# สอบสภาการพยาบาล (8 รายวิชา) — พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลฯ, การผดุงครรภ์, การพยาบาลผู้ใหญ่-ผู้สูงอายุ, เด็ก, จิตเวช และชุมชน

> ชุดบัตรคำถาม-คำตอบและตัวเลือก 4 ตัวเลือก สำหรับการสอบขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ ชั้นหนึ่ง ครอบคลุมครบทั้ง 8 รายวิชาของสภาการพยาบาล

- **Canonical URL:** https://flashcards.world/flashcards/sets/81740d95-6fe4-46a2-a53f-1c65381834c2/
- **Markdown URL:** https://flashcards.world/flashcards/sets/81740d95-6fe4-46a2-a53f-1c65381834c2.md
- **Level:** intermediate
- **Languages:** th → th
- **Total Cards:** 32

## Flashcards (32 Cards)

| # | Front (Term / Prompt) | Back (Definition / Answer) | Example | Multiple-Choice Options |
| :--- | :--- | :--- | :--- | :--- |
| 1 | ตามพระราชบัญญัติสุขภาพจิต พ.ศ. 2551 และที่แก้ไขเพิ่มเติม บุคคลที่มีความผิดปกติทางจิตจะต้องได้รับการบำบัดรักษาในสถานพยาบาลของรัฐหรือตามที่กฎหมายกำหนด (รวมถึงกรณีบังคับรักษา) เมื่อมีลักษณะครบตามเกณฑ์ใด? | มีภาวะอันตราย (ก่อให้เกิดอันตรายร้ายแรงต่อชีวิต ร่างกาย หรือทรัพย์สินของตนเองหรือผู้อื่น) และหรือมีความจำเป็นต้องได้รับการบำบัดรักษา (ขาดความสามารถในการตัดสินใจให้ความยินยอมรับการบำบัดรักษาและหากไม่รักษาอาการจะรุนแรงขึ้น) — มาตรา 22 แห่ง พ.ร.บ. สุขภาพจิต พ.ศ. 2551 กำหนดว่า บุคคลที่มีความผิดปกติทางจิตในกรณีใดกรณีหนึ่งดังต่อไปนี้ เป็นบุคคลที่ต้องได้รับการบำบัดรักษา คือ (1) มีภาวะอันตราย หรือ (2) มีความจำเป็นต้องได้รับการบำบัดรักษา | มาตรา 22 แห่ง พ.ร.บ. สุขภาพจิต พ.ศ. 2551 กำหนดว่า บุคคลที่มีความผิดปกติทางจิตในกรณีใดกรณีหนึ่งดังต่อไปนี้ เป็นบุคคลที่ต้องได้รับการบำบัดรักษา คือ (1) มีภาวะอันตราย หรือ (2) มีความจำเป็นต้องได้รับการบำบัดรักษา | A) ทุกคนที่มีอาการนอนไม่หลับหรือเครียดจากการทำงานติดต่อกันเกิน 3 วัน; B) บุคคลที่ญาติพี่น้องต้องการส่งไปอยู่โรงพยาบาลเพื่อจะได้ครอบครองทรัพย์สินมรดก; C) ผู้ที่กระทำความผิดฐานลักทรัพย์ทุกรายโดยไม่ต้องตรวจประเมินทางจิตเวช; D) มีภาวะอันตราย (ก่อให้เกิดอันตรายร้ายแรงต่อชีวิต ร่างกาย หรือทรัพย์สินของตนเองหรือผู้อื่น) และหรือมีความจำเป็นต้องได้รับการบำบัดรักษา (ขาดความสามารถในการตัดสินใจให้ความยินยอมรับการบำบัดรักษาและหากไม่รักษาอาการจะรุนแรงขึ้น) — มาตรา 22 แห่ง พ.ร.บ. สุขภาพจิต พ.ศ. 2551 กำหนดว่า บุคคลที่มีความผิดปกติทางจิตในกรณีใดกรณีหนึ่งดังต่อไปนี้ เป็นบุคคลที่ต้องได้รับการบำบัดรักษา คือ (1) มีภาวะอันตราย หรือ (2) มีความจำเป็นต้องได้รับการบำบัดรักษา ✓ |
| 2 | การจัดกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพและป้องกันโรคในชุมชนตามแนวคิดการป้องกันโรค 3 ระดับของลีเวลล์และคลาร์ก กิจกรรมในข้อใดจัดเป็นการป้องกันโรค 'ระดับทุติยภูมิ'? | การตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูกและการตรวจวัดความดันโลหิตและน้ำตาลปลายนิ้วในประชาชนกลุ่มเสี่ยงเพื่อค้นหาผู้ป่วยระยะเริ่มแรกและให้การรักษาแต่เนิ่นๆ — การป้องกันโรค 3 ระดับ ได้แก่ (1) ระดับปฐมภูมิ มุ่งส่งเสริมสุขภาพและป้องกันไม่ให้เกิดโรคในผู้ที่ยังไม่ป่วย (เช่น การให้วัคซีน สุขศึกษา สุขาภิบาล) (2) ระดับทุติยภูมิ มุ่งตรวจคัดกรองค้นหาโรคตั้งแต่ระยะเริ่มแรกที่ยังไม่มีอาการและรีบรักษาเพื่อหยุดยั้งการลุกลาม และ (3) ระดับตติยภูมิ มุ่งฟื้นฟูสภาพและป้องกันความพิการแทรกซ้อนในผู้ที่ป่วยเป็นโรคชัดเจนแล้ว | การป้องกันโรค 3 ระดับ ได้แก่ (1) ระดับปฐมภูมิ มุ่งส่งเสริมสุขภาพและป้องกันไม่ให้เกิดโรคในผู้ที่ยังไม่ป่วย (เช่น การให้วัคซีน สุขศึกษา สุขาภิบาล) (2) ระดับทุติยภูมิ มุ่งตรวจคัดกรองค้นหาโรคตั้งแต่ระยะเริ่มแรกที่ยังไม่มีอาการและรีบรักษาเพื่อหยุดยั้งการลุกลาม และ (3) ระดับตติยภูมิ มุ่งฟื้นฟูสภาพและป้องกันความพิการแทรกซ้อนในผู้ที่ป่วยเป็นโรคชัดเจนแล้ว | A) การทำกายภาพบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพกล้ามเนื้อแขนขาในผู้ป่วยที่เป็นโรคหลอดเลือดสมองตีบจนเป็นอัมพาตครึ่งซีกแล้ว; B) การฉีดวัคซีนสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในเด็กทารกและการให้สุขศึกษาเรื่องการรับประทานอาหารครบ 5 หมู่; C) การตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูกและการตรวจวัดความดันโลหิตและน้ำตาลปลายนิ้วในประชาชนกลุ่มเสี่ยงเพื่อค้นหาผู้ป่วยระยะเริ่มแรกและให้การรักษาแต่เนิ่นๆ — การป้องกันโรค 3 ระดับ ได้แก่ (1) ระดับปฐมภูมิ มุ่งส่งเสริมสุขภาพและป้องกันไม่ให้เกิดโรคในผู้ที่ยังไม่ป่วย (เช่น การให้วัคซีน สุขศึกษา สุขาภิบาล) (2) ระดับทุติยภูมิ มุ่งตรวจคัดกรองค้นหาโรคตั้งแต่ระยะเริ่มแรกที่ยังไม่มีอาการและรีบรักษาเพื่อหยุดยั้งการลุกลาม และ (3) ระดับตติยภูมิ มุ่งฟื้นฟูสภาพและป้องกันความพิการแทรกซ้อนในผู้ที่ป่วยเป็นโรคชัดเจนแล้ว ✓; D) การจัดสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อมและการกำจัดแหล่งเพาะพันธุ์ลูกน้ำยุงลายในหมู่บ้าน |
| 3 | ในการบริหารยากลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงในหอผู้ป่วย โดยเฉพาะสารละลายโพแทสเซียมคลอไรด์ชนิดเข้มข้น ข้อใดคือแนวปฏิบัติเพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วยที่ถูกต้องที่สุด? | ห้ามฉีดโพแทสเซียมคลอไรด์เข้มข้นเข้าทางหลอดเลือดดำโดยตรงอย่างเด็ดขาด ต้องเจือจางในสารน้ำตามมาตรฐานและหยดเข้าทางหลอดเลือดดำอย่างช้าๆ ด้วยเครื่องควบคุมอัตราการไหลของสารน้ำ พร้อมทั้งมีพยาบาลวิชาชีพ 2 คนตรวจสอบซ้ำร่วมกันก่อนบริหารยา — โพแทสเซียมคลอไรด์ชนิดเข้มข้นเป็นยาความเสี่ยงสูงลำดับต้นๆ เพราะหากฉีดเข้าทางหลอดเลือดดำโดยตรงโดยไม่เจือจางจะทำให้เกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นและเสียชีวิตทันที ดังนั้นมาตรฐานความปลอดภัยกำหนดให้ต้องเจือจางในสารน้ำเสมอ ควบคุมอัตราการหยดด้วยเครื่องควบคุมสารน้ำ แยกสถานที่จัดเก็บติดฉลากเตือนสีแดงชัดเจน และต้องมีการตรวจสอบซ้ำโดยพยาบาล 2 คนก่อนให้ยา | โพแทสเซียมคลอไรด์ชนิดเข้มข้นเป็นยาความเสี่ยงสูงลำดับต้นๆ เพราะหากฉีดเข้าทางหลอดเลือดดำโดยตรงโดยไม่เจือจางจะทำให้เกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นและเสียชีวิตทันที ดังนั้นมาตรฐานความปลอดภัยกำหนดให้ต้องเจือจางในสารน้ำเสมอ ควบคุมอัตราการหยดด้วยเครื่องควบคุมสารน้ำ แยกสถานที่จัดเก็บติดฉลากเตือนสีแดงชัดเจน และต้องมีการตรวจสอบซ้ำโดยพยาบาล 2 คนก่อนให้ยา | A) สามารถดูดโพแทสเซียมคลอไรด์เข้มข้นใส่กระบอกฉีดยาแล้วฉีดเข้าทางหลอดเลือดดำอย่างรวดเร็วภายใน 1 นาทีเมื่อผู้ป่วยมีระดับโพแทสเซียมต่ำ; B) เก็บขวดยาโพแทสเซียมคลอไรด์เข้มข้นปะปนไว้ในถาดเดียวกับน้ำกลั่นสำหรับผสมยาทั่วไปที่เตียงผู้ป่วย; C) ห้ามฉีดโพแทสเซียมคลอไรด์เข้มข้นเข้าทางหลอดเลือดดำโดยตรงอย่างเด็ดขาด ต้องเจือจางในสารน้ำตามมาตรฐานและหยดเข้าทางหลอดเลือดดำอย่างช้าๆ ด้วยเครื่องควบคุมอัตราการไหลของสารน้ำ พร้อมทั้งมีพยาบาลวิชาชีพ 2 คนตรวจสอบซ้ำร่วมกันก่อนบริหารยา — โพแทสเซียมคลอไรด์ชนิดเข้มข้นเป็นยาความเสี่ยงสูงลำดับต้นๆ เพราะหากฉีดเข้าทางหลอดเลือดดำโดยตรงโดยไม่เจือจางจะทำให้เกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นและเสียชีวิตทันที ดังนั้นมาตรฐานความปลอดภัยกำหนดให้ต้องเจือจางในสารน้ำเสมอ ควบคุมอัตราการหยดด้วยเครื่องควบคุมสารน้ำ แยกสถานที่จัดเก็บติดฉลากเตือนสีแดงชัดเจน และต้องมีการตรวจสอบซ้ำโดยพยาบาล 2 คนก่อนให้ยา ✓; D) ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบซ้ำหรือติดฉลากเตือนพิเศษเพราะเป็นยาสามัญประจำหอผู้ป่วย |
| 4 | ผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วที่รับประทานยาลิเทียมคาร์บอเนตเป็นประจำ มาตรวจตามนัดด้วยอาการท้องเสีย อาเจียน มือสั่นอย่างรุนแรง เดินเซ พูดอ้อแอ้ และซึมลง พยาบาลควรตระหนักถึงภาวะใดและค่าปกติของระดับยาลิเทียมในเลือดเพื่อการรักษาควรอยู่ในช่วงใด? | ตระหนักถึงภาวะพิษจากยาลิเทียม (เกิดเมื่อระดับยาในเลือดเกิน 1.5 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร) โดยระดับยาลิเทียมในเลือดเพื่อการรักษาปกติอยู่ที่ 0.6–1.2 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร จึงต้องงดยามื้อถัดไปทันทีและรายงานแพทย์ — ยาลิเทียมมีช่วงระดับยาในการรักษาที่แคบมาก (0.6–1.2 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร) หากระดับยาในเลือด ≥ 1.5 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร จะเกิดภาวะพิษจากยาลิเทียม โดยมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน ท้องเสีย มือสั่นแรง กล้ามเนื้อกระตุก เดินเซ สับสน ไปจนถึงชักและไตวาย ปัจจัยกระตุ้นสำคัญคือภาวะขาดน้ำหรือภาวะโซเดียมในเลือดต่ำ (ทำให้ไตดูดกลับลิเทียมมากขึ้น) เมื่อพบอาการพิษต้องหยุดยาทันทีและรายงานแพทย์ | ยาลิเทียมมีช่วงระดับยาในการรักษาที่แคบมาก (0.6–1.2 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร) หากระดับยาในเลือด ≥ 1.5 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร จะเกิดภาวะพิษจากยาลิเทียม โดยมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน ท้องเสีย มือสั่นแรง กล้ามเนื้อกระตุก เดินเซ สับสน ไปจนถึงชักและไตวาย ปัจจัยกระตุ้นสำคัญคือภาวะขาดน้ำหรือภาวะโซเดียมในเลือดต่ำ (ทำให้ไตดูดกลับลิเทียมมากขึ้น) เมื่อพบอาการพิษต้องหยุดยาทันทีและรายงานแพทย์ | A) เป็นภาวะน้ำตาลในเลือดสูงจากยาลิเทียม ให้ฉีดอินซูลินทันที; B) ตระหนักถึงภาวะขาดยาลิเทียม จึงควรให้ผู้ป่วยรับประทานยาลิเทียมเพิ่มเป็นสองเท่าทันที; C) เป็นอาการข้างเคียงปกติที่ไม่อันตราย แนะนำให้ผู้ป่วยจำกัดการดื่มน้ำและงดเกลือโซเดียมอย่างเด็ดขาด; D) ตระหนักถึงภาวะพิษจากยาลิเทียม (เกิดเมื่อระดับยาในเลือดเกิน 1.5 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร) โดยระดับยาลิเทียมในเลือดเพื่อการรักษาปกติอยู่ที่ 0.6–1.2 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร จึงต้องงดยามื้อถัดไปทันทีและรายงานแพทย์ — ยาลิเทียมมีช่วงระดับยาในการรักษาที่แคบมาก (0.6–1.2 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร) หากระดับยาในเลือด ≥ 1.5 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร จะเกิดภาวะพิษจากยาลิเทียม โดยมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน ท้องเสีย มือสั่นแรง กล้ามเนื้อกระตุก เดินเซ สับสน ไปจนถึงชักและไตวาย ปัจจัยกระตุ้นสำคัญคือภาวะขาดน้ำหรือภาวะโซเดียมในเลือดต่ำ (ทำให้ไตดูดกลับลิเทียมมากขึ้น) เมื่อพบอาการพิษต้องหยุดยาทันทีและรายงานแพทย์ ✓ |
