกรณีที่ลูกหนี้เป็นนิติบุคคล และหนี้นั้นอาจกำหนดจำนวนได้โดยแน่นอนไม่ว่าหนี้นั้นจะถึงกำหนดชำระโดยพลันหรือในอนาคตก็ตาม — มาตรา 9 แห่ง พ.ร.บ. ล้มละลาย พ.ศ. 2483 กำหนดหลักเกณฑ์การฟ้องคดีล้มละลายของเจ้าหนี้ไม่มีประกันว่า (1) ลูกหนี้มีหนี้สินล้นพ้นตัว (2) ลูกหนี้ซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาเป็นหนี้เจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์คนเดียวหรือหลายคนเป็นจำนวนไม่น้อยกว่า 1,000,000 บาท หรือลูกหนี้ซึ่งเป็นนิติบุคคลเป็นหนี้ไม่น้อยกว่า 2,000,000 บาท และ (3) หนี้นั้นอาจกำหนดจำนวนได้โดยแน่นอน ✓; C) ไม่น้อยกว่า 10,000,000 บาท เท่ากันทั้งบุคคลธรรมดาและนิติบุคคล; D) ไม่จำกัดจำนวนหนี้ขั้นต่ำ แม้เป็นหนี้เพียง 1,000 บาทก็สามารถฟ้องล้มละลายได้ |
| 28 | ในวิชาพระธรรมนูญศาลยุติธรรม (ข้อ 10 ขาวิ.แพ่ง) ตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 25 วรรคหนึ่ง (4) และ (5) ผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้นมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีแพ่งและคดีอาญาได้ในขอบเขตใด? | พิจารณาพิพากษาคดีแพ่งซึ่งราคาทรัพย์สินที่พิพาทหรือจำนวนเงินที่ฟ้องไม่เกิน 300,000 บาท และพิจารณาพิพากษาคดีอาญาซึ่งกฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างสูงไว้ให้จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ แต่จะลงโทษจำคุกเกิน 6 เดือน หรือปรับเกิน 10,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับซึ่งโทษจำคุกหรือปรับอย่างใดอย่างหนึ่งหรือทั้งสองอย่างเกินอัตราดังกล่าวไม่ได้ — มาตรา 25 วรรคหนึ่ง (4) และ (5) แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม กำหนดอำนาจของผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้น (เช่น ศาลแขวง) ให้พิจารณาพิพากษาคดีแพ่งทุนทรัพย์ไม่เกิน 300,000 บาท และคดีอาญาที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ทั้งนี้ โดยมีข้อจำกัดอำนาจลงโทษตาม (5) ตอนท้ายว่า ผู้พิพากษาคนเดียวจะลงโทษจำคุกเกิน 6 เดือน หรือปรับเกิน 10,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับซึ่งโทษจำคุกหรือปรับเกินอัตราดังกล่าวไม่ได้ (หากเห็นควรลงโทษเกินกว่านั้นต้องให้ผู้พิพากษาอีกคนหนึ่งร่วมเป็นองค์คณะลงลายมือชื่อในคำพิพากษา) | มาตรา 25 วรรคหนึ่ง (4) และ (5) แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม กำหนดอำนาจของผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้น (เช่น ศาลแขวง) ให้พิจารณาพิพากษาคดีแพ่งทุนทรัพย์ไม่เกิน 300,000 บาท และคดีอาญาที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ทั้งนี้ โดยมีข้อจำกัดอำนาจลงโทษตาม (5) ตอนท้ายว่า ผู้พิพากษาคนเดียวจะลงโทษจำคุกเกิน 6 เดือน หรือปรับเกิน 10,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับซึ่งโทษจำคุกหรือปรับเกินอัตราดังกล่าวไม่ได้ (หากเห็นควรลงโทษเกินกว่านั้นต้องให้ผู้พิพากษาอีกคนหนึ่งร่วมเป็นองค์คณะลงลายมือชื่อในคำพิพากษา) | A) มีอำนาจลงโทษจำคุกจำเลยได้สูงสุดถึง 3 ปี และปรับได้ถึง 60,000 บาทโดยลำพังผู้พิพากษาคนเดียว; B) พิจารณาพิพากษาคดีแพ่งที่มีทุนทรัพย์ไม่เกิน 