ในการสอบเนติบัณฑิต ภาคหนึ่ง ขาแพ่ง (รวม 10 ข้อ) และขาอาญา (รวม 10 ข้อ) มีการจัดสรรสัดส่วนจำนวนข้อสอบของกฎหมายหลักและกฎหมายพิเศษอย่างไร?

ขาแพ่งประกอบด้วย ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ 8 ข้อ กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา 1 ข้อ และกฎหมายการค้าระหว่างประเทศ 1 ข้อ; ขาอาญาประกอบด้วย ประมวลกฎหมายอาญา 7 ข้อ กฎหมายแรงงาน 1 ข้อ กฎหมายภาษีอากร 1 ข้อ และกฎหมายรัฐธรรมนูญและปกครอง 1 ข้อ — โครงสร้างข้อสอบเนติบัณฑิต ภาคหนึ่ง ขาแพ่ง (10 ข้อ): ข้อ 1–8 เป็นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ทรัพย์-ที่ดิน, นิติกรรม-สัญญา, หนี้-ละเมิด, ซื้อขาย-เช่าทรัพย์-เช่าซื้อ, ค้ำประกัน-จำนอง-จำนำ, ตัวแทน-ประกันภัย-ตั๋วเงิน, หุ้นส่วน-บริษัท, ครอบครัว-มรดก) ข้อ 9 กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา และข้อ 10 กฎหมายการค้าระหว่างประเทศ ส่วนขาอาญา (10 ข้อ): ข้อ 1–7 เป็นประมวลกฎหมายอาญา ข้อ 8 กฎหมายแรงงาน ข้อ 9 กฎหมายภาษีอากร และข้อ 10 กฎหมายรัฐธรรมนูญและปกครอง

ขาแพ่งเป็นประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ล้วนทั้ง 10 ข้อ และขาอาญาเป็นประมวลกฎหมายอาญาล้วนทั้ง 10 ข้อ

ขาแพ่งประกอบด้วยแพ่ง 5 ข้อ และล้มละลาย 5 ข้อ; ขาอาญาประกอบด้วยอาญา 5 ข้อ และพยานหลักฐาน 5 ข้อ

ทั้งขาแพ่งและขาอาญาออกเฉพาะกฎหมายพิเศษด้านเศรษฐกิจและเทคโนโลยีทั้ง 10 ข้อ

ในวิชากฎหมายแรงงาน (ข้อ 8 ขาอาญา) ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 118 ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบ 20 ปีขึ้นไป หากถูกนายจ้างเลิกจ้างโดยลูกจ้างไม่ได้กระทำความผิดตามมาตรา 119 นายจ้างต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายกี่วัน?

ไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 400 วัน — มาตรา 118 วรรคหนึ่ง แห่ง พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2562) กำหนดอัตราค่าชดเชยเป็น 6 ขั้นตามอายุงาน ได้แก่ (1) ครบ 120 วันแต่ไม่ครบ 1 ปี จ่าย 30 วัน (2) ครบ 1 ปีแต่ไม่ครบ 3 ปี จ่าย 90 วัน (3) ครบ 3 ปีแต่ไม่ครบ 6 ปี จ่าย 180 วัน (4) ครบ 6 ปีแต่ไม่ครบ 10 ปี จ่าย 240 วัน (5) ครบ 10 ปีแต่ไม่ครบ 20 ปี จ่าย 300 วัน และ (6) ครบ 20 ปีขึ้นไป จ่ายไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 400 วัน

ไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 300 วัน

ไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 180 วัน

ไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 90 วัน

นาย ก. ต้องการยิงนาย ข. ศัตรูของตนซึ่งยืนอยู่หน้าตลาด จึงเล็งปืนยิงไปที่นาย ข. แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นนาย ข. ก้มลงผูกเชือกรองเท้าพอดี กระสุนปืนจึงเลยไปถูกนาย ค. ซึ่งเดินผ่านมาข้างหลังถึงแก่ความตาย ความรับผิดทางอาญาของนาย ก. ต่อนาย ข. และนาย ค. เป็นอย่างไร?