| 5 | ในวิชาการพยาบาลอนามัยชุมชนและระบาดวิทยา ในปี พ.ศ. 2568 ชุมชนแห่งหนึ่งมีประชากรกลุ่มเสี่ยงต่อโรคเบาหวานจำนวน 2,000 คน เดิมมีผู้ป่วยโรคเบาหวานเก่าอยู่แล้ว 200 คน และในระหว่างปีตรวจพบผู้ป่วยโรคเบาหวานรายใหม่เพิ่มขึ้นอีก 50 คน ข้อใดเปรียบเทียบความหมายของ 'อัตราอุบัติการณ์' และ 'อัตราความชุก' ของโรคเบาหวานในชุมชนนี้ได้ถูกต้อง? | อัตราอุบัติการณ์คำนวณจากจำนวนผู้ป่วยรายใหม่ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ศึกษา (50 คน) ต่อประชากรกลุ่มเสี่ยง ส่วนอัตราความชุกคำนวณจากจำนวนผู้ป่วยทั้งหมดที่มีอยู่ทั้งรายเก่าและรายใหม่รวมกัน (250 คน) ต่อประชากรทั้งหมดที่ศึกษา — ในทางระบาดวิทยา อัตราอุบัติการณ์ คือการวัดจำนวนผู้ป่วยรายใหม่ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งต่อประชากรกลุ่มเสี่ยง (สะท้อนความเสี่ยงของการเกิดโรคใหม่) ส่วนอัตราความชุก คือการวัดจำนวนผู้ป่วยทั้งหมดที่มีอยู่ในชุมชน (ทั้งรายเก่าและรายใหม่รวมกัน) ต่อประชากรทั้งหมดในขณะนั้นหรือช่วงเวลานั้น (สะท้อนภาระโรคในชุมชนเพื่อการวางแผนจัดบริการ) | ในทางระบาดวิทยา อัตราอุบัติการณ์ คือการวัดจำนวนผู้ป่วยรายใหม่ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งต่อประชากรกลุ่มเสี่ยง (สะท้อนความเสี่ยงของการเกิดโรคใหม่) ส่วนอัตราความชุก คือการวัดจำนวนผู้ป่วยทั้งหมดที่มีอยู่ในชุมชน (ทั้งรายเก่าและรายใหม่รวมกัน) ต่อประชากรทั้งหมดในขณะนั้นหรือช่วงเวลานั้น (สะท้อนภาระโรคในชุมชนเพื่อการวางแผนจัดบริการ) | A) อัตราอุบัติการณ์คำนวณจากจำนวนผู้เสียชีวิตเท่านั้น ส่วนอัตราความชุกคำนวณจากจำนวนทารกเกิดมีชีพ; B) อัตราอุบัติการณ์คำนวณจากจำนวนผู้ป่วยรายใหม่ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ศึกษา (50 คน) ต่อประชากรกลุ่มเสี่ยง ส่วนอัตราความชุกคำนวณจากจำนวนผู้ป่วยทั้งหมดที่มีอยู่ทั้งรายเก่าและรายใหม่รวมกัน (250 คน) ต่อประชากรทั้งหมดที่ศึกษา — ในทางระบาดวิทยา อัตราอุบัติการณ์ คือการวัดจำนวนผู้ป่วยรายใหม่ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งต่อประชากรกลุ่มเสี่ยง (สะท้อนความเสี่ยงของการเกิดโรคใหม่) ส่วนอัตราความชุก คือการวัดจำนวนผู้ป่วยทั้งหมดที่มีอยู่ในชุมชน (ทั้งรายเก่าและรายใหม่รวมกัน) ต่อประชากรทั้งหมดในขณะนั้นหรือช่วงเวลานั้น (สะท้อนภาระโรคในชุมชนเพื่อการวางแผนจัดบริการ) ✓; C) อัตราอุบัติการณ์ใช้เฉพาะผู้ป่วยรายเก่า (200 คน) ส่วนอัตราความชุกใช้เฉพาะผู้ป่วยรายใหม่ (50 คน); D) ทั้งสองอัตราใช้ตัวเศษและตัวส่วนชุดเดียวกันทุกประการ |
| 6 | ในการดูแลสตรีตั้งครรภ์ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษชนิดรุนแรงและได้รับยาแมกนีเซียมซัลเฟตทางหลอดเลือดดำเพื่อป้องกันอาการชัก พยาบาลต้องเฝ้าระวังอาการแสดงของภาวะพิษจากยาแมกนีเซียมซัลเฟตและเตรียมยาแก้พิษตามข้อใด? | เฝ้าระวังรีเฟล็กซ์เอ็นลึกที่เข่าลดลงหรือหายไป อัตราการหายใจน้อยกว่า 16 ครั้งต่อนาที ปัสสาวะออกน้อยกว่า 30 มิลลิลิตรต่อชั่วโมง และเตรียมยาแคลเซียมกลูโคเนตร้อยละ 10 ไว้เป็นยาต้านพิษ — ยาแมกนีเซียมซัลเฟตออกฤทธิ์กดระบบประสาทส่วนกลางและขับออกทางไต อาการแสดงแรกสุดของระดับยาเกินขนาดคือรีเฟล็กซ์เอ็นลึกที่เข่าหายไป ตามด้วยการกดการหายใจ (< 16 ครั้ง/นาที) และหัวใจหยุดเต้น พยาบาลจึงต้องประเมินรีเฟล็กซ์เข่า อัตราการหายใจ และปริมาณปัสสาวะ (ต้อง ≥ 30 มล./ชม.) ทุกชั่วโมง และเตรียมแคลเซียมกลูโคเนตความเข้มข้นร้อยละ 10 ไว้ข้างเตียงเสมอ | ยาแมกนีเซียมซัลเฟตออกฤทธิ์กดระบบประสาทส่วนกลางและขับออกทางไต อาการแสดงแรกสุดของระดับยาเกินขนาดคือรีเฟล็กซ์เอ็นลึกที่เข่าหายไป ตามด้วยการกดการหายใจ (< 16 ครั้ง/นาที) และหัวใจหยุดเต้น พยาบาลจึงต้องประเมินรีเฟล็กซ์เข่า อัตราการหายใจ และปริมาณปัสสาวะ (ต้อง ≥ 30 มล./ชม.) ทุกชั่วโมง และเตรียมแคลเซียมกลูโคเนตความเข้มข้นร้อยละ 10 ไว้ข้างเตียงเสมอ | A) เฝ้าระวังอัตราการหายใจมากกว่า 30 ครั้งต่อนาที ปัสสาวะออกมากกว่า 200 มิลลิลิตรต่อชั่วโมง และเตรียมยาโพแทสเซียมคลอไรด์ไว้เป็นยาต้านพิษ; B) เฝ้าระวังภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำและเตรียมสารละลายกลูโคสเข้มข้นไว้เป็นยาต้านพิษ; C) เฝ้าระวังรีเฟล็กซ์เอ็นลึกที่เข่าลดลงหรือหายไป อัตราการหายใจน้อยกว่า 16 ครั้งต่อนาที ปัสสาวะออกน้อยกว่า 30 มิลลิลิตรต่อชั่วโมง และเตรียมยาแคลเซียมกลูโคเนตร้อยละ 10 ไว้เป็นยาต้านพิษ — ยาแมกนีเซียมซัลเฟตออกฤทธิ์กดระบบประสาทส่วนกลางและขับออกทางไต อาการแสดงแรกสุดของระดับยาเกินขนาดคือรีเฟล็กซ์เอ็นลึกที่เข่าหายไป ตามด้วยการกดการหายใจ (< 16 ครั้ง/นาที) และหัวใจหยุดเต้น พยาบาลจึงต้องประเมินรีเฟล็กซ์เข่า อัตราการหายใจ และปริมาณปัสสาวะ (ต้อง ≥ 30 มล./ชม.) ทุกชั่วโมง และเตรียมแคลเซียมกลูโคเนตความเข้มข้นร้อยละ 10 ไว้ข้างเตียงเสมอ ✓; D) เฝ้าระวังภาวะหัวใจเต้นเร็วเกิน 140 ครั้งต่อนาที และเตรียมยาอะโทรพีนไว้เป็นยาต้านพิษ |
| 7 | ผู้ป่วยอุบัติเหตุทางจราจรมีบาดเจ็บที่ศีรษะ แรกแรกรับตรวจประเมินด้วยแบบประเมินกลาสโกว์โคมาสเกล พบว่าผู้ป่วยลืมตาเมื่อเรียกชื่อ พูดคุยสับสนไม่ตรงคำถามแต่ยังพูดเป็นประโยคได้ และเมื่อกระตุ้นด้วยความเจ็บปวดผู้ป่วยสามารถยกมือมาปัดตำแหน่งที่เจ็บได้ถูกต้อง ผู้ป่วยรายนี้มีคะแนนกลาสโกว์โคมาสเกลเท่าใด? | 12 คะแนน (ลืมตาเมื่อเรียก = 3 คะแนน, พูดคุยสับสน = 4 คะแนน, ทราบตำแหน่งที่เจ็บปวด = 5 คะแนน) — การประเมินกลาสโกว์โคมาสเกล (คะแนนเต็ม 15 คะแนน): (1) การลืมตา: ลืมตาเอง=4, ลืมตาเมื่อเรียก=3, ลืมตาเมื่อเจ็บ=2, ไม่ลืมตา=1 (ได้ 3) (2) การสื่อสาร: พูดคุยรู้เรื่องดี=5, พูดสับสน=4, พูดเป็นคำๆ ไม่มีความหมาย=3, ส่งเสียงคราง=2, ไม่ส่งเสียง=1 (ได้ 4) และ (3) การเคลื่อนไหว: ทำตามสั่งได้=6, ทราบตำแหน่งที่เจ็บ=5, ชักหนีความเจ็บ=4, งอเกร็งผิดปกติ=3, เหยียดเกร็งผิดปกติ=2, ไม่เคลื่อนไหว=1 (ได้ 5) รวม = 3 + 4 + 5 = 12 คะแนน | การประเมินกลาสโกว์โคมาสเกล (คะแนนเต็ม 15 คะแนน): (1) การลืมตา: ลืมตาเอง=4, ลืมตาเมื่อเรียก=3, ลืมตาเมื่อเจ็บ=2, ไม่ลืมตา=1 (ได้ 3) (2) การสื่อสาร: พูดคุยรู้เรื่องดี=5, พูดสับสน=4, พูดเป็นคำๆ ไม่มีความหมาย=3, ส่งเสียงคราง=2, ไม่ส่งเสียง=1 (ได้ 4) และ (3) การเคลื่อนไหว: ทำตามสั่งได้=6, ทราบตำแหน่งที่เจ็บ=5, ชักหนีความเจ็บ=4, งอเกร็งผิดปกติ=3, เหยียดเกร็งผิดปกติ=2, ไม่เคลื่อนไหว=1 (ได้ 5) รวม = 3 + 4 + 5 = 12 คะแนน | A) 12 คะแนน (ลืมตาเมื่อเรียก = 3 คะแนน, พูดคุยสับสน = 4 คะแนน, ทราบตำแหน่งที่เจ็บปวด = 5 คะแนน) — การประเมินกลาสโกว์โคมาสเกล (คะแนนเต็ม 15 คะแนน): (1) การลืมตา: ลืมตาเอง=4, ลืมตาเมื่อเรียก=3, ลืมตาเมื่อเจ็บ=2, ไม่ลืมตา=1 (ได้ 3) (2) การสื่อสาร: พูดคุยรู้เรื่องดี=5, พูดสับสน=4, พูดเป็นคำๆ ไม่มีความหมาย=3, ส่งเสียงคราง=2, ไม่ส่งเสียง=1 (ได้ 4) และ (3) การเคลื่อนไหว: ทำตามสั่งได้=6, ทราบตำแหน่งที่เจ็บ=5, ชักหนีความเจ็บ=4, งอเกร็งผิดปกติ=3, เหยียดเกร็งผิดปกติ=2, ไม่เคลื่อนไหว=1 (ได้ 5) รวม = 3 + 4 + 5 = 12 คะแนน ✓; B) 14 คะแนน; C) 10 คะแนน; D) 8 คะแนน |
| 8 | เด็กอายุ 2 ปี ป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิดเขียว (เตตราโลจีออฟฟาลโลต์) ขณะกำลังร้องไห้งอแงเกิดอาการเขียวคล้ำมากขึ้นอย่างเฉียบพลัน หายใจหอบลึกและกระสับกระส่าย พยาบาลควรให้การพยาบาลอันดับแรกอย่างไร? | อุ้มเด็กจัดท่าเข่าชิดอกทันที ปลอบโยนให้เด็กสงบ ให้ออกซิเจน และรายงานแพทย์ — การจัดท่าเข่าชิดอกในเด็กที่มีภาวะเขียวเฉียบพลัน จะช่วยเพิ่มแรงต้านทานของหลอดเลือดแดงส่วนปลาย ทำให้ความดันในหัวใจห้องล่างซ้ายสูงขึ้น จึงช่วยลดปริมาณเลือดดำที่ไหลลัดวงจรจากหัวใจห้องล่างขวาไปห้องล่างซ้าย และเพิ่มปริมาณเลือดไปฟอกที่ปอดมากขึ้น | การจัดท่าเข่าชิดอกในเด็กที่มีภาวะเขียวเฉียบพลัน จะช่วยเพิ่มแรงต้านทานของหลอดเลือดแดงส่วนปลาย ทำให้ความดันในหัวใจห้องล่างซ้ายสูงขึ้น จึงช่วยลดปริมาณเลือดดำที่ไหลลัดวงจรจากหัวใจห้องล่างขวาไปห้องล่างซ้าย และเพิ่มปริมาณเลือดไปฟอกที่ปอดมากขึ้น | A) จัดให้เด็กนอนหงายราบและยกขาทั้งสองข้างเหยียดตรงสูง 45 องศา; B) กระตุ้นให้เด็กร้องไห้แรงขึ้นเพื่อให้ปอดขยายตัวเต็มที่; C) อุ้มเด็กจัดท่าเข่าชิดอกทันที ปลอบโยนให้เด็กสงบ ให้ออกซิเจน และรายงานแพทย์ — การจัดท่าเข่าชิดอกในเด็กที่มีภาวะเขียวเฉียบพลัน จะช่วยเพิ่มแรงต้านทานของหลอดเลือดแดงส่วนปลาย ทำให้ความดันในหัวใจห้องล่างซ้ายสูงขึ้น จึงช่วยลดปริมาณเลือดดำที่ไหลลัดวงจรจากหัวใจห้องล่างขวาไปห้องล่างซ้าย และเพิ่มปริมาณเลือดไปฟอกที่ปอดมากขึ้น ✓; D) ทำการนวดหัวใจภายนอกทันทีแม้เด็กยังมีชีพจรเต้นอยู่ |