5,000,000 บาท และคดีอาญาที่มีโทษจำคุกไม่เกิน 10 ปี; C) พิจารณาพิพากษาได้เฉพาะคดีไม่มีข้อพิพาทเท่านั้น ไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีอาญาในทุกกรณี; D) พิจารณาพิพากษาคดีแพ่งซึ่งราคาทรัพย์สินที่พิพาทหรือจำนวนเงินที่ฟ้องไม่เกิน 300,000 บาท และพิจารณาพิพากษาคดีอาญาซึ่งกฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างสูงไว้ให้จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ แต่จะลงโทษจำคุกเกิน 6 เดือน หรือปรับเกิน 10,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับซึ่งโทษจำคุกหรือปรับอย่างใดอย่างหนึ่งหรือทั้งสองอย่างเกินอัตราดังกล่าวไม่ได้ — มาตรา 25 วรรคหนึ่ง (4) และ (5) แห่งพระธรรมนูญศาลยุติธรรม กำหนดอำนาจของผู้พิพากษาคนเดียวในศาลชั้นต้น (เช่น ศาลแขวง) ให้พิจารณาพิพากษาคดีแพ่งทุนทรัพย์ไม่เกิน 300,000 บาท และคดีอาญาที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ทั้งนี้ โดยมีข้อจำกัดอำนาจลงโทษตาม (5) ตอนท้ายว่า ผู้พิพากษาคนเดียวจะลงโทษจำคุกเกิน 6 เดือน หรือปรับเกิน 10,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับซึ่งโทษจำคุกหรือปรับเกินอัตราดังกล่าวไม่ได้ (หากเห็นควรลงโทษเกินกว่านั้นต้องให้ผู้พิพากษาอีกคนหนึ่งร่วมเป็นองค์คณะลงลายมือชื่อในคำพิพากษา) ✓ |
| 29 | ในคดีแพ่งที่เกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 44/1 และมาตรา 46 ข้อใดกล่าวถูกต้องตามหลักกฎหมาย? | ในคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ ผู้เสียหายมีสิทธิยื่นคำร้องเข้าไปในคดีอาญาก่อนเริ่มสืบพยาน (หรือก่อนศาลวินิจฉัยชี้ขาดคดีหากไม่มีการสืบพยาน) ขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนทางแพ่งได้ตามมาตรา 44/1 และในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาซึ่งถึงที่สุดแล้วตามมาตรา 46 — ป.วิ.อาญา มาตรา 44/1 เปิดช่องให้ผู้เสียหายในคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเนื่องจากได้รับอันตรายแก่ชีวิต ร่างกาย จิตใจ หรือเสรีภาพ หรือทรัพย์สินได้โดยไม่ต้องไปฟ้องเป็นคดีแพ่งใหม่ และมาตรา 46 บัญญัติว่า ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา (เมื่อคดีอาญาถึงที่สุดและเป็นคู่ความที่ถูกผูกพัน) | ป.วิ.อาญา มาตรา 44/1 เปิดช่องให้ผู้เสียหายในคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเนื่องจากได้รับอันตรายแก่ชีวิต ร่างกาย จิตใจ หรือเสรีภาพ หรือทรัพย์สินได้โดยไม่ต้องไปฟ้องเป็นคดีแพ่งใหม่ และมาตรา 46 บัญญัติว่า ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา (เมื่อคดีอาญาถึงที่สุดและเป็นคู่ความที่ถูกผูกพัน) | A) ผู้เสียหายจะยื่นคำร้องตามมาตรา 44/1 ได้เฉพาะในคดีที่ราษฎรเป็นโจทก์ฟ้องคดีอาญาเองเท่านั้น; B) ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลแพ่งมีอิสระที่จะรับฟังข้อเท็จจริงขัดแย้งกับคำพิพากษาคดีส่วนอาญาที่ถึงที่สุดแล้วได้เสมอ; C) ในคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ ผู้เสียหายมีสิทธิยื่นคำร้องเข้าไปในคดีอาญาก่อนเริ่มสืบพยาน (หรือก่อนศาลวินิจฉัยชี้ขาดคดีหากไม่มีการสืบพยาน) ขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนทางแพ่งได้ตามมาตรา 44/1 และในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญาซึ่งถึงที่สุดแล้วตามมาตรา 46 — ป.