นาย ก. มีความผิดฐานพยายามฆ่านาย ข. โดยเจตนาประสงค์ต่อผล (มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80) และมีความผิดฐานฆ่านาย ค. โดยเจตนาโดยผลของกฎหมายคือการกระทำโดยพลาด (มาตรา 288 ประกอบมาตรา 60) อันเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษบทหนักคือฐานฆ่านาย ค. ตามมาตรา 90 — กรณีนี้มีผู้เสียหายสองฝ่าย โดยนาย ก. เจตนายิงนาย ข. แต่การกระทำไม่บรรลุผล จึงเป็นความผิดฐานพยายามฆ่านาย ข. (มาตรา 288, 80) ส่วนการที่กระสุนไปถูกนาย ค. ซึ่งนาย ก. ไม่ได้ประสงค์หรือเล็งเห็นผลนั้น เป็นผลร้ายที่เกิดแก่บุคคลหนึ่งโดยพลาดไปตามมาตรา 60 กฎหมายจึงให้ถือว่านาย ก. กระทำโดยเจตนาแก่ผู้ได้รับผลร้ายนั้น (คือฆ่านาย ค. โดยเจตนาตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 60) เมื่อเกิดจากการยิงนัดเดียวจึงเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามบทที่มีโทษหนักที่สุดตามมาตรา 90

นาย ก. มีความผิดฐานสำคัญผิดในตัวบุคคลตามมาตรา 61

นาย ก. มีความผิดฐานประมาทเป็นเหตุให้นาย ค. ถึงแก่ความตายตามมาตรา 291 เพียงบทเดียว

นาย ก. ไม่มีความผิดต่อนาย ค. เลยเพราะไม่ได้รู้จักและไม่ได้มีเจตนาฆ่านาย ค. มาก่อน

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 และมาตรา 1375 ข้อใดเปรียบเทียบหลักเกณฑ์การแย่งการครอบครอง 'ที่ดินมีโฉนด (มีกรรมสิทธิ์)' กับ 'ที่ดินมือเปล่า (เช่น น.ส. 3 หรือ ส.ค. 1 ซึ่งมีเพียงสิทธิครอบครอง)' ได้ถูกต้อง?

ที่ดินมีโฉนดต้องครอบครองโดยสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกัน 10 ปีจึงได้กรรมสิทธิ์ตามมาตรา 1382 ส่วนที่ดินมือเปล่าผู้ถูกแย่งการครอบครองต้องฟ้องเอาคืนซึ่งการครอบครองภายใน 1 ปีนับแต่เวลาถูกแย่งการครอบครองตามมาตรา 1375 — มาตรา 1382 (ครอบครองปรปักษ์อสังหาริมทรัพย์ 10 ปี / สังหาริมทรัพย์ 5 ปี) ใช้เฉพาะกับทรัพย์สินที่ผู้อื่นมี 'กรรมสิทธิ์' (เช่น ที่ดินมีโฉนด) เท่านั้น ส่วนที่ดินมือเปล่าที่มีเพียงสิทธิครอบครองจะนำมาตรา 1382 มาใช้ไม่ได้ แต่ต้องใช้หลักการแย่งการครอบครองตามมาตรา 1375 วรรคสอง ซึ่งกำหนดว่าการฟ้องคดีเพื่อเอาคืนซึ่งการครอบครองนั้น ท่านว่าต้องฟ้องภายใน 1 ปีนับแต่เวลาถูกแย่งการครอบครอง

ทั้งที่ดินมีโฉนดและที่ดินมือเปล่าต้องครอบครองปรปักษ์ติดต่อกัน 10 ปีเท่ากัน

ที่ดินมีโฉนดใช้เวลาครอบครองปรปักษ์ 5 ปี ส่วนที่ดินมือเปล่าใช้เวลา 10 ปี

ที่ดินมือเปล่าไม่สามารถถูกแย่งการครอบครองได้เลยในทุกกรณี

นายแดงเห็นคนร้ายกำลังยกปืนเล็งจะยิงนายขาวซึ่งเป็นบิดาของนายแดง นายแดงจึงชักปืนยิงคนร้ายไป 1 นัดเพื่อช่วยชีวิตบิดาของตนทันทีเป็นเหตุให้คนร้ายได้รับบาดเจ็บ การกระทำของนายแดงมีผลทางกฎหมายอาญาอย่างไรตามมาตรา 68?

เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายเพื่อป้องกันสิทธิของผู้อื่นให้พ้นภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายและเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง พอสมควรแก่เหตุ ผู้นั้นจึงไม่มีความผิดเลย — ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ผู้ใดจำต้องกระทำการใดเพื่อป้องกันสิทธิของตนหรือของผู้อื่น ให้พ้นภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง ถ้าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุ การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่มีความผิด (เป็นเหตุยกเว้นความผิด ต่างจากการกระทำด้วยความจำเป็นตามมาตรา 67 ซึ่งเป็นเหตุยกเว้นโทษ)

เป็นการกระทำด้วยความจำเป็นตามมาตรา 67 ซึ่งมีความผิดแต่กฎหมายยกเว้นโทษให้

เป็นการบันดาลโทสะตามมาตรา 72 ซึ่งมีความผิดแต่ศาลจะลงโทษน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดเพียงใดก็ได้

มีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นโดยไม่มีเหตุยกเว้นความผิดหรือยกเว้นโทษใดๆ

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 237 (การเพิกถอนการฉ้อฉล) เจ้าหนี้มีสิทธิร้องขอให้ศาลเพิกถอนนิติกรรมใดๆ อันลูกหนี้ได้กระทำลงทั้งรู้อยู่ว่าจะเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบได้ แต่หากนิติกรรมนั้นเป็นการทำให้โดยเสน่หา (ไม่มีค่าตอบแทน) กฎหมายกำหนดเงื่อนไขเรื่องความรับรู้ของผู้รับประโยชน์ไว้อย่างไร?