| 9 | ผู้ป่วยโรคเบาหวานมีอาการใจสั่น เหงื่อออกตัวเย็น มือสั่น รู้สึกหิวมาก แต่ยังมีสติสัมปชัญญะดีและกลืนได้ปกติ เจาะน้ำตาลปลายนิ้วได้ 52 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร การพยาบาลเบื้องต้นตามหลัก 'กฎ 15-15' ข้อใดถูกต้อง? | ให้ผู้ป่วยรับประทานคาร์โบไฮเดรตที่ดูดซึมเร็วปริมาณ 15 กรัม (เช่น น้ำหวานหรือน้ำผลไม้ประมาณ 120–150 มิลลิลิตร หรือลูกอม 3–4 เม็ด) แล้วตรวจซ้ำน้ำตาลปลายนิ้วหลังให้ 15 นาที — เมื่อผู้ป่วยมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ (< 70 มก./ดล.) และยังรู้สึกตัวดีสามารถกลืนได้อย่างปลอดภัย ให้ใช้กฎ 15-15 คือให้รับประทานคาร์โบไฮเดรตเชิงเดี่ยวที่ดูดซึมเร็ว 15 กรัม (ไม่ควรให้ช็อกโกแลตหรืออาหารไขมันสูงเพราะไขมันจะชะลอการดูดซึมน้ำตาล) จากนั้นประเมินซ้ำและเจาะน้ำตาลปลายนิ้วซ้ำในอีก 15 นาที หากยังไม่ถึง 70 มก./ดล. ให้ซ้ำอีก 15 กรัม | เมื่อผู้ป่วยมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ (< 70 มก./ดล.) และยังรู้สึกตัวดีสามารถกลืนได้อย่างปลอดภัย ให้ใช้กฎ 15-15 คือให้รับประทานคาร์โบไฮเดรตเชิงเดี่ยวที่ดูดซึมเร็ว 15 กรัม (ไม่ควรให้ช็อกโกแลตหรืออาหารไขมันสูงเพราะไขมันจะชะลอการดูดซึมน้ำตาล) จากนั้นประเมินซ้ำและเจาะน้ำตาลปลายนิ้วซ้ำในอีก 15 นาที หากยังไม่ถึง 70 มก./ดล. ให้ซ้ำอีก 15 กรัม | A) ให้ผู้ป่วยรับประทานอาหารที่มีไขมันและโปรตีนสูง เช่น หมูทอดติดมันและเนยแข็ง แล้วให้นอนพัก 2 ชั่วโมง; B) ให้ผู้ป่วยรับประทานคาร์โบไฮเดรตที่ดูดซึมเร็วปริมาณ 15 กรัม (เช่น น้ำหวานหรือน้ำผลไม้ประมาณ 120–150 มิลลิลิตร หรือลูกอม 3–4 เม็ด) แล้วตรวจซ้ำน้ำตาลปลายนิ้วหลังให้ 15 นาที — เมื่อผู้ป่วยมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ (< 70 มก./ดล.) และยังรู้สึกตัวดีสามารถกลืนได้อย่างปลอดภัย ให้ใช้กฎ 15-15 คือให้รับประทานคาร์โบไฮเดรตเชิงเดี่ยวที่ดูดซึมเร็ว 15 กรัม (ไม่ควรให้ช็อกโกแลตหรืออาหารไขมันสูงเพราะไขมันจะชะลอการดูดซึมน้ำตาล) จากนั้นประเมินซ้ำและเจาะน้ำตาลปลายนิ้วซ้ำในอีก 15 นาที หากยังไม่ถึง 70 มก./ดล. ให้ซ้ำอีก 15 กรัม ✓; C) ฉีดอินซูลินใต้ผิวหนังเพิ่มอีก 15 ยูนิตทันทีแล้วตรวจซ้ำใน 15 นาที; D) งดน้ำและอาหารทางปากทุกชนิดแม้ผู้ป่วยจะรู้สึกตัวดี |
| 10 | ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ พ.ศ. 2528 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2540 ใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์มีอายุกี่ปี และในการต่ออายุใบอนุญาตต้องมีหน่วยคะแนนการศึกษาต่อเนื่องสาขาพยาบาลศาสตร์ไม่น้อยกว่าเท่าใด? | ใบอนุญาตมีอายุ 5 ปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต และในการต่ออายุต้องมีหน่วยคะแนนการศึกษาต่อเนื่องสะสมไม่น้อยกว่า 50 หน่วยคะแนนภายในระยะเวลา 5 ปี — ตาม พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2540 มาตรา 30 ทวิ กำหนดให้ใบอนุญาตมีอายุ 5 ปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต และตามข้อบังคับสภาการพยาบาล ผู้ขอต่ออายุใบอนุญาตต้องมีหน่วยคะแนนการศึกษาต่อเนื่องสาขาพยาบาลศาสตร์สะสมไม่น้อยกว่า 50 หน่วยคะแนนในช่วงระยะเวลา 5 ปี | ตาม พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2540 มาตรา 30 ทวิ กำหนดให้ใบอนุญาตมีอายุ 5 ปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต และตามข้อบังคับสภาการพยาบาล ผู้ขอต่ออายุใบอนุญาตต้องมีหน่วยคะแนนการศึกษาต่อเนื่องสาขาพยาบาลศาสตร์สะสมไม่น้อยกว่า 50 หน่วยคะแนนในช่วงระยะเวลา 5 ปี | A) ใบอนุญาตมีอายุตลอดชีพโดยไม่ต้องต่ออายุและไม่ต้องเก็บหน่วยคะแนนการศึกษาต่อเนื่อง; B) ใบอนุญาตมีอายุ 5 ปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต และในการต่ออายุต้องมีหน่วยคะแนนการศึกษาต่อเนื่องสะสมไม่น้อยกว่า 50 หน่วยคะแนนภายในระยะเวลา 5 ปี — ตาม พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2540 มาตรา 30 ทวิ กำหนดให้ใบอนุญาตมีอายุ 5 ปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต และตามข้อบังคับสภาการพยาบาล ผู้ขอต่ออายุใบอนุญาตต้องมีหน่วยคะแนนการศึกษาต่อเนื่องสาขาพยาบาลศาสตร์สะสมไม่น้อยกว่า 50 หน่วยคะแนนในช่วงระยะเวลา 5 ปี ✓; C) ใบอนุญาตมีอายุ 2 ปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาต และต้องสอบข้อเขียนใหม่ทุกครั้งที่ต่ออายุ; D) ใบอนุญาตมีอายุ 10 ปีนับแต่วันเกิดของผู้รับใบอนุญาต และต้องเก็บหน่วยคะแนนไม่น้อยกว่า 100 หน่วยคะแนน |
| 11 | ผู้ป่วยผู้ใหญ่อายุ 65 ปี มาโรงพยาบาลด้วยอาการไข้หนาวสั่น ปัสสาวะแสบขัด ซึมลง ความดันโลหิต 80/50 มิลลิเมตรปรอท อัตราการเต้นของหัวใจ 124 ครั้งต่อนาที อัตราการหายใจ 28 ครั้งต่อนาที และระดับแลคเตทในเลือดสูง แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นภาวะช็อกจากการติดเชื้อในกระแสเลือด ข้อใดคือแนวทางการพยาบาลในชั่วโมงแรกที่ถูกต้อง? | เจาะเลือดส่งเพาะเชื้อก่อนเริ่มให้ยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำโดยเร็วภายใน 1 ชั่วโมง ให้สารน้ำชนิดคริสตัลลอยด์ทางหลอดเลือดดำอย่างรวดเร็วตามแผนการรักษา ให้ออกซิเจน และคาสายสวนปัสสาวะเพื่อติดตามปริมาณปัสสาวะและประเมินความดันโลหิตเฉลี่ยให้ไม่ต่ำกว่า 65 มิลลิเมตรปรอท — แนวทางการดูแลผู้ป่วยภาวะพิษเหตุติดเชื้อและช็อกจากการติดเชื้อในชั่วโมงทอง ประกอบด้วย (1) วัดระดับแลคเตทในเลือด (2) เก็บสิ่งส่งตรวจและเจาะเลือดเพาะเชื้อก่อนให้ยาปฏิชีวนะ (3) ให้ยาปฏิชีวนะที่ครอบคลุมเชื้อทางหลอดเลือดดำภายใน 1 ชั่วโมง (4) ให้สารน้ำคริสตัลลอยด์อย่างเหมาะสม และ (5) ให้ยากระตุ้นการหดตัวของหลอดเลือดหากให้สารน้ำแล้วความดันโลหิตเฉลี่ยยังต่ำกว่า 65 มิลลิเมตรปรอท | แนวทางการดูแลผู้ป่วยภาวะพิษเหตุติดเชื้อและช็อกจากการติดเชื้อในชั่วโมงทอง ประกอบด้วย (1) วัดระดับแลคเตทในเลือด (2) เก็บสิ่งส่งตรวจและเจาะเลือดเพาะเชื้อก่อนให้ยาปฏิชีวนะ (3) ให้ยาปฏิชีวนะที่ครอบคลุมเชื้อทางหลอดเลือดดำภายใน 1 ชั่วโมง (4) ให้สารน้ำคริสตัลลอยด์อย่างเหมาะสม และ (5) ให้ยากระตุ้นการหดตัวของหลอดเลือดหากให้สารน้ำแล้วความดันโลหิตเฉลี่ยยังต่ำกว่า 65 มิลลิเมตรปรอท | A) รอผลเพาะเชื้อในเลือดซึ่งใช้เวลา 3 วันก่อนจึงค่อยเริ่มให้ยาปฏิชีวนะเข็มแรก; B) เจาะเลือดส่งเพาะเชื้อก่อนเริ่มให้ยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำโดยเร็วภายใน 1 ชั่วโมง ให้สารน้ำชนิดคริสตัลลอยด์ทางหลอดเลือดดำอย่างรวดเร็วตามแผนการรักษา ให้ออกซิเจน และคาสายสวนปัสสาวะเพื่อติดตามปริมาณปัสสาวะและประเมินความดันโลหิตเฉลี่ยให้ไม่ต่ำกว่า 65 มิลลิเมตรปรอท — แนวทางการดูแลผู้ป่วยภาวะพิษเหตุติดเชื้อและช็อกจากการติดเชื้อในชั่วโมงทอง ประกอบด้วย (1) วัดระดับแลคเตทในเลือด (2) เก็บสิ่งส่งตรวจและเจาะเลือดเพาะเชื้อก่อนให้ยาปฏิชีวนะ (3) ให้ยาปฏิชีวนะที่ครอบคลุมเชื้อทางหลอดเลือดดำภายใน 1 ชั่วโมง (4) ให้สารน้ำคริสตัลลอยด์อย่างเหมาะสม และ (5) ให้ยากระตุ้นการหดตัวของหลอดเลือดหากให้สารน้ำแล้วความดันโลหิตเฉลี่ยยังต่ำกว่า 65 มิลลิเมตรปรอท ✓; C) จำกัดสารน้ำทางหลอดเลือดดำและให้ยาขับปัสสาวะขนาดสูงทันทีเพื่อให้มีปัสสาวะออก; D) ให้ยาลดความดันโลหิตเพื่อลดการทำงานของกล้ามเนื้อหัวใจ |
| 12 | ในการตรวจครรภ์ทางหน้าท้อง 4 ท่าของลีโอโพลด์ ท่าที่ 3 (ใช้มือขวาจับบริเวณเหนือหัวหน่าวของมารดา) มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อประเมินสิ่งใด? | ตรวจหาว่าส่วนนำของทารกคืออะไรและส่วนนำเข้าสู่อุ้งเชิงกรานแล้วหรือยัง — การตรวจครรภ์ 4 ท่าของลีโอโพลด์: ท่าที่ 1 ตรวจระดับยอดมดลูกและส่วนของทารกที่ยอดมดลูก ท่าที่ 2 ตรวจหาตำแหน่งแผ่นหลังและส่วนเล็กของทารก ท่าที่ 3 ตรวจหาส่วนนำของทารกเหนือหัวหน่าวและประเมินการเข้าสู่อุ้งเชิงกราน (ถ้ายังคลอนได้แสดงว่ายังไม่เข้าสู่อุ้งเชิงกราน) และท่าที่ 4 ตรวจยืนยันระดับส่วนนำและทรงของศีรษะทารก | การตรวจครรภ์ 4 ท่าของลีโอโพลด์: ท่าที่ 1 ตรวจระดับยอดมดลูกและส่วนของทารกที่ยอดมดลูก ท่าที่ 2 ตรวจหาตำแหน่งแผ่นหลังและส่วนเล็กของทารก ท่าที่ 3 ตรวจหาส่วนนำของทารกเหนือหัวหน่าวและประเมินการเข้าสู่อุ้งเชิงกราน (ถ้ายังคลอนได้แสดงว่ายังไม่เข้าสู่อุ้งเชิงกราน) และท่าที่ 4 ตรวจยืนยันระดับส่วนนำและทรงของศีรษะทารก | A) ตรวจหาระดับยอดมดลูกและส่วนของทารกที่อยู่บริเวณยอดมดลูก; B) ตรวจหาว่าแผ่นหลังและส่วนแขนขาของทารกอยู่ด้านซ้ายหรือด้านขวาของหน้าท้องมารดา; C) ตรวจหาว่าส่วนนำของทารกคืออะไรและส่วนนำเข้าสู่อุ้งเชิงกรานแล้วหรือยัง — การตรวจครรภ์ 4 ท่าของลีโอโพลด์: ท่าที่ 1 ตรวจระดับยอดมดลูกและส่วนของทารกที่ยอดมดลูก ท่าที่ 2 ตรวจหาตำแหน่งแผ่นหลังและส่วนเล็กของทารก ท่าที่ 3 ตรวจหาส่วนนำของทารกเหนือหัวหน่าวและประเมินการเข้าสู่อุ้งเชิงกราน (ถ้ายังคลอนได้แสดงว่ายังไม่เข้าสู่อุ้งเชิงกราน) และท่าที่ 4 ตรวจยืนยันระดับส่วนนำและทรงของศีรษะทารก ✓; D) ตรวจวัดความกว้างของช่องเชิงกรานภายในของมารดา |