วิ.อาญา มาตรา 44/1 เปิดช่องให้ผู้เสียหายในคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเนื่องจากได้รับอันตรายแก่ชีวิต ร่างกาย จิตใจ หรือเสรีภาพ หรือทรัพย์สินได้โดยไม่ต้องไปฟ้องเป็นคดีแพ่งใหม่ และมาตรา 46 บัญญัติว่า ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา (เมื่อคดีอาญาถึงที่สุดและเป็นคู่ความที่ถูกผูกพัน) ✓; D) การยื่นคำร้องตามมาตรา 44/1 ผู้เสียหายสามารถเรียกค่าเสียหายในเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับความผิดอาญาที่อัยการฟ้องได้เลย |
| 30 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 วรรคหนึ่ง ในคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ไม่เกินเท่าใด ห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง? | ไม่เกิน 50,000 บาท — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 224 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ไม่เกินห้าหมื่นบาท หรือไม่เกินจำนวนที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกา ห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง เว้นแต่ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีนั้นในศาลชั้นต้นได้ทำความเห็นแย้งไว้ หรือได้รับรองว่ามีเหตุอันควรอุทธรณ์ได้ หรือได้รับอนุญาตให้อุทธรณ์เป็นหนังสือจากอธิบดีผู้พิพากษาศาลชั้นต้นหรืออธิบดีผู้พิพากษาภาค | ป.วิ.แพ่ง มาตรา 224 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ไม่เกินห้าหมื่นบาท หรือไม่เกินจำนวนที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกา ห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง เว้นแต่ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีนั้นในศาลชั้นต้นได้ทำความเห็นแย้งไว้ หรือได้รับรองว่ามีเหตุอันควรอุทธรณ์ได้ หรือได้รับอนุญาตให้อุทธรณ์เป็นหนังสือจากอธิบดีผู้พิพากษาศาลชั้นต้นหรืออธิบดีผู้พิพากษาภาค | A) ไม่เกิน 20,000 บาท; B) ไม่เกิน 100,000 บาท; C) ไม่เกิน 300,000 บาท; D) ไม่เกิน 50,000 บาท — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 224 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในคดีที่ราคาทรัพย์สินหรือจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ไม่เกินห้าหมื่นบาท หรือไม่เกินจำนวนที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกา ห้ามมิให้คู่ความอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง เว้นแต่ผู้พิพากษาที่นั่งพิจารณาคดีนั้นในศาลชั้นต้นได้ทำความเห็นแย้งไว้ หรือได้รับรองว่ามีเหตุอันควรอุทธรณ์ได้ หรือได้รับอนุญาตให้อุทธรณ์เป็นหนังสือจากอธิบดีผู้พิพากษาศาลชั้นต้นหรืออธิบดีผู้พิพากษาภาค ✓ |