ในกรณีที่เป็นการทำให้โดยเสน่หา เพียงแต่ลูกหนี้เป็นผู้รู้ฝ่ายเดียวว่าจะเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบก็เป็นการเพียงพอที่จะขอเพิกถอนได้แล้ว แม้ผู้รับการให้จะไม่รู้เห็นด้วยก็ตาม — ป.พ.พ. มาตรา 237 วรรคหนึ่ง บัญญัติหลักทั่วไปว่าการเพิกถอนการฉ้อฉลต้องปรากฏว่าทั้งลูกหนี้และบุคคลภายนอกผู้ได้ลาภงอกแต่การนั้นรู้อยู่ในขณะทำนิติกรรมว่าจะเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ แต่มีบทยกเว้นสำคัญว่า 'แต่ความข้อนี้ท่านมิให้ใช้บังคับ หากปรากฏว่านิติกรรมอันลูกหนี้ได้กระทำลงนั้นมีผลเป็นการทำให้โดยเสน่หา ในกรณีเช่นนี้เพียงแต่ลูกหนี้เป็นผู้รู้ฝ่ายเดียวเท่านั้นก็เป็นการเพียงพอแล้ว' (โดยมีอายุความ 1 ปีนับแต่เวลาที่เจ้าหนี้ได้รู้ต้นเหตุอันเป็นมูลให้เพิกถอน หรือ 10 ปีนับแต่ทำนิติกรรมตามมาตรา 240)

นิติกรรมการให้โดยเสน่หาไม่อาจถูกเพิกถอนได้ตามมาตรา 237 ในทุกกรณี

ผู้รับการให้โดยเสน่หาต้องร่วมสมคบคิดและทำหนังสือรับรองว่าต้องการโกงเจ้าหนี้จึงจะเพิกถอนได้

เจ้าหนี้ต้องฟ้องเพิกถอนภายใน 15 วันนับแต่วันที่ลูกหนี้ทำนิติกรรมเท่านั้น

ในความผิดเกี่ยวกับเอกสารตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 ถึงมาตรา 268 หากนาย ก. เป็นผู้ปลอมตั๋วเงินขึ้นมาเอง และต่อมานาย ก. เป็นผู้นำตั๋วเงินปลอมฉบับนั้นไปใช้แสดงต่อธนาคารด้วยตนเอง ศาลจะลงโทษนาย ก. ตามมาตราใด?

เนื่องจากผู้ปลอมตั๋วเงิน (มาตรา 266(4)) เป็นคนเดียวกับผู้ใช้ตั๋วเงินปลอมนั้น ตามมาตรา 268 วรรคสอง จึงให้ลงโทษนาย ก. ตามมาตรา 266(4) แต่กระทงเดียว — ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 268 วรรคสอง บัญญัติหลักสำคัญไว้ว่า 'ถ้าผู้กระทำความผิดตามวรรคหนึ่ง (ผู้ใช้หรืออ้างเอกสารปลอม) เป็นผู้ปลอมเอกสารนั้นเอง ให้ลงโทษตามมาตรานี้แต่กระทงเดียว' (ซึ่งหมายความว่าเมื่อผู้ปลอมเป็นผู้ใช้เองในเอกสารที่มีอัตราโทษเท่ากัน ให้ลงโทษฐานใช้ตามมาตรา 268 ประกอบมาตรา 264, 265 หรือ 266 แต่กระทงเดียว ไม่เรียงกระทงปลอมกับใช้)

ไม่มีความผิดเพราะตั๋วเงินไม่ใช่เอกสารสิทธิตามประมวลกฎหมายอาญา

ลงโทษเรียงกระทงทั้งความผิดฐานปลอมตั๋วเงิน 1 กระทง และฐานใช้ตั๋วเงินปลอมอีก 1 กระทง รวมเป็น 2 กระทง

ลงโทษเฉพาะความผิดฐานฉ้อโกงเพียงบทเดียวโดยไม่ผิดเกี่ยวกับเอกสาร

นาย ก. กับนาย ข. ร่วมกันวางแผนไปดักรอนาย ค. ที่ซอยเปลี่ยวเพื่อทำร้ายร่างกายสั่งสอนเท่านั้น โดยตกลงกันว่าจะใช้เพียงมือและเท้าชกต่อย แต่ในขณะเกิดเหตุนาย ข. กลับชักอาวุธมีดพกที่ซ่อนมาโดยนาย ก. ไม่รู้เห็นด้วย แทงไปที่หน้าอกของนาย ค. ถึงแก่ความตายทันที ความรับผิดของนาย ก. และนาย ข. เป็นอย่างไร?