| 13 | ทารกแรกเกิดรายหนึ่งที่เวลา 1 นาทีหลังคลอด มีอัตราการเต้นของหัวใจ 120 ครั้งต่อนาที ร้องเสียงดังดี แขนขางอได้เล็กน้อย เมื่อกระตุ้นที่ฝ่าเท้ามีการแสยะหน้า และลำตัวสีชมพูแต่มือและเท้าเขียว ทารกรายนี้ได้คะแนนแอปการ์กี่คะแนน? | 7 คะแนน (หัวใจเต้นเกิน 100 ได้ 2 คะแนน, หายใจร้องดีได้ 2 คะแนน, ความตึงตัวกล้ามเนื้องอเล็กน้อยได้ 1 คะแนน, การตอบสนองต่อสิ่งเร้าแสยะหน้าได้ 1 คะแนน, ตัวชมพูแขนขาเขียวได้ 1 คะแนน) — การประเมินคะแนนแอปการ์ 5 ด้าน (ด้านละ 0–2 คะแนน): (1) อัตราการเต้นของหัวใจ > 100 ครั้ง/นาที = 2 คะแนน (2) การหายใจ ร้องเสียงดังดี = 2 คะแนน (3) ความตึงตัวของกล้ามเนื้อ แขนขางอได้เล็กน้อย = 1 คะแนน (4) การตอบสนองต่อสิ่งเร้า แสยะหน้า = 1 คะแนน และ (5) สีผิว ลำตัวสีชมพูปลายมือปลายเท้าเขียว = 1 คะแนน รวมเป็น 2+2+1+1+1 = 7 คะแนน | การประเมินคะแนนแอปการ์ 5 ด้าน (ด้านละ 0–2 คะแนน): (1) อัตราการเต้นของหัวใจ > 100 ครั้ง/นาที = 2 คะแนน (2) การหายใจ ร้องเสียงดังดี = 2 คะแนน (3) ความตึงตัวของกล้ามเนื้อ แขนขางอได้เล็กน้อย = 1 คะแนน (4) การตอบสนองต่อสิ่งเร้า แสยะหน้า = 1 คะแนน และ (5) สีผิว ลำตัวสีชมพูปลายมือปลายเท้าเขียว = 1 คะแนน รวมเป็น 2+2+1+1+1 = 7 คะแนน | A) 9 คะแนน; B) 5 คะแนน; C) 10 คะแนน; D) 7 คะแนน (หัวใจเต้นเกิน 100 ได้ 2 คะแนน, หายใจร้องดีได้ 2 คะแนน, ความตึงตัวกล้ามเนื้องอเล็กน้อยได้ 1 คะแนน, การตอบสนองต่อสิ่งเร้าแสยะหน้าได้ 1 คะแนน, ตัวชมพูแขนขาเขียวได้ 1 คะแนน) — การประเมินคะแนนแอปการ์ 5 ด้าน (ด้านละ 0–2 คะแนน): (1) อัตราการเต้นของหัวใจ > 100 ครั้ง/นาที = 2 คะแนน (2) การหายใจ ร้องเสียงดังดี = 2 คะแนน (3) ความตึงตัวของกล้ามเนื้อ แขนขางอได้เล็กน้อย = 1 คะแนน (4) การตอบสนองต่อสิ่งเร้า แสยะหน้า = 1 คะแนน และ (5) สีผิว ลำตัวสีชมพูปลายมือปลายเท้าเขียว = 1 คะแนน รวมเป็น 2+2+1+1+1 = 7 คะแนน ✓ |
| 14 | เมื่อผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ถูกกล่าวหาว่าประพฤติผิดจริยธรรมแห่งวิชาชีพ คณะกรรมการสภาการพยาบาลมีอำนาจสั่งลงโทษทางจริยธรรมได้ตามข้อใด? | ว่ากล่าวตักเตือน ภาคทัณฑ์ พักใช้ใบอนุญาตมีกำหนดเวลาตามที่เห็นสมควรแต่ไม่เกิน 2 ปี หรือเพิกถอนใบอนุญาต — ตามมาตรา 41 วรรคสาม แห่ง พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ พ.ศ. 2528 คณะกรรมการสภาการพยาบาลมีอำนาจทำคำสั่งชี้ขาดให้ยกข้อกล่าวหา หรือสั่งลงโทษ 4 สถาน คือ (1) ว่ากล่าวตักเตือน (2) ภาคทัณฑ์ (3) พักใช้ใบอนุญาตมีกำหนดเวลาตามที่เห็นสมควรแต่ไม่เกิน 2 ปี หรือ (4) เพิกถอนใบอนุญาต | ตามมาตรา 41 วรรคสาม แห่ง พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ พ.ศ. 2528 คณะกรรมการสภาการพยาบาลมีอำนาจทำคำสั่งชี้ขาดให้ยกข้อกล่าวหา หรือสั่งลงโทษ 4 สถาน คือ (1) ว่ากล่าวตักเตือน (2) ภาคทัณฑ์ (3) พักใช้ใบอนุญาตมีกำหนดเวลาตามที่เห็นสมควรแต่ไม่เกิน 2 ปี หรือ (4) เพิกถอนใบอนุญาต | A) ตัดเงินเดือนร้อยละ 10 เป็นเวลา 6 เดือน และลดขั้นเงินเดือน; B) ปรับไม่เกิน 100,000 บาท และจำคุกไม่เกิน 5 ปี; C) ยึดทรัพย์สินและสั่งห้ามเดินทางออกนอกราชอาณาจักร; D) ว่ากล่าวตักเตือน ภาคทัณฑ์ พักใช้ใบอนุญาตมีกำหนดเวลาตามที่เห็นสมควรแต่ไม่เกิน 2 ปี หรือเพิกถอนใบอนุญาต — ตามมาตรา 41 วรรคสาม แห่ง พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ พ.ศ. 2528 คณะกรรมการสภาการพยาบาลมีอำนาจทำคำสั่งชี้ขาดให้ยกข้อกล่าวหา หรือสั่งลงโทษ 4 สถาน คือ (1) ว่ากล่าวตักเตือน (2) ภาคทัณฑ์ (3) พักใช้ใบอนุญาตมีกำหนดเวลาตามที่เห็นสมควรแต่ไม่เกิน 2 ปี หรือ (4) เพิกถอนใบอนุญาต ✓ |
| 15 | ตามตารางการให้วัคซีนพื้นฐานในแผนงานสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคของกระทรวงสาธารณสุข ทารกแรกเกิดปกติจะต้องได้รับวัคซีนชนิดใดก่อนออกจากโรงพยาบาล และวัคซีนรวมป้องกันโรคหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน เข็มแรกให้เมื่ออายุเท่าใด? | แรกเกิดได้รับวัคซีนป้องกันวัณโรค (บีซีจี) และวัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบบี เข็มที่ 1 ส่วนวัคซีนป้องกันโรคหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน เข็มแรกให้เมื่ออายุ 9 เดือน (หรือ 9–12 เดือน) — ตามกำหนดการให้วัคซีนของกระทรวงสาธารณสุข ทารกแรกเกิดจะได้รับวัคซีนป้องกันวัณโรค (บีซีจี) และวัคซีนตับอักเสบบี ที่อายุ 2, 4, 6 เดือนได้รับวัคซีนรวมคอตีบ-บาดทะยัก-ไอกรน-ตับอักเสบบี-ฮิบ และโปลิโอ และเมื่ออายุ 9 เดือนได้รับวัคซีนรวมหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน เข็มแรก (และเข็มที่ 2 เมื่ออายุ 1 ปีครึ่ง) | ตามกำหนดการให้วัคซีนของกระทรวงสาธารณสุข ทารกแรกเกิดจะได้รับวัคซีนป้องกันวัณโรค (บีซีจี) และวัคซีนตับอักเสบบี ที่อายุ 2, 4, 6 เดือนได้รับวัคซีนรวมคอตีบ-บาดทะยัก-ไอกรน-ตับอักเสบบี-ฮิบ และโปลิโอ และเมื่ออายุ 9 เดือนได้รับวัคซีนรวมหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน เข็มแรก (และเข็มที่ 2 เมื่ออายุ 1 ปีครึ่ง) | A) แรกเกิดได้รับวัคซีนป้องกันโรคไข้สมองอักเสบเจอี ส่วนวัคซีนหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน เข็มแรกให้เมื่ออายุ 4 ปี; B) แรกเกิดได้รับวัคซีนป้องกันวัณโรค (บีซีจี) และวัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบบี เข็มที่ 1 ส่วนวัคซีนป้องกันโรคหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน เข็มแรกให้เมื่ออายุ 9 เดือน (หรือ 9–12 เดือน) — ตามกำหนดการให้วัคซีนของกระทรวงสาธารณสุข ทารกแรกเกิดจะได้รับวัคซีนป้องกันวัณโรค (บีซีจี) และวัคซีนตับอักเสบบี ที่อายุ 2, 4, 6 เดือนได้รับวัคซีนรวมคอตีบ-บาดทะยัก-ไอกรน-ตับอักเสบบี-ฮิบ และโปลิโอ และเมื่ออายุ 9 เดือนได้รับวัคซีนรวมหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน เข็มแรก (และเข็มที่ 2 เมื่ออายุ 1 ปีครึ่ง) ✓; C) แรกเกิดได้รับวัคซีนป้องกันโรคโปลิโอและโรคพิษสุนัขบ้า ส่วนวัคซีนหัด-คางทูม-หัดเยอรมัน เข็มแรกให้เมื่ออายุ 2 เดือน; D) แรกเกิดยังไม่ต้องได้รับวัคซีนใดๆ โดยเริ่มฉีดวัคซีนเข็มแรกเมื่ออายุครบ 6 เดือน |
| 16 | ในวิชาการรักษาพยาบาลขั้นต้น ผู้ป่วยชายอายุ 22 ปี มาที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลด้วยอาการปวดท้อง โดยเริ่มแรกปวดตื้อๆ รอบสะดือ ต่อมาย้ายมาปวดเสียดตลอดเวลาที่ท้องน้อยด้านขวา มีไข้ต่ำๆ คลื่นไส้ เบื่ออาหาร เมื่อพยาบาลตรวจร่างกายโดยกดลึกที่จุดแมคเบอร์นีย์บริเวณท้องน้อยด้านขวาแล้วปล่อยมืออย่างรวดเร็ว ผู้ป่วยร้องปวดเสียวมากขึ้นอย่างชัดเจน พยาบาลควรประเมินและดำเนินการอย่างไร? | สงสัยภาวะไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ต้องให้งดน้ำและอาหารทางปากทุกชนิด ห้ามให้ยาแก้ปวดชนิดเสพติดหรือยาระบาย และรีบส่งต่อผู้ป่วยไปรับการตรวจรักษาจากแพทย์ที่โรงพยาบาลทันที — อาการปวดท้องที่ย้ายจากรอบสะดือมาที่ท้องน้อยด้านขวา ร่วมกับอาการกดเจ็บและปล่อยเจ็บที่จุดแมคเบอร์นีย์ เป็นอาการแสดงคลาสสิกของภาวะไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ซึ่งเป็นภาวะฉุกเฉินทางศัลยกรรม พยาบาลเวชปฏิบัติต้องให้งดน้ำและอาหารทางปากเพื่อเตรียมผ่าตัด ห้ามให้ยาระบายหรือประคบร้อน (เพราะอาจทำให้ไส้ติ่งแตก) และรีบส่งต่อโรงพยาบาลทันที | อาการปวดท้องที่ย้ายจากรอบสะดือมาที่ท้องน้อยด้านขวา ร่วมกับอาการกดเจ็บและปล่อยเจ็บที่จุดแมคเบอร์นีย์ เป็นอาการแสดงคลาสสิกของภาวะไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ซึ่งเป็นภาวะฉุกเฉินทางศัลยกรรม พยาบาลเวชปฏิบัติต้องให้งดน้ำและอาหารทางปากเพื่อเตรียมผ่าตัด ห้ามให้ยาระบายหรือประคบร้อน (เพราะอาจทำให้ไส้ติ่งแตก) และรีบส่งต่อโรงพยาบาลทันที | A) จ่ายยาปฏิชีวนะชนิดรับประทานให้ไปกินที่บ้านและนัดมาดูอาการในอีก 7 วันข้างหน้า; B) วินิจฉัยว่าเป็นโรคกระเพาะอาหารอักเสบทั่วไป จ่ายยาลดกรดและยาแก้ปวดท้องให้กลับไปรับประทานที่บ้าน; C) สงสัยภาวะไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ต้องให้งดน้ำและอาหารทางปากทุกชนิด ห้ามให้ยาแก้ปวดชนิดเสพติดหรือยาระบาย และรีบส่งต่อผู้ป่วยไปรับการตรวจรักษาจากแพทย์ที่โรงพยาบาลทันที — อาการปวดท้องที่ย้ายจากรอบสะดือมาที่ท้องน้อยด้านขวา ร่วมกับอาการกดเจ็บและปล่อยเจ็บที่จุดแมคเบอร์นีย์ เป็นอาการแสดงคลาสสิกของภาวะไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ซึ่งเป็นภาวะฉุกเฉินทางศัลยกรรม พยาบาลเวชปฏิบัติต้องให้งดน้ำและอาหารทางปากเพื่อเตรียมผ่าตัด ห้ามให้ยาระบายหรือประคบร้อน (เพราะอาจทำให้ไส้ติ่งแตก) และรีบส่งต่อโรงพยาบาลทันที ✓; D) สวนอุจจาระและวางกระเป๋าน้ำร้อนที่หน้าท้องน้อยด้านขวาเพื่อบรรเทาอาการปวด |