| 31 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 226/3 พยานบอกเล่าคือพยานหลักฐานใดๆ ที่มุ่งพิสูจน์ความจริงของข้อความซึ่งบุคคลที่มิได้มาเบิกความต่อศาลได้กล่าวหรือบันทึกไว้ กฎหมายวางหลักเกณฑ์การรับฟังพยานบอกเล่าในคดีอาญาไว้อย่างไร? | ห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานบอกเล่า เว้นแต่ (1) ตามสภาพ ลักษณะ แหล่งที่มา และข้อเท็จจริงแวดล้อมของพยานบอกเล่านั้น น่าเชื่อว่าจะพิสูจน์ความจริงได้ หรือ (2) มีเหตุจำเป็นเนื่องจากไม่สามารถนำบุคคลซึ่งเป็นผู้ที่ได้เห็น ได้ยิน หรือทราบข้อความเกี่ยวในเรื่องที่จะให้การเป็นพยานนั้นด้วยตนเองโดยตรงมาเป็นพยานได้ และมีเหตุผลสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมที่จะรับฟังพยานบอกเล่านั้น — ป.วิ.อาญา มาตรา 226/3 วรรคหนึ่ง วางหลักห้ามรับฟังพยานบอกเล่า แต่มีข้อยกเว้น 2 ประการตามวรรคสอง คือ (1) สภาพ ลักษณะ แหล่งที่มา และข้อเท็จจริงแวดล้อมน่าเชื่อว่าจะพิสูจน์ความจริงได้ หรือ (2) มีเหตุจำเป็นเพราะไม่สามารถนำประจักษ์พยานมาเบิกความได้และมีเหตุผลสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ทั้งนี้ ในการชั่งน้ำหนักพยานบอกเล่าหรือพยานซัดทอด ศาลต้องกระทำด้วยความระมัดระวังและไม่ควรเชื่อโดยลำพังเว้นแต่จะมีเหตุผลหนักแน่นหรือมีพยานหลักฐานอื่นประกอบตามมาตรา 227/1 | ป.วิ.อาญา มาตรา 226/3 วรรคหนึ่ง วางหลักห้ามรับฟังพยานบอกเล่า แต่มีข้อยกเว้น 2 ประการตามวรรคสอง คือ (1) สภาพ ลักษณะ แหล่งที่มา และข้อเท็จจริงแวดล้อมน่าเชื่อว่าจะพิสูจน์ความจริงได้ หรือ (2) มีเหตุจำเป็นเพราะไม่สามารถนำประจักษ์พยานมาเบิกความได้และมีเหตุผลสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ทั้งนี้ ในการชั่งน้ำหนักพยานบอกเล่าหรือพยานซัดทอด ศาลต้องกระทำด้วยความระมัดระวังและไม่ควรเชื่อโดยลำพังเว้นแต่จะมีเหตุผลหนักแน่นหรือมีพยานหลักฐานอื่นประกอบตามมาตรา 227/1 | A) ศาลต้องรับฟังพยานบอกเล่าทุกชนิดและให้น้ำหนักเท่ากับประจักษ์พยานเสมอ; B) ห้ามมิให้ศาลรับฟังพยานบอกเล่า เว้นแต่ (1) ตามสภาพ ลักษณะ แหล่งที่มา และข้อเท็จจริงแวดล้อมของพยานบอกเล่านั้น น่าเชื่อว่าจะพิสูจน์ความจริงได้ หรือ (2) มีเหตุจำเป็นเนื่องจากไม่สามารถนำบุคคลซึ่งเป็นผู้ที่ได้เห็น ได้ยิน หรือทราบข้อความเกี่ยวในเรื่องที่จะให้การเป็นพยานนั้นด้วยตนเองโดยตรงมาเป็นพยานได้ และมีเหตุผลสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมที่จะรับฟังพยานบอกเล่านั้น — ป.วิ.อาญา มาตรา 226/3 วรรคหนึ่ง วางหลักห้ามรับฟังพยานบอกเล่า แต่มีข้อยกเว้น 2 ประการตามวรรคสอง คือ (1) สภาพ ลักษณะ แหล่งที่มา และข้อเท็จจริงแวดล้อมน่าเชื่อว่าจะพิสูจน์ความจริงได้ หรือ (2) มีเหตุจำเป็นเพราะไม่สามารถนำประจักษ์พยานมาเบิกความได้และมีเหตุผลสมควรเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ทั้งนี้ ในการชั่งน้ำหนักพยานบอกเล่าหรือพยานซัดทอด ศาลต้องกระทำด้วยความระมัดระวังและไม่ควรเชื่อโดยลำพังเว้นแต่จะมีเหตุผลหนักแน่นหรือมีพยานหลักฐานอื่นประกอบตามมาตรา 227/1 ✓; C) ห้ามศาลรับฟังพยานบอกเล่าอย่างเด็ดขาดในทุกกรณีโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ แม้ผู้ตายจะกล่าวระบุชื่อคนร้ายไว้ก่อนสิ้นใจก็ตาม; D) พยานบอกเล่าสามารถใช้ลงโทษจำเลยได้โดยลำพังโดยไม่ต้องมีพยานหลักฐานอื่นประกอบเลยตามมาตรา 227/1 |