นาย ข. มีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาตามมาตรา 288 ส่วนนาย ก. ซึ่งมีเจตนาร่วมกันเพียงทำร้ายร่างกายจึงมีความผิดฐานร่วมกันทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายตามมาตรา 290 ประกอบมาตรา 83 — ในการเป็นตัวการร่วมตามมาตรา 83 ตัวการแต่ละคนต้องรับผิดตามขอบเขตเจตนาร่วมกันของตน เมื่อนาย ก. มีเจตนาร่วมกับนาย ข. เพียงทำร้ายร่างกายนาย ค. และการที่นาย ข. ใช้มีดแทงฆ่านาย ค. เป็นการกระทำที่เกินขอบเขตเจตนาร่วมโดยนาย ก. มิได้รู้เห็นเป็นใจด้วย นาย ข. จึงผิดฐานฆ่าผู้อื่นตามมาตรา 288 ส่วนนาย ก. ผิดเพียงฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำถึงแก่ความตายตามมาตรา 290 ประกอบมาตรา 83

ทั้งนาย ก. และนาย ข. มีความผิดฐานร่วมกันฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนตามมาตรา 289(4) เท่ากัน

นาย ก. ไม่มีความผิดใดๆ เลยเพราะไม่ได้เป็นคนแทง

ทั้งสองคนมีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายตามมาตรา 295 เท่านั้น

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บรรพ 3 เอกเทศสัญญา ลักษณะค้ำประกัน (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2557–2558) ข้อใดกล่าวถูกต้องตามมาตรา 681/1 และมาตรา 686?

ข้อตกลงใดที่กำหนดให้ผู้ค้ำประกันซึ่งมิใช่นิติบุคคลต้องรับผิดอย่างเดียวกับลูกหนี้ร่วมหรือในฐานะเป็นลูกหนี้ร่วม ข้อตกลงนั้นเป็นโมฆะ และเมื่อลูกหนี้ผิดนัด เจ้าหนี้ต้องมีหนังสือบอกกล่าวไปยังผู้ค้ำประกันภายใน 60 วันนับแต่วันที่ลูกหนี้ผิดนัด — ตามมาตรา 681/1 วรรคหนึ่ง ข้อตกลงใดอันมีผลเป็นการเพิ่มภาระแก่ผู้ค้ำประกันให้มากกว่าที่บัญญัติไว้ และโดยเฉพาะข้อตกลงที่กำหนดให้ผู้ค้ำประกันต้องรับผิดอย่างเดียวกับลูกหนี้ร่วมหรือในฐานะเป็นลูกหนี้ร่วม ข้อตกลงนั้นเป็นโมฆะ (เว้นแต่กรณีผู้ค้ำประกันเป็นนิติบุคคลและยินยอมตามวรรคสอง) และตามมาตรา 686 เมื่อลูกหนี้ผิดนัด เจ้าหนี้ต้องมีหนังสือบอกกล่าวไปยังผู้ค้ำประกันภายใน 60 วันนับแต่วันที่ลูกหนี้ผิดนัด มิฉะนั้นผู้ค้ำประกันจะหลุดพ้นจากความรับผิดในดอกเบี้ยและค่าสินไหมทดแทนตลอดจนค่าภาระติดพันอันเป็นอุปกรณ์แห่งหนี้บรรดาที่เกิดขึ้นภายหลังพ้นกำหนด 60 วันนั้น

บุคคลธรรมดาสามารถทำสัญญาค้ำประกันโดยตกลงรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมและสละสิทธิเกี่ยงได้ทุกประการโดยสมบูรณ์

เมื่อลูกหนี้ผิดนัด เจ้าหนี้สามารถฟ้องผู้ค้ำประกันได้ทันทีโดยไม่ต้องมีหนังสือบอกกล่าวล่วงหน้าแต่อย่างใด

หากเจ้าหนี้มีหนังสือบอกกล่าวผู้ค้ำประกันเมื่อพ้นกำหนด 60 วัน สัญญาค้ำประกันจะตกเป็นโมฆะและผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิดในเงินต้นทั้งหมดทันที

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 6 มรดก มาตรา 1629 และมาตรา 1639 หากเจ้ามรดกถึงแก่ความตายโดยไม่มีพินัยกรรม การรับมรดกแทนที่ของทายาทโดยธรรมจะเกิดขึ้นได้ในทายาทลำดับใดบ้าง?