| 17 | ในการป้องกันและควบคุมการติดเชื้อในโรงพยาบาล ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรควัณโรคปอดระยะแพร่เชื้อ โรคหัด หรือโรคสุกใส จะต้องจัดแยกผู้ป่วยตามหลักการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อรูปแบบใด? | การป้องกันการแพร่กระจายเชื้อทางอากาศ โดยจัดให้อยู่ในห้องแยกความดันลบ และบุคลากรที่เข้าไปให้การพยาบาลต้องสวมหน้ากากกรองอนุภาคประสิทธิภาพสูง (เช่น เอ็น 95) — เชื้อวัณโรคปอด โรคหัด และโรคสุกใส แพร่กระจายผ่านละอองฝอยขนาดเล็กกว่า 5 ไมครอนที่ลอยอยู่ในอากาศได้นานและไปได้ไกล จึงต้องใช้มาตรการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อทางอากาศ โดยจัดผู้ป่วยอยู่ในห้องแยกความดันลบที่มีการระบายอากาศตามมาตรฐาน และบุคลากรต้องสวมหน้ากากชนิดเอ็น 95 เมื่อเข้าไปดูแลผู้ป่วย | เชื้อวัณโรคปอด โรคหัด และโรคสุกใส แพร่กระจายผ่านละอองฝอยขนาดเล็กกว่า 5 ไมครอนที่ลอยอยู่ในอากาศได้นานและไปได้ไกล จึงต้องใช้มาตรการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อทางอากาศ โดยจัดผู้ป่วยอยู่ในห้องแยกความดันลบที่มีการระบายอากาศตามมาตรฐาน และบุคลากรต้องสวมหน้ากากชนิดเอ็น 95 เมื่อเข้าไปดูแลผู้ป่วย | A) การป้องกันการแพร่กระจายเชื้อทางสัมผัสเพียงอย่างเดียว โดยสวมเพียงถุงมือยางโดยไม่ต้องสวมหน้ากากอนามัย; B) การป้องกันการแพร่กระจายเชื้อทางอากาศ โดยจัดให้อยู่ในห้องแยกความดันลบ และบุคลากรที่เข้าไปให้การพยาบาลต้องสวมหน้ากากกรองอนุภาคประสิทธิภาพสูง (เช่น เอ็น 95) — เชื้อวัณโรคปอด โรคหัด และโรคสุกใส แพร่กระจายผ่านละอองฝอยขนาดเล็กกว่า 5 ไมครอนที่ลอยอยู่ในอากาศได้นานและไปได้ไกล จึงต้องใช้มาตรการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อทางอากาศ โดยจัดผู้ป่วยอยู่ในห้องแยกความดันลบที่มีการระบายอากาศตามมาตรฐาน และบุคลากรต้องสวมหน้ากากชนิดเอ็น 95 เมื่อเข้าไปดูแลผู้ป่วย ✓; C) การป้องกันการแพร่กระจายเชื้อทางละอองฝอยขนาดใหญ่เพียงอย่างเดียว โดยวางเตียงห่างกัน 1 เมตรในหอผู้ป่วยรวมและไม่ต้องปิดประตูห้อง; D) ไม่จำเป็นต้องแยกผู้ป่วยและสามารถให้นอนร่วมห้องกับผู้ป่วยภูมิคุ้มกันบกพร่องได้ |
| 18 | ผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้ายมีผลตรวจระดับโพแทสเซียมในเลือดเท่ากับ 6.8 มิลลิอิควิวาเลนต์ต่อลิตร และคลื่นไฟฟ้าหัวใจพบคลื่นทีสูงแหลม แพทย์มีแผนการรักษาให้ฉีดยาแคลเซียมกลูโคเนตทางหลอดเลือดดำ และตามด้วยอินซูลินชนิดออกฤทธิ์สั้นผสมกับสารละลายกลูโคสเข้มข้น ยาทั้งสองกลุ่มนี้มีกลไกการออกฤทธิ์อย่างไร? | แคลเซียมกลูโคเนตช่วยคงสภาพเยื่อหุ้มเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจเพื่อป้องกันหัวใจเต้นผิดจังหวะ ส่วนอินซูลินช่วยดึงโพแทสเซียมจากกระแสเลือดกลับเข้าสู่ภายในเซลล์ (โดยให้กลูโคสควบคู่กันเพื่อป้องกันภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ) — ในภาวะโพแทสเซียมในเลือดสูงวิกฤตที่มีการเปลี่ยนแปลงของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ: (1) แคลเซียมกลูโคเนตทางหลอดเลือดดำจะออกฤทธิ์เร็วที่สุดเพื่อปกป้องกล้ามเนื้อหัวใจจากการเต้นผิดจังหวะแต่ไม่ได้ลดระดับโพแทสเซียมในเลือด (2) อินซูลินร่วมกับกลูโคสเข้มข้นจะช่วยผลักโพแทสเซียมจากนอกเซลล์เข้าสู่ในเซลล์ชั่วคราว และ (3) การขับโพแทสเซียมออกจากร่างกายต้องใช้ยาขับปัสสาวะ ยาแลกเปลี่ยนประจุทางเดินอาหาร หรือการฟอกเลือด | ในภาวะโพแทสเซียมในเลือดสูงวิกฤตที่มีการเปลี่ยนแปลงของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ: (1) แคลเซียมกลูโคเนตทางหลอดเลือดดำจะออกฤทธิ์เร็วที่สุดเพื่อปกป้องกล้ามเนื้อหัวใจจากการเต้นผิดจังหวะแต่ไม่ได้ลดระดับโพแทสเซียมในเลือด (2) อินซูลินร่วมกับกลูโคสเข้มข้นจะช่วยผลักโพแทสเซียมจากนอกเซลล์เข้าสู่ในเซลล์ชั่วคราว และ (3) การขับโพแทสเซียมออกจากร่างกายต้องใช้ยาขับปัสสาวะ ยาแลกเปลี่ยนประจุทางเดินอาหาร หรือการฟอกเลือด | A) แคลเซียมกลูโคเนตช่วยขับโพแทสเซียมออกทางอุจจาระ ส่วนอินซูลินช่วยทำลายโพแทสเซียมในตับ; B) ยาทั้งสองชนิดออกฤทธิ์กระตุ้นให้ไตขับโพแทสเซียมออกทางปัสสาวะเพิ่มขึ้นทันทีสิบเท่า; C) แคลเซียมกลูโคเนตช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือด ส่วนอินซูลินช่วยเพิ่มความดันโลหิต; D) แคลเซียมกลูโคเนตช่วยคงสภาพเยื่อหุ้มเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจเพื่อป้องกันหัวใจเต้นผิดจังหวะ ส่วนอินซูลินช่วยดึงโพแทสเซียมจากกระแสเลือดกลับเข้าสู่ภายในเซลล์ (โดยให้กลูโคสควบคู่กันเพื่อป้องกันภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ) — ในภาวะโพแทสเซียมในเลือดสูงวิกฤตที่มีการเปลี่ยนแปลงของคลื่นไฟฟ้าหัวใจ: (1) แคลเซียมกลูโคเนตทางหลอดเลือดดำจะออกฤทธิ์เร็วที่สุดเพื่อปกป้องกล้ามเนื้อหัวใจจากการเต้นผิดจังหวะแต่ไม่ได้ลดระดับโพแทสเซียมในเลือด (2) อินซูลินร่วมกับกลูโคสเข้มข้นจะช่วยผลักโพแทสเซียมจากนอกเซลล์เข้าสู่ในเซลล์ชั่วคราว และ (3) การขับโพแทสเซียมออกจากร่างกายต้องใช้ยาขับปัสสาวะ ยาแลกเปลี่ยนประจุทางเดินอาหาร หรือการฟอกเลือด ✓ |
| 19 | ผู้ป่วยหลังผ่าตัดทรวงอกใส่ท่อระบายทรวงอกต่อกับระบบขวดระบายแบบมีน้ำกั้น พยาบาลสังเกตเห็นระดับน้ำในหลอดแก้วยาวจุ่มใต้น้ำมีการกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเข้าและหายใจออกของผู้ป่วย และไม่มีฟองอากาศปุดออกต่อเนื่องในขวดน้ำกั้น ข้อใดแปลผลและระบุการพยาบาลได้ถูกต้อง? | การกระเพื่อมขึ้นลงของระดับน้ำตามการหายใจแสดงว่าระบบท่อระบายทรวงอกยังทำงานได้ดีและไม่อุดตัน พยาบาลควรวางขวดระบายให้อยู่ต่ำกว่าระดับทรวงอกของผู้ป่วยเสมอและห้ามหนีบสายระบายขณะเคลื่อนย้ายผู้ป่วย — การที่ระดับน้ำในหลอดแก้วยาวใต้น้ำกระเพื่อมขึ้นเมื่อผู้ป่วยหายใจเข้าและลดลงเมื่อหายใจออก แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงความดันในช่องเยื่อหุ้มปอดที่เป็นปกติและท่อระบายไม่เกิดการอุดตัน การดูแลที่สำคัญคือต้องวางขวดต่ำกว่าระดับทรวงอกผู้ป่วยประมาณ 2–3 ฟุตเสมอเพื่อป้องกันน้ำไหลย้อนกลับ และไม่หนีบสายท่อระบายขณะเคลื่อนย้ายผู้ป่วยเพราะอาจทำให้เกิดภาวะลมดันในช่องเยื่อหุ้มปอด | การที่ระดับน้ำในหลอดแก้วยาวใต้น้ำกระเพื่อมขึ้นเมื่อผู้ป่วยหายใจเข้าและลดลงเมื่อหายใจออก แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงความดันในช่องเยื่อหุ้มปอดที่เป็นปกติและท่อระบายไม่เกิดการอุดตัน การดูแลที่สำคัญคือต้องวางขวดต่ำกว่าระดับทรวงอกผู้ป่วยประมาณ 2–3 ฟุตเสมอเพื่อป้องกันน้ำไหลย้อนกลับ และไม่หนีบสายท่อระบายขณะเคลื่อนย้ายผู้ป่วยเพราะอาจทำให้เกิดภาวะลมดันในช่องเยื่อหุ้มปอด | A) แสดงว่าสายท่อระบายทรวงอกเกิดการอุดตันอย่างสมบูรณ์ พยาบาลต้องใช้คีมหนีบสายไว้ทั้งสองจุดทันที; B) แสดงว่าปอดรั่วอย่างรุนแรง พยาบาลต้องยกขวดระบายขึ้นมาวางไว้บนเตียงระดับเดียวกับหน้าอกผู้ป่วย; C) แสดงว่าน้ำในขวดน้อยเกินไป พยาบาลต้องถอดสายท่อระบายออกจากตัวผู้ป่วยเพื่อเทน้ำทิ้ง; D) การกระเพื่อมขึ้นลงของระดับน้ำตามการหายใจแสดงว่าระบบท่อระบายทรวงอกยังทำงานได้ดีและไม่อุดตัน พยาบาลควรวางขวดระบายให้อยู่ต่ำกว่าระดับทรวงอกของผู้ป่วยเสมอและห้ามหนีบสายระบายขณะเคลื่อนย้ายผู้ป่วย — การที่ระดับน้ำในหลอดแก้วยาวใต้น้ำกระเพื่อมขึ้นเมื่อผู้ป่วยหายใจเข้าและลดลงเมื่อหายใจออก แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงความดันในช่องเยื่อหุ้มปอดที่เป็นปกติและท่อระบายไม่เกิดการอุดตัน การดูแลที่สำคัญคือต้องวางขวดต่ำกว่าระดับทรวงอกผู้ป่วยประมาณ 2–3 ฟุตเสมอเพื่อป้องกันน้ำไหลย้อนกลับ และไม่หนีบสายท่อระบายขณะเคลื่อนย้ายผู้ป่วยเพราะอาจทำให้เกิดภาวะลมดันในช่องเยื่อหุ้มปอด ✓ |
| 20 | ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าพูดกับพยาบาลด้วยสีหน้าเศร้าหมองว่า 'ฉันมันเป็นคนไร้ค่า อยู่ไปก็เป็นภาระให้ลูกหลานเปล่าๆ' คำตอบของพยาบาลในข้อใดเป็นการใช้เทคนิคการสื่อสารเพื่อการบำบัดที่เหมาะสมที่สุด? | 'คุณกำลังรู้สึกท้อแท้และเสียใจที่คิดว่าตนเองเป็นภาระของลูกหลานใช่ไหมคะ เล่าให้พยาบาลฟังเพิ่มเติมได้นะคะ' (การใช้เทคนิคการสะท้อนความรู้สึกและการเปิดโอกาสให้ระบาย) — ในวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช การสื่อสารเพื่อการบำบัดต้องเน้นการรับฟังอย่างตั้งใจ การสะท้อนความรู้สึกของผู้ป่วย และการเปิดโอกาสให้ผู้ป่วยได้พูดระบายความคิดและความรู้สึก โดยต้องหลีกเลี่ยงการพูดปลอบใจแบบผิวเผิน การตัดสินถูกผิด การสั่งสอน หรือการให้ความหวังที่ไม่เป็นจริง | ในวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช การสื่อสารเพื่อการบำบัดต้องเน้นการรับฟังอย่างตั้งใจ การสะท้อนความรู้สึกของผู้ป่วย และการเปิดโอกาสให้ผู้ป่วยได้พูดระบายความคิดและความรู้สึก โดยต้องหลีกเลี่ยงการพูดปลอบใจแบบผิวเผิน การตัดสินถูกผิด การสั่งสอน หรือการให้ความหวังที่ไม่เป็นจริง | A) 'อย่าคิดมากเลยค่ะ ลูกหลานของคุณร่ำรวยจะตาย เรื่องแค่นี้เล็กนิดเดียวเอง'; B) 'คุณคิดผิดแล้วค่ะ การคิดแบบนั้นเป็นบาปกรรมและไม่ควรพูดออกมาอีก'; C) 'เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณก็หายเศร้าและกลับไปมีความสุขเหมือนเดิมแน่นอนค่ะ'; D) 'คุณกำลังรู้สึกท้อแท้และเสียใจที่คิดว่าตนเองเป็นภาระของลูกหลานใช่ไหมคะ เล่าให้พยาบาลฟังเพิ่มเติมได้นะคะ' (การใช้เทคนิคการสะท้อนความรู้สึกและการเปิดโอกาสให้ระบาย) — ในวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช การสื่อสารเพื่อการบำบัดต้องเน้นการรับฟังอย่างตั้งใจ การสะท้อนความรู้สึกของผู้ป่วย และการเปิดโอกาสให้ผู้ป่วยได้พูดระบายความคิดและความรู้สึก โดยต้องหลีกเลี่ยงการพูดปลอบใจแบบผิวเผิน การตัดสินถูกผิด การสั่งสอน หรือการให้ความหวังที่ไม่เป็นจริง ✓ |