| 32 | ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 4 (1) และมาตรา 4 ทวิ คำฟ้องเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์ หรือสิทธิหรือประโยชน์อันเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์ โจทก์จะต้องยื่นคำฟ้องต่อศาลใด? | ยื่นต่อศาลที่อสังหาริมทรัพย์นั้นตั้งอยู่ในเขตศาล ไม่ว่าจำเลยจะมีภูมิลำเนาอยู่ในราชอาณาจักรหรือไม่ หรือยื่นต่อศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล แต่จะยื่นต่อศาลที่มูลคดีเกิดขึ้น (ที่ทำสัญญา) ซึ่งมิใช่ศาลที่อสังหาริมทรัพย์ตั้งอยู่หรือศาลภูมิลำเนาจำเลยโดยลำพังไม่ได้ — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 4 ทวิ เป็นบทบัญญัติเฉพาะสำหรับคำฟ้องเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์หรือสิทธิหรือประโยชน์อันเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์ โดยให้เสนอต่อ (1) ศาลที่อสังหาริมทรัพย์นั้นตั้งอยู่ในเขตศาล หรือ (2) ศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล เท่านั้น (ไม่อาจเสนอต่อศาลที่มูลคดีเกิดขึ้นตามมาตรา 4(1) ได้ เว้นแต่ศาลที่มูลคดีเกิดขึ้นนั้นเป็นศาลเดียวกับที่อสังหาริมทรัพย์ตั้งอยู่หรือภูมิลำเนาจำเลย) | ป.วิ.แพ่ง มาตรา 4 ทวิ เป็นบทบัญญัติเฉพาะสำหรับคำฟ้องเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์หรือสิทธิหรือประโยชน์อันเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์ โดยให้เสนอต่อ (1) ศาลที่อสังหาริมทรัพย์นั้นตั้งอยู่ในเขตศาล หรือ (2) ศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล เท่านั้น (ไม่อาจเสนอต่อศาลที่มูลคดีเกิดขึ้นตามมาตรา 4(1) ได้ เว้นแต่ศาลที่มูลคดีเกิดขึ้นนั้นเป็นศาลเดียวกับที่อสังหาริมทรัพย์ตั้งอยู่หรือภูมิลำเนาจำเลย) | A) ยื่นต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ได้เพียงศาลเดียวสำหรับอสังหาริมทรัพย์ทั่วราชอาณาจักร; B) ยื่นต่อศาลที่ทำสัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์เสมอไม่ว่าที่ดินจะตั้งอยู่ที่จังหวัดใดและจำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ที่ใด; C) ยื่นต่อศาลที่อสังหาริมทรัพย์นั้นตั้งอยู่ในเขตศาล ไม่ว่าจำเลยจะมีภูมิลำเนาอยู่ในราชอาณาจักรหรือไม่ หรือยื่นต่อศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล แต่จะยื่นต่อศาลที่มูลคดีเกิดขึ้น (ที่ทำสัญญา) ซึ่งมิใช่ศาลที่อสังหาริมทรัพย์ตั้งอยู่หรือศาลภูมิลำเนาจำเลยโดยลำพังไม่ได้ — ป.วิ.แพ่ง มาตรา 4 ทวิ เป็นบทบัญญัติเฉพาะสำหรับคำฟ้องเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์หรือสิทธิหรือประโยชน์อันเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์ โดยให้เสนอต่อ (1) ศาลที่อสังหาริมทรัพย์นั้นตั้งอยู่ในเขตศาล หรือ (2) ศาลที่จำเลยมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตศาล เท่านั้น (ไม่อาจเสนอต่อศาลที่มูลคดีเกิดขึ้นตามมาตรา 4(1) ได้ เว้นแต่ศาลที่มูลคดีเกิดขึ้นนั้นเป็นศาลเดียวกับที่อสังหาริมทรัพย์ตั้งอยู่หรือภูมิลำเนาจำเลย) ✓; D) ยื่นต่อศาลปกครองชั้นต้นในเขตจังหวัดที่อสังหาริมทรัพย์ตั้งอยู่ |

---
Study this deck interactively with FSRS-6 spaced repetition, audio review, and multiple-choice mode at [Flashcards World](https://flashcards.world/flashcards/sets/4a131716-6f67-4c42-adfd-ab38ad0f3e6e/).