เกิดขึ้นได้เฉพาะในทายาทโดยธรรมลำดับที่ 1 (ผู้สืบสันดาน), ลำดับที่ 3 (พี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน), ลำดับที่ 4 (พี่น้องร่วมแต่บิดาหรือร่วมแต่มารดาเดียวกัน), และลำดับที่ 6 (ลุง ป้า น้า อา) เท่านั้น โดยทายาทลำดับที่ 2 (บิดามารดา) และคู่สมรสไม่มีการรับมรดกแทนที่ — ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1639 ประกอบมาตรา 1629 การรับมรดกแทนที่โดยผู้สืบสันดานโดยตรงจะใช้ได้เฉพาะทายาทโดยธรรมในลำดับที่ (1) ผู้สืบสันดาน, (3) พี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน, (4) พี่น้องร่วมแต่บิดาหรือมารดาเดียวกัน และ (6) ลุง ป้า น้า อา เท่านั้น ส่วนลำดับที่ (2) บิดามารดา และลำดับที่ (5) ปู่ ย่า ตา ยาย รวมถึงคู่สมรสที่ยังมีชีวิตอยู่ จะไม่มีการรับมรดกแทนที่ (และกรณีสละมรดกจะไม่มีการรับมรดกแทนที่ แต่ผู้สืบสันดานของคนสละมรดกจะสืบมรดกได้ตามสิทธิของตนเองตามมาตรา 1615 วรรคสอง)

เกิดขึ้นได้เฉพาะกรณีที่ทายาทสละมรดกเป็นหนังสือต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เท่านั้น

เกิดขึ้นได้ในทายาทโดยธรรมครบทั้ง 6 ลำดับ รวมถึงบิดามารดาและคู่สมรสด้วย

เกิดขึ้นได้เฉพาะทายาทลำดับที่ 1 (ผู้สืบสันดาน) เพียงลำดับเดียวเท่านั้น

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 5 ครอบครัว มาตรา 1469 สัญญาที่เกี่ยวกับทรัพย์สินใดที่สามีภริยาได้ทำไว้ต่อกันในระหว่างเป็นสามีภริยากันนั้น กฎหมายกำหนดผลและการบอกล้างไว้อย่างไร?

ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะบอกล้างเสียในเวลาใดที่เป็นสามีภริยากันอยู่ หรือภายในกำหนด 1 ปีนับแต่วันที่ขาดจากการเป็นสามีภริยากันก็ได้ แต่ไม่กระทบกระเทือนถึงสิทธิของบุคคลภายนอกผู้ทำการโดยสุจริต — มาตรา 1469 บัญญัติว่า สัญญาที่เกี่ยวกับทรัพย์สินใดที่สามีภริยาได้ทำไว้ต่อกันในระหว่างเป็นสามีภริยากันนั้น ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะบอกล้างเสียในเวลาใดที่เป็นสามีภริยากันอยู่หรือภายในกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันที่ขาดจากการเป็นสามีภริยากันก็ได้ แต่ไม่กระทบกระเทือนถึงสิทธิของบุคคลภายนอกผู้ทำการโดยสุจริต

มีผลผูกพันเด็ดขาดห้ามมิให้ฝ่ายใดบอกล้างไม่ว่าในระหว่างสมรสหรือหลังหย่า

ตกเป็นโมฆะมาแต่ต้นในทุกกรณีและไม่สามารถบอกล้างหรือให้สัตยาบันได้

บอกล้างได้เฉพาะภายใน 30 วันนับแต่วันที่ทำสัญญาระหว่างสมรสเท่านั้น

ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 30 และพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลภาษีอากรและวิธีพิจารณาคดีภาษีอากร พ.ศ. 2528 หากผู้เสียภาษีได้รับหนังสือแจ้งการประเมินภาษีอากรจากเจ้าพนักงานประเมินแล้วไม่เห็นด้วย ผู้เสียภาษีสามารถนำคดีไปฟ้องเพิกถอนการประเมินต่อศาลภาษีอากรได้ทันทีหรือไม่?