| 21 | ผู้ป่วยจิตเวชรายหนึ่งนั่งมองสายน้ำเกลือที่แขวนอยู่ข้างเตียงด้วยความหวาดกลัวแล้วร้องตะโกนบอกพยาบาลว่า 'ช่วยด้วยครับ มีงูเห่าเลื้อยพันอยู่ที่เสาข้างเตียงผม!' อาการที่ผู้ป่วยแสดงออกนี้เรียกว่าความผิดปกติของการรับรู้ชนิดใด? | อาการแปลสิ่งเร้าผิด เพราะมีสิ่งเร้าจริงอยู่ตรงหน้า (สายน้ำเกลือ) แต่รับรู้และตีความบิดเบือนไปจากความจริงว่าเป็นงูเห่า — ต้องแยกคำศัพท์ทางจิตเวช 3 คำออกจากกันอย่างแม่นยำ: (1) อาการแปลสิ่งเร้าผิด คือมีสิ่งเร้าจริง (เช่น สายน้ำเกลือ เชือก หรือเงาไม้) แต่ผู้ป่วยรับรู้ผิดไปเป็นสิ่งอื่น (เช่น เห็นเป็นงูหรือคน) (2) อาการประสาทหลอน คือการรับรู้ผ่านประสาทสัมผัสทั้ง 5 โดยไม่มีสิ่งเร้าจริงอยู่เลย (เช่น หูแว่วได้ยินเสียงคนด่าทั้งที่อยู่ในห้องเงียบคนเดียว) และ (3) อาการหลงผิด คือความผิดปกติของเนื้อหาความคิดหรือความเชื่อที่ฝังแน่นแม้จะมีหลักฐานโต้แย้ง (เช่น หลงผิดว่ามีคนปองร้าย) | ต้องแยกคำศัพท์ทางจิตเวช 3 คำออกจากกันอย่างแม่นยำ: (1) อาการแปลสิ่งเร้าผิด คือมีสิ่งเร้าจริง (เช่น สายน้ำเกลือ เชือก หรือเงาไม้) แต่ผู้ป่วยรับรู้ผิดไปเป็นสิ่งอื่น (เช่น เห็นเป็นงูหรือคน) (2) อาการประสาทหลอน คือการรับรู้ผ่านประสาทสัมผัสทั้ง 5 โดยไม่มีสิ่งเร้าจริงอยู่เลย (เช่น หูแว่วได้ยินเสียงคนด่าทั้งที่อยู่ในห้องเงียบคนเดียว) และ (3) อาการหลงผิด คือความผิดปกติของเนื้อหาความคิดหรือความเชื่อที่ฝังแน่นแม้จะมีหลักฐานโต้แย้ง (เช่น หลงผิดว่ามีคนปองร้าย) | A) อาการหลงผิดว่าตนเองยิ่งใหญ่ เพราะเป็นความเชื่อที่ผิดจากความเป็นจริงเกี่ยวกับอำนาจวิเศษของตนเอง; B) อาการแปลสิ่งเร้าผิด เพราะมีสิ่งเร้าจริงอยู่ตรงหน้า (สายน้ำเกลือ) แต่รับรู้และตีความบิดเบือนไปจากความจริงว่าเป็นงูเห่า — ต้องแยกคำศัพท์ทางจิตเวช 3 คำออกจากกันอย่างแม่นยำ: (1) อาการแปลสิ่งเร้าผิด คือมีสิ่งเร้าจริง (เช่น สายน้ำเกลือ เชือก หรือเงาไม้) แต่ผู้ป่วยรับรู้ผิดไปเป็นสิ่งอื่น (เช่น เห็นเป็นงูหรือคน) (2) อาการประสาทหลอน คือการรับรู้ผ่านประสาทสัมผัสทั้ง 5 โดยไม่มีสิ่งเร้าจริงอยู่เลย (เช่น หูแว่วได้ยินเสียงคนด่าทั้งที่อยู่ในห้องเงียบคนเดียว) และ (3) อาการหลงผิด คือความผิดปกติของเนื้อหาความคิดหรือความเชื่อที่ฝังแน่นแม้จะมีหลักฐานโต้แย้ง (เช่น หลงผิดว่ามีคนปองร้าย) ✓; C) อาการประสาทหลอนทางสายตา เพราะเป็นการรับรู้ขึ้นมาเองโดยไม่มีสิ่งเร้าภายนอกอยู่จริงเลย; D) อาการพูดจาไม่ปะติดปะต่อกันจากการคิดฟุ้งซ่าน |
| 22 | ภาวะตกเลือดหลังคลอดในระยะแรก (ภายใน 24 ชั่วโมงแรกหลังคลอด) มีเกณฑ์การวินิจฉัยจากการสูญเสียเลือดเท่าใด และสาเหตุที่พบบ่อยที่สุด (ร้อยละ 70–80) คือข้อใด? | เสียเลือดตั้งแต่ 500 มิลลิลิตรขึ้นไปในการคลอดทางช่องคลอด หรือตั้งแต่ 1,000 มิลลิลิตรขึ้นไปในการผ่าตัดคลอด โดยมีสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดคือภาวะมดลูกหดรัดตัวไม่ดี — ภาวะตกเลือดหลังคลอดหมายถึงการเสียเลือด ≥ 500 มิลลิลิตรหลังการคลอดทางช่องคลอด หรือ ≥ 1,000 มิลลิลิตรหลังการผ่าตัดคลอด สาเหตุหลัก 4 ประการ ได้แก่ (1) มดลูกหดรัดตัวไม่ดี ซึ่งเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุด (2) การฉีกขาดของช่องทางคลอด (3) รกหรือเศษรกค้าง และ (4) ความผิดปกติของการแข็งตัวของเลือด การพยาบาลสำคัญเมื่อคลำพบมดลูกนุ่มคือการคลึงมดลูกให้แข็งตัวและดูแลให้ได้รับยากระตุ้นการหดรัดตัวของมดลูกและสวนปัสสาวะหากกระเพาะปัสสาวะเต็ม | ภาวะตกเลือดหลังคลอดหมายถึงการเสียเลือด ≥ 500 มิลลิลิตรหลังการคลอดทางช่องคลอด หรือ ≥ 1,000 มิลลิลิตรหลังการผ่าตัดคลอด สาเหตุหลัก 4 ประการ ได้แก่ (1) มดลูกหดรัดตัวไม่ดี ซึ่งเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุด (2) การฉีกขาดของช่องทางคลอด (3) รกหรือเศษรกค้าง และ (4) ความผิดปกติของการแข็งตัวของเลือด การพยาบาลสำคัญเมื่อคลำพบมดลูกนุ่มคือการคลึงมดลูกให้แข็งตัวและดูแลให้ได้รับยากระตุ้นการหดรัดตัวของมดลูกและสวนปัสสาวะหากกระเพาะปัสสาวะเต็ม | A) เสียเลือดตั้งแต่ 500 มิลลิลิตรขึ้นไปในการคลอดทางช่องคลอด หรือตั้งแต่ 1,000 มิลลิลิตรขึ้นไปในการผ่าตัดคลอด โดยมีสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดคือภาวะมดลูกหดรัดตัวไม่ดี — ภาวะตกเลือดหลังคลอดหมายถึงการเสียเลือด ≥ 500 มิลลิลิตรหลังการคลอดทางช่องคลอด หรือ ≥ 1,000 มิลลิลิตรหลังการผ่าตัดคลอด สาเหตุหลัก 4 ประการ ได้แก่ (1) มดลูกหดรัดตัวไม่ดี ซึ่งเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุด (2) การฉีกขาดของช่องทางคลอด (3) รกหรือเศษรกค้าง และ (4) ความผิดปกติของการแข็งตัวของเลือด การพยาบาลสำคัญเมื่อคลำพบมดลูกนุ่มคือการคลึงมดลูกให้แข็งตัวและดูแลให้ได้รับยากระตุ้นการหดรัดตัวของมดลูกและสวนปัสสาวะหากกระเพาะปัสสาวะเต็ม ✓; B) เสียเลือดตั้งแต่ 250 มิลลิลิตรขึ้นไป โดยมีสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดคือภาวะมดลูกปลิ้น; C) เสียเลือดตั้งแต่ 100 มิลลิลิตรขึ้นไปในการคลอดทางช่องคลอด โดยมีสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดคือภาวะเกล็ดเลือดต่ำ; D) เสียเลือดตั้งแต่ 2,000 มิลลิลิตรขึ้นไปเท่านั้น โดยมีสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดคือการติดเชื้อในโพรงมดลูก |
| 23 | การสอบความรู้ชั้นต้นเพื่อขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ ชั้นหนึ่ง ของสภาการพยาบาล มีโครงสร้างรายวิชาที่ต้องสอบและเกณฑ์การสอบผ่านอย่างไร? | สอบครบ 8 รายวิชา โดยต้องได้คะแนนไม่ต่ำกว่าร้อยละ 60 ในทุกรายวิชา (หากสอบไม่ผ่านในรายวิชาใดสามารถสอบซ่อมเฉพาะรายวิชาที่สอบไม่ผ่านได้ภายในระยะเวลาที่สภาการพยาบาลกำหนด) — สภาการพยาบาลกำหนดให้การสอบความรู้เพื่อขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ ชั้นหนึ่ง ประกอบด้วย 8 รายวิชา ได้แก่ (1) การผดุงครรภ์ (2) การพยาบาลมารดาและทารก (3) การพยาบาลเด็กและวัยรุ่น (4) การพยาบาลผู้ใหญ่ (5) การพยาบาลผู้สูงอายุ (6) การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช (7) การพยาบาลอนามัยชุมชนและการรักษาพยาบาลขั้นต้น และ (8) กฎหมายว่าด้วยวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์และจรรยาบรรณวิชาชีพ โดยต้องสอบผ่านได้คะแนนไม่ต่ำกว่าร้อยละ 60 ในทุกรายวิชา | สภาการพยาบาลกำหนดให้การสอบความรู้เพื่อขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ ชั้นหนึ่ง ประกอบด้วย 8 รายวิชา ได้แก่ (1) การผดุงครรภ์ (2) การพยาบาลมารดาและทารก (3) การพยาบาลเด็กและวัยรุ่น (4) การพยาบาลผู้ใหญ่ (5) การพยาบาลผู้สูงอายุ (6) การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช (7) การพยาบาลอนามัยชุมชนและการรักษาพยาบาลขั้นต้น และ (8) กฎหมายว่าด้วยวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์และจรรยาบรรณวิชาชีพ โดยต้องสอบผ่านได้คะแนนไม่ต่ำกว่าร้อยละ 60 ในทุกรายวิชา | A) สอบครบ 8 รายวิชา โดยต้องได้คะแนนไม่ต่ำกว่าร้อยละ 60 ในทุกรายวิชา (หากสอบไม่ผ่านในรายวิชาใดสามารถสอบซ่อมเฉพาะรายวิชาที่สอบไม่ผ่านได้ภายในระยะเวลาที่สภาการพยาบาลกำหนด) — สภาการพยาบาลกำหนดให้การสอบความรู้เพื่อขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ ชั้นหนึ่ง ประกอบด้วย 8 รายวิชา ได้แก่ (1) การผดุงครรภ์ (2) การพยาบาลมารดาและทารก (3) การพยาบาลเด็กและวัยรุ่น (4) การพยาบาลผู้ใหญ่ (5) การพยาบาลผู้สูงอายุ (6) การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช (7) การพยาบาลอนามัยชุมชนและการรักษาพยาบาลขั้นต้น และ (8) กฎหมายว่าด้วยวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์และจรรยาบรรณวิชาชีพ โดยต้องสอบผ่านได้คะแนนไม่ต่ำกว่าร้อยละ 60 ในทุกรายวิชา ✓; B) สอบเฉพาะวิชากฎหมายวิชาชีพและการพยาบาลผู้ใหญ่ รวม 2 รายวิชา เกณฑ์ผ่านร้อยละ 70; C) สอบรวม 4 รายวิชา โดยคิดคะแนนเฉลี่ยรวมทุกวิชาไม่ต่ำกว่าร้อยละ 50; D) สอบครบ 8 รายวิชา โดยต้องได้คะแนนไม่ต่ำกว่าร้อยละ 50 ในแต่ละรายวิชา และหากตกเพียงวิชาเดียวต้องสอบใหม่ทั้ง 8 รายวิชา |
| 24 | ผู้ป่วยถูกสุนัขจรจัดกัดที่น่องซ้ายเมื่อ 1 ชั่วโมงก่อน มีแผลฉีกขาดและมีเลือดออกซึมชัดเจน ตามแนวทางการดูแลผู้สัมผัสโรคพิษสุนัขบ้าในวิชาการรักษาพยาบาลขั้นต้น บาดแผลของผู้ป่วยจัดอยู่ในกลุ่มความเสี่ยงระดับใด และต้องให้การรักษาป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าอย่างไร? | จัดเป็นกลุ่มที่ 3 (บาดแผลฉีกขาดมีเลือดออก) ต้องล้างแผลด้วยน้ำและสบู่หลายๆ ครั้ง ทายาฆ่าเชื้อโพวิโดนไอโอดีน ให้ทั้งวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าและอิมมูโนโกลบูลินป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าฉีดรอบบาดแผล ร่วมกับพิจารณาให้วัคซีนป้องกันโรคบาดทะยักและยาปฏิชีวนะ — การแบ่งกลุ่มการสัมผัสโรคพิษสุนัขบ้า: กลุ่มที่ 1 (ถูกต้องตัว ป้อนอาหาร ผิวหนังไม่มีแผล) ไม่ต้องฉีดวัคซีน กลุ่มที่ 2 (ถูกข่วนหรือแผลถลอกแต่ไม่มีเลือดออก) ล้างแผลและฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า และกลุ่มที่ 3 (ถูกกัดหรือข่วนมีเลือดออก หรือน้ำลายสัตว์ถูกเยื่อบุหรือแผลเปิด) ต้องล้างแผลด้วยน้ำและสบู่อย่างน้อย 15 นาที ใส่ยาฆ่าเชื้อ ฉีดทั้งวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าและอิมมูโนโกลบูลิน (เซรุ่ม) รอบแผล และหลีกเลี่ยงการเย็บแผลปิดสนิท | การแบ่งกลุ่มการสัมผัสโรคพิษสุนัขบ้า: กลุ่มที่ 1 (ถูกต้องตัว ป้อนอาหาร ผิวหนังไม่มีแผล) ไม่ต้องฉีดวัคซีน กลุ่มที่ 2 (ถูกข่วนหรือแผลถลอกแต่ไม่มีเลือดออก) ล้างแผลและฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า และกลุ่มที่ 3 (ถูกกัดหรือข่วนมีเลือดออก หรือน้ำลายสัตว์ถูกเยื่อบุหรือแผลเปิด) ต้องล้างแผลด้วยน้ำและสบู่อย่างน้อย 15 นาที ใส่ยาฆ่าเชื้อ ฉีดทั้งวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าและอิมมูโนโกลบูลิน (เซรุ่ม) รอบแผล และหลีกเลี่ยงการเย็บแผลปิดสนิท | A) จัดเป็นกลุ่มที่ 3 (บาดแผลฉีกขาดมีเลือดออก) ต้องล้างแผลด้วยน้ำและสบู่หลายๆ ครั้ง ทายาฆ่าเชื้อโพวิโดนไอโอดีน ให้ทั้งวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าและอิมมูโนโกลบูลินป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าฉีดรอบบาดแผล ร่วมกับพิจารณาให้วัคซีนป้องกันโรคบาดทะยักและยาปฏิชีวนะ — การแบ่งกลุ่มการสัมผัสโรคพิษสุนัขบ้า: กลุ่มที่ 1 (ถูกต้องตัว ป้อนอาหาร ผิวหนังไม่มีแผล) ไม่ต้องฉีดวัคซีน กลุ่มที่ 2 (ถูกข่วนหรือแผลถลอกแต่ไม่มีเลือดออก) ล้างแผลและฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า และกลุ่มที่ 3 (ถูกกัดหรือข่วนมีเลือดออก หรือน้ำลายสัตว์ถูกเยื่อบุหรือแผลเปิด) ต้องล้างแผลด้วยน้ำและสบู่อย่างน้อย 15 นาที ใส่ยาฆ่าเชื้อ ฉีดทั้งวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าและอิมมูโนโกลบูลิน (เซรุ่ม) รอบแผล และหลีกเลี่ยงการเย็บแผลปิดสนิท ✓; B) จัดเป็นกลุ่มที่ 1 (สัมผัสไม่เสี่ยง) เพียงล้างน้ำเปล่าโดยไม่ต้องฉีดวัคซีนป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า; C) จัดเป็นกลุ่มที่ 2 (รอยถลอกไม่มีเลือดออก) ให้เย็บปิดแผลให้แน่นสนิททันทีโดยไม่ต้องฉีดอิมมูโนโกลบูลิน; D) รอดูอาการสุนัขจรจัดให้ครบ 30 วันก่อน หากสุนัขตายจึงค่อยเริ่มฉีดวัคซีนเข็มแรก |
| 25 | สตรีตั้งครรภ์รายหนึ่งมีประวัติประจำเดือนสม่ำเสมอทุก 28 วัน โดยวันแรกของประจำเดือนครั้งสุดท้ายคือวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2568 หากคำนวณตามกฎของเนเกล วันกำหนดคลอดของสตรีตั้งครรภ์รายนี้คือวันใด? | วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 — การคำนวณวันกำหนดคลอดตามกฎของเนเกล คือนำวันแรกของประจำเดือนครั้งสุดท้าย มาบวก 7 วัน และลบออก 3 เดือน (หรือบวก 9 เดือน) ดังนั้น วันที่ 10 + 7 = 17 และเดือนพฤษภาคม (เดือน 5) ลบออก 3 เดือน = เดือนกุมภาพันธ์ (เดือน 2) ของปีถัดไป จึงตรงกับวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 | การคำนวณวันกำหนดคลอดตามกฎของเนเกล คือนำวันแรกของประจำเดือนครั้งสุดท้าย มาบวก 7 วัน และลบออก 3 เดือน (หรือบวก 9 เดือน) ดังนั้น วันที่ 10 + 7 = 17 และเดือนพฤษภาคม (เดือน 5) ลบออก 3 เดือน = เดือนกุมภาพันธ์ (เดือน 2) ของปีถัดไป จึงตรงกับวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 | A) วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 — การคำนวณวันกำหนดคลอดตามกฎของเนเกล คือนำวันแรกของประจำเดือนครั้งสุดท้าย มาบวก 7 วัน และลบออก 3 เดือน (หรือบวก 9 เดือน) ดังนั้น วันที่ 10 + 7 = 17 และเดือนพฤษภาคม (เดือน 5) ลบออก 3 เดือน = เดือนกุมภาพันธ์ (เดือน 2) ของปีถัดไป จึงตรงกับวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 ✓; B) วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569; C) วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569; D) วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2569 |
| 26 | ในการประเมินผู้สูงอายุที่รับไว้รักษาในโรงพยาบาล ข้อใดแสดงถึงลักษณะสำคัญของ 'ภาวะสับสนเฉียบพลัน' เมื่อเปรียบเทียบกับ 'ภาวะสมองเสื่อม'? | ภาวะสับสนเฉียบพลันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาเป็นชั่วโมงหรือเป็นวัน มีระดับความรู้สึกตัวและสมาธิแปรปรวนขึ้นลงในแต่ละช่วงของวัน และมักกลับคืนสู่ปกติได้เมื่อแก้ไขสาเหตุทางกาย ส่วนภาวะสมองเสื่อมเป็นการเสื่อมของความจำและการรู้คิดอย่างค่อยเป็นค่อยไปเรื้อรังเป็นเดือนหรือเป็นปีโดยระดับความรู้สึกตัวในระยะแรกยังปกติ — จุดแยกสำคัญในข้อสอบการพยาบาลผู้สูงอายุคือ ภาวะสับสนเฉียบพลันมีจุดเริ่มต้นเฉียบพลัน อาการขึ้นๆ ลงๆ ในรอบวัน (มักแย่ลงตอนกลางคืน) มีความบกพร่องของสมาธิอย่างชัดเจน และเกิดจากสาเหตุทางกายเฉียบพลัน เช่น การติดเชื้อ สมดุลเกลือแร่ผิดปกติ ขาดออกซิเจน หรือผลข้างเคียงของยา ซึ่งรักษาให้หายกลับสู่สภาพเดิมได้ | จุดแยกสำคัญในข้อสอบการพยาบาลผู้สูงอายุคือ ภาวะสับสนเฉียบพลันมีจุดเริ่มต้นเฉียบพลัน อาการขึ้นๆ ลงๆ ในรอบวัน (มักแย่ลงตอนกลางคืน) มีความบกพร่องของสมาธิอย่างชัดเจน และเกิดจากสาเหตุทางกายเฉียบพลัน เช่น การติดเชื้อ สมดุลเกลือแร่ผิดปกติ ขาดออกซิเจน หรือผลข้างเคียงของยา ซึ่งรักษาให้หายกลับสู่สภาพเดิมได้ | A) ทั้งสองภาวะมีอาการและการดำเนินโรคเหมือนกันทุกประการไม่สามารถแยกออกจากกันได้; B) ภาวะสับสนเฉียบพลันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาเป็นชั่วโมงหรือเป็นวัน มีระดับความรู้สึกตัวและสมาธิแปรปรวนขึ้นลงในแต่ละช่วงของวัน และมักกลับคืนสู่ปกติได้เมื่อแก้ไขสาเหตุทางกาย ส่วนภาวะสมองเสื่อมเป็นการเสื่อมของความจำและการรู้คิดอย่างค่อยเป็นค่อยไปเรื้อรังเป็นเดือนหรือเป็นปีโดยระดับความรู้สึกตัวในระยะแรกยังปกติ — จุดแยกสำคัญในข้อสอบการพยาบาลผู้สูงอายุคือ ภาวะสับสนเฉียบพลันมีจุดเริ่มต้นเฉียบพลัน อาการขึ้นๆ ลงๆ ในรอบวัน (มักแย่ลงตอนกลางคืน) มีความบกพร่องของสมาธิอย่างชัดเจน และเกิดจากสาเหตุทางกายเฉียบพลัน เช่น การติดเชื้อ สมดุลเกลือแร่ผิดปกติ ขาดออกซิเจน หรือผลข้างเคียงของยา ซึ่งรักษาให้หายกลับสู่สภาพเดิมได้ ✓; C) ภาวะสับสนเฉียบพลันใช้เวลาในการดำเนินโรคอย่างน้อย 5 ปีและไม่สามารถรักษาให้หายได้ ส่วนภาวะสมองเสื่อมเกิดขึ้นฉับพลันภายใน 1 ชั่วโมงหลังตื่นนอน; D) ภาวะสับสนเฉียบพลันพบเฉพาะในวัยรุ่น ส่วนภาวะสมองเสื่อมพบเฉพาะในทารกแรกเกิด |
| 27 | ผู้สูงอายุหลังผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกเทียมทางด้านหลัง พยาบาลต้องให้คำแนะนำในการจัดท่าและการปฏิบัติตัวอย่างไรเพื่อป้องกันภาวะข้อสะโพกเทียมหลุด? | หลีกเลี่ยงการงอข้อสะโพกเกิน 90 องศา หลีกเลี่ยงการหุบขาข้างที่ผ่าตัดข้ามแนวกลางลำตัว (ควรใส่หมอนรูปลิ่มกางขาระหว่างขาทั้งสองข้าง) และหลีกเลี่ยงการหมุนปลายเท้าและขาเข้าด้านใน — ข้อห้ามสำคัญ 3 ประการเพื่อป้องกันข้อสะโพกเทียมหลุดหลังผ่าตัด คือ (1) ห้ามงอข้อสะโพกเกิน 90 องศา (ห้ามนั่งเตี้ย นั่งยอง หรือก้มตัวเก็บของที่พื้น) (2) ห้ามหุบขาข้ามแนวกลางลำตัว (ห้ามนั่งไขว่ห้าง และต้องวางหมอนกางขาระหว่างเข่าเมื่อนอนหรือพลิกตะแคงตัว) และ (3) ห้ามบิดหมุนขาเข้าด้านใน | ข้อห้ามสำคัญ 3 ประการเพื่อป้องกันข้อสะโพกเทียมหลุดหลังผ่าตัด คือ (1) ห้ามงอข้อสะโพกเกิน 90 องศา (ห้ามนั่งเตี้ย นั่งยอง หรือก้มตัวเก็บของที่พื้น) (2) ห้ามหุบขาข้ามแนวกลางลำตัว (ห้ามนั่งไขว่ห้าง และต้องวางหมอนกางขาระหว่างเข่าเมื่อนอนหรือพลิกตะแคงตัว) และ (3) ห้ามบิดหมุนขาเข้าด้านใน | A) ให้ผู้ป่วยนั่งยองๆ นั่งพับเพียบ และนั่งไขว่ห้างเป็นประจำทุกวันเพื่อให้ข้อสะโพกยืดหยุ่น; B) หลีกเลี่ยงการงอข้อสะโพกเกิน 90 องศา หลีกเลี่ยงการหุบขาข้างที่ผ่าตัดข้ามแนวกลางลำตัว (ควรใส่หมอนรูปลิ่มกางขาระหว่างขาทั้งสองข้าง) และหลีกเลี่ยงการหมุนปลายเท้าและขาเข้าด้านใน — ข้อห้ามสำคัญ 3 ประการเพื่อป้องกันข้อสะโพกเทียมหลุดหลังผ่าตัด คือ (1) ห้ามงอข้อสะโพกเกิน 90 องศา (ห้ามนั่งเตี้ย นั่งยอง หรือก้มตัวเก็บของที่พื้น) (2) ห้ามหุบขาข้ามแนวกลางลำตัว (ห้ามนั่งไขว่ห้าง และต้องวางหมอนกางขาระหว่างเข่าเมื่อนอนหรือพลิกตะแคงตัว) และ (3) ห้ามบิดหมุนขาเข้าด้านใน ✓; C) ให้ผู้ป่วยก้มตัวลงใส่รองเท้าและเก็บของที่พื้นด้วยตนเองโดยงอสะโพกให้มากที่สุด; D) ให้นอนตะแคงทับขาข้างที่ผ่าตัดโดยไม่ต้องมีหมอนรองระหว่างขา |
| 28 | ผู้ป่วยเด็กอายุ 8 ปี ป่วยเป็นโรคไข้เลือดออก มีไข้สูงลอยมา 4 วัน วันนี้ไข้เริ่มลดลงแต่ผู้ป่วยมีอาการซึมลง กระสับกระส่าย มือเท้าเย็น ชีพจรเบาเร็ว ความดันโลหิต 90/76 มิลลิเมตรปรอท (ค่าความต่างความดันโลหิตแคบเท่ากับ 14 มิลลิเมตรปรอท) ความเข้มข้นของเลือดเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 36 เป็นร้อยละ 45 และเกล็ดเลือด 50,000 เซลล์ต่อลูกบาศก์มิลลิเมตร ผู้ป่วยรายนี้อยู่ในระยะใดและเกิดจากพยาธิสรีรวิทยาใด? | อยู่ในระยะวิกฤตหรือระยะช็อก ซึ่งเกิดจากการเพิ่มสภาพซึมผ่านของหลอดเลือดฝอยทำให้น้ำเหลืองรั่วออกนอกหลอดเลือด — ในโรคไข้เลือดออก ช่วงที่ไข้เริ่มลดลง (ประมาณวันที่ 3–6 ของโรค) เป็นช่วงที่ต้องเฝ้าระวังระยะวิกฤต/ระยะช็อกมากที่สุด เนื่องจากมีการรั่วของพลาสมาออกนอกหลอดเลือด ทำให้ความเข้มข้นของเลือดสูงขึ้นตั้งแต่ร้อยละ 20 ขึ้นไป เกล็ดเลือดต่ำ (≤ 100,000 เซลล์/ลบ.มม.) และความต่างของความดันโลหิตตัวบนและตัวล่างแคบลง (≤ 20 มิลลิเมตรปรอท) | ในโรคไข้เลือดออก ช่วงที่ไข้เริ่มลดลง (ประมาณวันที่ 3–6 ของโรค) เป็นช่วงที่ต้องเฝ้าระวังระยะวิกฤต/ระยะช็อกมากที่สุด เนื่องจากมีการรั่วของพลาสมาออกนอกหลอดเลือด ทำให้ความเข้มข้นของเลือดสูงขึ้นตั้งแต่ร้อยละ 20 ขึ้นไป เกล็ดเลือดต่ำ (≤ 100,000 เซลล์/ลบ.มม.) และความต่างของความดันโลหิตตัวบนและตัวล่างแคบลง (≤ 20 มิลลิเมตรปรอท) | A) เป็นภาวะแพ้ยาลดไข้พาราเซตามอลแบบเฉียบพลัน; B) อยู่ในระยะวิกฤตหรือระยะช็อก ซึ่งเกิดจากการเพิ่มสภาพซึมผ่านของหลอดเลือดฝอยทำให้น้ำเหลืองรั่วออกนอกหลอดเลือด — ในโรคไข้เลือดออก ช่วงที่ไข้เริ่มลดลง (ประมาณวันที่ 3–6 ของโรค) เป็นช่วงที่ต้องเฝ้าระวังระยะวิกฤต/ระยะช็อกมากที่สุด เนื่องจากมีการรั่วของพลาสมาออกนอกหลอดเลือด ทำให้ความเข้มข้นของเลือดสูงขึ้นตั้งแต่ร้อยละ 20 ขึ้นไป เกล็ดเลือดต่ำ (≤ 100,000 เซลล์/ลบ.มม.) และความต่างของความดันโลหิตตัวบนและตัวล่างแคบลง (≤ 20 มิลลิเมตรปรอท) ✓; C) อยู่ในระยะฟื้นตัว ซึ่งเกิดจากการที่ร่างกายดูดซึมน้ำกลับเข้าสู่หลอดเลือดเรียบร้อยแล้ว; D) อยู่ในระยะไข้สูงวันแรก ซึ่งเกิดจากการแตกสลายของเม็ดเลือดแดงอย่างเฉียบพลัน |