ฟ้องศาลภาษีอากรทันทีไม่ได้ ต้องยื่นอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ภายในกำหนด 30 วันนับแต่วันได้รับแจ้งการประเมินเสียก่อน เมื่อได้รับคำวินิจฉัยอุทธรณ์แล้วจึงมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลภาษีอากรภายใน 30 วัน — ในคดีภาษีอากร กฎหมายกำหนดขั้นตอนบังคับก่อนฟ้องคดีไว้ว่า ผู้รับการประเมินต้องใช้สิทธิอุทธรณ์การประเมินต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ภายใน 30 วันนับแต่วันได้รับหนังสือแจ้งการประเมิน (มาตรา 30 แห่งประมวลรัษฎากร) เสียก่อน หากไม่อุทธรณ์ภายในกำหนดเวลาจะไม่มีอำนาจฟ้องคดีต่อศาลภาษีอากร และเมื่อมีคำวินิจฉัยอุทธรณ์แล้ว หากไม่พอใจจึงนำคดีมาฟ้องต่อศาลภาษีอากรภายใน 30 วันนับแต่วันได้รับแจ้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์

สามารถยื่นฟ้องต่อศาลภาษีอากรกลางได้ทันทีภายใน 1 ปีโดยไม่ต้องอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ก่อน

ต้องยื่นคำร้องต่อศาลปกครองชั้นต้นภายใน 90 วันนับแต่วันได้รับแจ้งการประเมิน

ต้องยื่นอุทธรณ์ต่ออธิบดีกรมสรรพากรภายใน 7 วัน และคำวินิจฉัยของอธิบดีถือเป็นที่สุดห้ามฟ้องศาล

นาย ก. ทำสัญญาซื้อที่ดินมีโฉนดจากนาย ข. โดยชำระราคาครบถ้วนและนาย ข. ส่งมอบการครอบครองที่ดินให้นาย ก. เข้าอยู่อาศัยแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ต่อมานาย ข. ขายและจดทะเบียนโอนที่ดินแปลงเดียวกันนั้นให้แก่นาย ค. ซึ่งเสียค่าตอบแทนและกระทำการโดยสุจริต ผลทางกฎหมายตาม ป.พ.พ. มาตรา 1299 วรรคหนึ่ง และมาตรา 1300 เป็นอย่างไร?

การได้มาโดยนิติกรรมของนาย ก. ซึ่งยังไม่จดทะเบียนจึงไม่บริบูรณ์ตามมาตรา 1299 วรรคหนึ่ง นาย ค. ซึ่งรับโอนและจดทะเบียนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทนจึงได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินไปโดยนาย ก. เรียกให้เพิกถอนทางทะเบียนไม่ได้ — ตาม ป.พ.พ. มาตรา 456 วรรคหนึ่ง และมาตรา 1299 วรรคหนึ่ง การได้มาโดยนิติกรรมซึ่งอสังหาริมทรัพย์หรือทรัพยสิทธิอันเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์นั้น ถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ไซร้ ท่านว่าไม่บริบูรณ์ ดังนั้นเมื่อนาย ข. จดทะเบียนโอนที่ดินให้นาย ค. ผู้รับโอนโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทน นาย ค. ย่อมได้กรรมสิทธิ์โดยสมบูรณ์

นาย ก. และนาย ค. ต้องแบ่งที่ดินกันคนละครึ่งโดยผลของกฎหมาย

นาย ก. ได้กรรมสิทธิ์โดยสมบูรณ์ตั้งแต่วันที่ชำระราคาครบถ้วน นาย ค. จึงไม่ได้กรรมสิทธิ์แม้จะจดทะเบียนโดยสุจริต

ที่ดินตกเป็นของแผ่นดินเนื่องจากมีการซื้อขายซ้ำซ้อนกันสองราย

ตามประมวลกฎหมายอาญา ภาคทั่วไป มาตรา 59 วรรคสอง 'การกระทำโดยเจตนา' ประกอบด้วยเจตนา 2 ประเภท คืออะไรบ้าง?

เจตนาประสงค์ต่อผล และเจตนาย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น — ป.อ. มาตรา 59 วรรคสอง บัญญัติว่า กระทำโดยเจตนา ได้แก่กระทำโดยรู้สำนึกในการที่กระทำและในขณะเดียวกันผู้กระทำประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผลของการกระทำนั้น

เจตนาโดยพลาด และเจตนาโดยสำคัญผิดในข้อเท็จจริง

เจตนาไตร่ตรองไว้ก่อน และเจตนาด้วยความประมาทเลินเล่อ

เจตนาป้องกันตัว และเจตนากระทำด้วยความจำเป็น

นาย ก. นำที่ดินของตนไปจดทะเบียนจำนองเพื่อประกันหนี้เงินกู้ของนาย ข. (จำนองประกันหนี้ของบุคคลอื่น) โดยมีข้อตกลงต่อท้ายสัญญาจำนองว่า หากบังคับจำนองแล้วได้เงินไม่พอชำระหนี้ นาย ก. ผู้จำนองยอมรับผิดชดใช้หนี้ส่วนที่ขาดจนครบ ข้อตกลงดังกล่าวมีผลทางกฎหมายอย่างไรตาม ป.พ.พ. มาตรา 727/1 และมาตรา 733?

ข้อตกลงที่ให้ผู้จำนองซึ่งจำนองทรัพย์สินของตนเพื่อประกันหนี้อันบุคคลอื่นต้องชำระต้องรับผิดเกินราคาทรัพย์สินที่จำนองนั้น ตกเป็นโมฆะตามมาตรา 727/1 ไม่ว่าผู้จำนองจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคล — ป.พ.พ. มาตรา 727/1 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ไม่ว่ากรณีจะเป็นประการใด ผู้จำนองซึ่งจำนองทรัพย์สินของตนไว้เพื่อประกันหนี้อันบุคคลอื่นจะต้องชำระ ไม่ต้องรับผิดในหนี้นั้นเกินราคาทรัพย์สินที่จำนองในเวลาที่บังคับจำนองหรือเอาทรัพย์จำนองหลุด และวรรคสองบัญญัติว่า ข้อตกลงใดอันมีผลให้ผู้จำนองรับผิดเกินที่บัญญัติไว้ในวรรคหนึ่ง หรือให้ผู้จำนองรับผิดอย่างผู้ค้ำประกัน ข้อตกลงนั้นเป็นโมฆะ ทั้งนี้ไม่ว่าข้อตกลงนั้นจะมีอยู่ในสัญญาจำนองหรือทำเป็นข้อตกลงต่างหาก (เฉพาะข้อตกลงส่วนที่เกินนั้นเป็นโมฆะ แต่สัญญาจำนองหลักยังสมบูรณ์)

ข้อตกลงดังกล่าวมีผลบังคับใช้ได้โดยสมบูรณ์ นาย ก. ต้องรับผิดชดใช้หนี้ส่วนที่ขาดแทนนาย ข. จนครบถ้วน

ข้อตกลงดังกล่าวเป็นโมฆียะ นาย ก. ต้องบอกล้างภายใน 1 ปี

ทำให้สัญญาจำนองที่ดินฉบับหลักตกเป็นโมฆะไปทั้งหมดตั้งแต่วันจดทะเบียน

ในวิชากฎหมายการค้าระหว่างประเทศ (ข้อ 10 ขาแพ่ง) ตามพระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ. 2534 มาตรา 46 และมาตรา 58 ข้อจำกัดความรับผิดของผู้ขนส่งในกรณีที่ของซึ่งผู้ขนส่งได้รับมอบหมายสูญหายหรือเสียหาย และอายุความการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายกำหนดไว้อย่างไร?

จำกัดความรับผิดไว้ที่ 10,000 บาทต่อหนึ่งหน่วยการขนส่ง หรือ 30 บาทต่อกิโลกรัมของน้ำหนักสุทธิแห่งของนั้น แล้วแต่จำนวนใดจะมากกว่า และมีอายุความฟ้องร้อง 1 ปีนับแต่วันที่ผู้ขนส่งได้ส่งมอบของหรือวันที่ควรจะได้ส่งมอบของ — ตาม พ.ร.บ. การรับขนของทางทะเล พ.ศ. 2534 มาตรา 58 วรรคหนึ่ง ภายใต้บังคับมาตรา 60 ในกรณีที่ของสูญหายหรือเสียหาย ให้จำกัดความรับผิดของผู้ขนส่งไว้เพียง 10,000 บาทต่อหนึ่งหน่วยการขนส่ง หรือกิโลกรัมละ 30 บาทแห่งน้ำหนักสุทธิของของนั้น แล้วแต่เงินจำนวนใดจะมากกว่า และตามมาตรา 46 สิทธิเรียกร้องเอาค่าเสียหายเพื่อการที่ของสูญหาย เสียหาย หรือส่งมอบชักช้า ถ้าไม่ได้ฟ้องคดีหรือเสนอข้อพิพาทให้อนุญาโตตุลาการชี้ขาดภายใน 1 ปีนับแต่วันที่ผู้ขนส่งได้ส่งมอบของหรือควรจะได้ส่งมอบของ ให้เป็นอันขาดอายุความ

ผู้ขนส่งต้องรับผิดเต็มจำนวนมูลค่าสินค้าเสมอโดยไม่มีข้อจำกัดความรับผิด และมีอายุความ 10 ปี

จำกัดความรับผิดไว้ที่ 500 บาทต่อตู้คอนเทนเนอร์ และมีอายุความฟ้องร้อง 90 วัน

ผู้ขนส่งทางทะเลไม่ต้องรับผิดชอบในความสูญหายหรือเสียหายของสินค้าในทุกกรณี

ข้อใดอธิบายหลักเกณฑ์การจำแนกความผิดฐาน 'ลักทรัพย์' (มาตรา 334) 'ฉ้อโกง' (มาตรา 341) และ 'ยักยอก' (มาตรา 352) ตามประมวลกฎหมายอาญาและแนวคำพิพากษาศาลฎีกาได้ถูกต้องที่สุด?