| 29 | ในการพยาบาลผู้ป่วยที่มีภาวะความดันในกะโหลกศีรษะสูง ข้อใดเป็นการจัดท่าและการปฏิบัติการพยาบาลที่ถูกต้องเพื่อลดความดันในกะโหลกศีรษะ? | จัดท่านอนศีรษะสูงประมาณ 30 องศา โดยให้ศีรษะและลำคออยู่ในแนวตรงไม่พับงอหรือบิดไปด้านข้าง หลีกเลี่ยงการงอข้อสะโพกเกิน 90 องศา และให้ออกซิเจนร้อยละ 100 ก่อนและหลังการดูดเสมหะโดยดูดเสมหะครั้งละไม่เกิน 10–15 วินาที — การจัดศีรษะสูง 30 องศาและจัดลำคอให้อยู่ในแนวตรงจะช่วยให้เลือดดำจากสมองไหลกลับเข้าสู่หัวใจได้สะดวกโดยหลอดเลือดดำที่คอไม่ถูกกดพับ การหลีกเลี่ยงการงอสะโพกมากเกินไป การป้องกันภาวะท้องผูก (ไม่ให้เบ่ง) และการดูดเสมหะเฉพาะเมื่อจำเป็นโดยให้ออกซิเจนก่อน-หลังและใช้เวลาสั้น (10–15 วินาที) จะช่วยป้องกันการเพิ่มขึ้นของความดันในกะโหลกศีรษะ | การจัดศีรษะสูง 30 องศาและจัดลำคอให้อยู่ในแนวตรงจะช่วยให้เลือดดำจากสมองไหลกลับเข้าสู่หัวใจได้สะดวกโดยหลอดเลือดดำที่คอไม่ถูกกดพับ การหลีกเลี่ยงการงอสะโพกมากเกินไป การป้องกันภาวะท้องผูก (ไม่ให้เบ่ง) และการดูดเสมหะเฉพาะเมื่อจำเป็นโดยให้ออกซิเจนก่อน-หลังและใช้เวลาสั้น (10–15 วินาที) จะช่วยป้องกันการเพิ่มขึ้นของความดันในกะโหลกศีรษะ | A) ดูดเสมหะติดต่อกันนานครั้งละ 1 นาทีทุก 15 นาทีโดยไม่ต้องให้ออกซิเจน; B) จัดท่านอนศีรษะต่ำกว่าปลายเท้าเพื่อให้เลือดไหลเวียนไปเลี้ยงสมองมากขึ้นและหันศีรษะไปด้านข้างสุด; C) กระตุ้นให้ผู้ป่วยไอแรงๆ และเบ่งถ่ายอุจจาระทุกชั่วโมงเพื่อบริหารกล้ามเนื้อหน้าท้อง; D) จัดท่านอนศีรษะสูงประมาณ 30 องศา โดยให้ศีรษะและลำคออยู่ในแนวตรงไม่พับงอหรือบิดไปด้านข้าง หลีกเลี่ยงการงอข้อสะโพกเกิน 90 องศา และให้ออกซิเจนร้อยละ 100 ก่อนและหลังการดูดเสมหะโดยดูดเสมหะครั้งละไม่เกิน 10–15 วินาที — การจัดศีรษะสูง 30 องศาและจัดลำคอให้อยู่ในแนวตรงจะช่วยให้เลือดดำจากสมองไหลกลับเข้าสู่หัวใจได้สะดวกโดยหลอดเลือดดำที่คอไม่ถูกกดพับ การหลีกเลี่ยงการงอสะโพกมากเกินไป การป้องกันภาวะท้องผูก (ไม่ให้เบ่ง) และการดูดเสมหะเฉพาะเมื่อจำเป็นโดยให้ออกซิเจนก่อน-หลังและใช้เวลาสั้น (10–15 วินาที) จะช่วยป้องกันการเพิ่มขึ้นของความดันในกะโหลกศีรษะ ✓ |
| 30 | ตามมาตรา 14 และมาตรา 17 แห่ง พ.ร.บ. วิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ พ.ศ. 2528 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2540) กรรมการสภาการพยาบาลซึ่งได้รับเลือกตั้งจากสมาชิกมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละกี่ปี และสามารถดำรงตำแหน่งติดต่อกันได้ไม่เกินกี่วาระ? | มีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 4 ปี และจะดำรงตำแหน่งติดต่อกันเกิน 2 วาระไม่ได้ — มาตรา 17 บัญญัติให้กรรมการซึ่งได้รับเลือกตั้งจากสมาชิกมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 4 ปี และอาจได้รับเลือกตั้งใหม่ได้ แต่จะดำรงตำแหน่งติดต่อกันเกิน 2 วาระไม่ได้ | มาตรา 17 บัญญัติให้กรรมการซึ่งได้รับเลือกตั้งจากสมาชิกมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 4 ปี และอาจได้รับเลือกตั้งใหม่ได้ แต่จะดำรงตำแหน่งติดต่อกันเกิน 2 วาระไม่ได้ | A) มีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 4 ปี และจะดำรงตำแหน่งติดต่อกันเกิน 2 วาระไม่ได้ — มาตรา 17 บัญญัติให้กรรมการซึ่งได้รับเลือกตั้งจากสมาชิกมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 4 ปี และอาจได้รับเลือกตั้งใหม่ได้ แต่จะดำรงตำแหน่งติดต่อกันเกิน 2 วาระไม่ได้ ✓; B) มีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 2 ปี และดำรงตำแหน่งติดต่อกันได้ไม่จำกัดวาระ; C) มีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 6 ปี และดำรงตำแหน่งได้เพียงวาระเดียวเท่านั้น; D) มีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละ 5 ปี และดำรงตำแหน่งติดต่อกันได้ไม่เกิน 3 วาระ |
| 31 | ในการพยาบาลทารกแรกเกิดที่มีภาวะตัวเหลืองและได้รับการรักษาด้วยการส่องไฟ ข้อใดคือหลักการพยาบาลที่ถูกต้อง? | ปิดตาทารกด้วยผ้าปิดตาที่ทึบแสงและใส่ผ้าอ้อมปิดเฉพาะบริเวณอวัยวะสืบพันธุ์ ถอดเสื้อผ้าออกเพื่อให้ผิวหนังสัมผัสแสงมากที่สุด เปลี่ยนท่าทารกทุก 2–4 ชั่วโมง วัดอุณหภูมิกายและดูแลให้ได้รับนมแม่อย่างเพียงพอโดยห้ามทาโลชั่นหรือน้ำมันที่ผิวหนัง — การพยาบาลทารกที่ได้รับการส่องไฟรักษาภาวะตัวเหลือง ต้องปิดตาทารกเพื่อป้องกันจอประสาทตาเสื่อมจากแสง ปิดเฉพาะบริเวณอวัยวะสืบพันธุ์ เปิดผิวกายให้ได้รับแสงมากที่สุด เปลี่ยนท่าทุก 2–4 ชั่วโมง ห้ามทาแป้ง โลชั่น หรือน้ำมันเพราะจะทำให้ผิวไหม้พอง และกระตุ้นให้ได้รับนมแม่บ่อยขึ้นเพื่อช่วยขับบิลิรูบินออกทางอุจจาระและป้องกันภาวะขาดน้ำ | การพยาบาลทารกที่ได้รับการส่องไฟรักษาภาวะตัวเหลือง ต้องปิดตาทารกเพื่อป้องกันจอประสาทตาเสื่อมจากแสง ปิดเฉพาะบริเวณอวัยวะสืบพันธุ์ เปิดผิวกายให้ได้รับแสงมากที่สุด เปลี่ยนท่าทุก 2–4 ชั่วโมง ห้ามทาแป้ง โลชั่น หรือน้ำมันเพราะจะทำให้ผิวไหม้พอง และกระตุ้นให้ได้รับนมแม่บ่อยขึ้นเพื่อช่วยขับบิลิรูบินออกทางอุจจาระและป้องกันภาวะขาดน้ำ | A) ปิดตาทารกด้วยผ้าปิดตาที่ทึบแสงและใส่ผ้าอ้อมปิดเฉพาะบริเวณอวัยวะสืบพันธุ์ ถอดเสื้อผ้าออกเพื่อให้ผิวหนังสัมผัสแสงมากที่สุด เปลี่ยนท่าทารกทุก 2–4 ชั่วโมง วัดอุณหภูมิกายและดูแลให้ได้รับนมแม่อย่างเพียงพอโดยห้ามทาโลชั่นหรือน้ำมันที่ผิวหนัง — การพยาบาลทารกที่ได้รับการส่องไฟรักษาภาวะตัวเหลือง ต้องปิดตาทารกเพื่อป้องกันจอประสาทตาเสื่อมจากแสง ปิดเฉพาะบริเวณอวัยวะสืบพันธุ์ เปิดผิวกายให้ได้รับแสงมากที่สุด เปลี่ยนท่าทุก 2–4 ชั่วโมง ห้ามทาแป้ง โลชั่น หรือน้ำมันเพราะจะทำให้ผิวไหม้พอง และกระตุ้นให้ได้รับนมแม่บ่อยขึ้นเพื่อช่วยขับบิลิรูบินออกทางอุจจาระและป้องกันภาวะขาดน้ำ ✓; B) ทาโลชั่นและเบบี้ออยล์ให้ทั่วตัวทารกก่อนเข้าตู้ส่องไฟเพื่อป้องกันผิวแห้ง; C) งดให้นมแม่ตลอดระยะเวลาที่ได้รับการส่องไฟและให้ดื่มน้ำเปล่าแทน; D) สวมเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวให้ทารกขณะส่องไฟเพื่อป้องกันภาวะอุณหภูมิกายต่ำ |
| 32 | ในการประเมินความก้าวหน้าของการคลอดและสภาวะทารกในครรภ์ อัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์ที่อยู่ในเกณฑ์ปกติคือเท่าใด และหากพบการลดลงของอัตราการเต้นของหัวใจทารกแบบช้าซึ่งเกิดตามหลังมดลูกหดรัดตัวเต็มที่ บ่งชี้ถึงภาวะใดและควรให้การพยาบาลอันดับแรกอย่างไร? | ค่าปกติคือ 110–160 ครั้งต่อนาที การลดลงแบบช้าบ่งชี้ภาวะรกเสื่อมหรือเลือดไปเลี้ยงมดลูกและรกลดลง การพยาบาลอันดับแรกคือจัดให้มารดานอนตะแคงซ้าย หยุดยากระตุ้นการหดรัดตัวของมดลูก ให้ออกซิเจน และเพิ่มสารน้ำทางหลอดเลือดดำ — อัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์ปกติอยู่ที่ 110–160 ครั้งต่อนาที หากเกิดการลดลงของอัตราการเต้นของหัวใจทารกแบบช้า (เริ่มลดลงหลังจุดสูงสุดของการหดรัดตัวของมดลูกและกลับสู่ค่าพื้นฐานช้าหลังมดลูกคลายตัว) บ่งชี้ถึงภาวะเลือดไหลเวียนไปที่รกไม่เพียงพอ จึงต้องรีบจัดมารดานอนตะแคงซ้ายเพื่อลดการกดทับหลอดเลือดดำใหญ่ หยุดยาออกซิโทซิน ให้ออกซิเจนทางหน้ากาก และเปิดสารน้ำทางหลอดเลือดดำพร้อมรายงานแพทย์ | อัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์ปกติอยู่ที่ 110–160 ครั้งต่อนาที หากเกิดการลดลงของอัตราการเต้นของหัวใจทารกแบบช้า (เริ่มลดลงหลังจุดสูงสุดของการหดรัดตัวของมดลูกและกลับสู่ค่าพื้นฐานช้าหลังมดลูกคลายตัว) บ่งชี้ถึงภาวะเลือดไหลเวียนไปที่รกไม่เพียงพอ จึงต้องรีบจัดมารดานอนตะแคงซ้ายเพื่อลดการกดทับหลอดเลือดดำใหญ่ หยุดยาออกซิโทซิน ให้ออกซิเจนทางหน้ากาก และเปิดสารน้ำทางหลอดเลือดดำพร้อมรายงานแพทย์ | A) ค่าปกติคือ 180–220 ครั้งต่อนาที การลดลงแบบช้าบ่งชี้ว่าปากมดลูกเปิดครบแล้ว ให้มารดาเบ่งคลอดทันที; B) ค่าปกติคือ 60–100 ครั้งต่อนาที การลดลงแบบช้าเป็นภาวะปกติที่เกิดจากการกดศีรษะทารก ไม่ต้องให้การพยาบาลใดๆ; C) ค่าปกติคือ 80–120 ครั้งต่อนาที การลดลงแบบช้าบ่งชี้ว่าถุงน้ำคร่ำแตก ให้จัดมารดานอนหงายราบ; D) ค่าปกติคือ 110–160 ครั้งต่อนาที การลดลงแบบช้าบ่งชี้ภาวะรกเสื่อมหรือเลือดไปเลี้ยงมดลูกและรกลดลง การพยาบาลอันดับแรกคือจัดให้มารดานอนตะแคงซ้าย หยุดยากระตุ้นการหดรัดตัวของมดลูก ให้ออกซิเจน และเพิ่มสารน้ำทางหลอดเลือดดำ — อัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์ปกติอยู่ที่ 110–160 ครั้งต่อนาที หากเกิดการลดลงของอัตราการเต้นของหัวใจทารกแบบช้า (เริ่มลดลงหลังจุดสูงสุดของการหดรัดตัวของมดลูกและกลับสู่ค่าพื้นฐานช้าหลังมดลูกคลายตัว) บ่งชี้ถึงภาวะเลือดไหลเวียนไปที่รกไม่เพียงพอ จึงต้องรีบจัดมารดานอนตะแคงซ้ายเพื่อลดการกดทับหลอดเลือดดำใหญ่ หยุดยาออกซิโทซิน ให้ออกซิเจนทางหน้ากาก และเปิดสารน้ำทางหลอดเลือดดำพร้อมรายงานแพทย์ ✓ |

---
Study this deck interactively with FSRS-6 spaced repetition, audio review, and multiple-choice mode at [Flashcards World](https://flashcards.world/flashcards/sets/81740d95-6fe4-46a2-a53f-1c65381834c2/).