ลักทรัพย์คือทรัพย์ยังอยู่ในความครอบครองของผู้อื่นแล้วคนร้ายแย่งการครอบครองไปโดยทุจริต (หรือหลอกลวงให้ส่งมอบเพียงการยึดถือชั่วคราวแต่เจ้าของยังไม่สละการครอบครอง); ฉ้อโกงคือการหลอกลวงจนเจ้าของหลงเชื่อและยอมส่งมอบกรรมสิทธิ์หรือการครอบครองให้ไป; ยักยอกคือผู้กระทำครอบครองทรัพย์ของผู้อื่นอยู่ก่อนแล้วโดยชอบแล้วเบียดบังเอาเป็นของตนโดยทุจริต — จุดตัดสำคัญในข้อสอบเนติบัณฑิตขาอาญาคือ 'การครอบครองทรัพย์ในขณะกระทำความผิด': (1) หากเจ้าของยังครอบครองอยู่ (รวมถึงกรณีส่งมอบให้ดูชั่วคราวต่อหน้า เช่น ขอลองสวมสร้อยในร้านทองแล้ววิ่งหนี) การเอาไปเป็นความผิดฐานลักทรัพย์ (และวิ่งราวทรัพย์หากฉกฉวยซึ่งหน้า) (2) หากผู้กระทำได้รับมอบการครอบครองไว้ในฐานะผู้ดูแลหรือตัวแทนอยู่ก่อนแล้ว (เช่น ลูกจ้างเก็บรักษาเงินหรือผู้เช่าซื้อครอบครองรถ) แล้วเบียดบังเอาไป เป็นความผิดฐานยักยอก (ซึ่งเป็นความผิดอันยอมความได้) และ (3) หากใช้อุบายหลอกลวงจนเจ้าของยอมโอนกรรมสิทธิ์หรือส่งมอบการครอบครองให้ขาดไป เป็นความผิดฐานฉ้อโกง

ลักทรัพย์ใช้กับสังหาริมทรัพย์ ส่วนยักยอกและฉ้อโกงใช้เฉพาะกับอสังหาริมทรัพย์เท่านั้น

ทั้งสามฐานความผิดเป็นความผิดอันยอมความได้ทั้งหมด

การขอยืมสร้อยคอทองคำของเพื่อนมาลองสวมดูต่อหน้าเพื่อนแล้ววิ่งหนีไปทันที เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์เสมอ

ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 119 ในกรณีที่ลูกจ้างกระทำความผิดอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น ทุจริตต่อหน้าที่ จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย หรือละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา 3 วันทำงานติดต่อกันไม่ว่าจะมีวันหยุดคั่นหรือไม่ก็ตามโดยไม่มีเหตุอันสมควร นายจ้างสามารถเลิกจ้างได้โดยมีผลทางกฎหมายอย่างไร?

นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้าง และหากนายจ้างระบุเหตุแห่งการเลิกจ้างไว้ในหนังสือบอกเลิกสัญญาจ้างในขณะเลิกจ้างแล้ว นายจ้างจึงจะยกเหตุนั้นขึ้นอ้างในภายหลังได้ — ตามมาตรา 119 วรรคหนึ่ง นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้างใน 6 กรณีตาม (1)–(6) และมาตรา 119 วรรคสาม บัญญัติว่า การเลิกจ้างตามมาตรานี้ ถ้านายจ้างไม่ได้ระบุข้อเท็จจริงอันเป็นเหตุแห่งการเลิกจ้างไว้ในหนังสือบอกเลิกสัญญาจ้าง หรือไม่ได้แจ้งเหตุแห่งการเลิกจ้างให้ลูกจ้างทราบในขณะที่เลิกจ้าง นายจ้างจะยกเหตุนั้นขึ้นอ้างในภายหลังไม่ได้ (ยกเว้นกรณีลูกจ้างต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกตามอนุ 6)

นายจ้างยังคงต้องจ่ายค่าชดเชยครึ่งหนึ่งของอัตราปกติเสมอ

นายจ้างไม่จำเป็นต้องระบุเหตุแห่งการเลิกจ้างในหนังสือเลิกจ้างสำหรับทุกอนุมาตรา และสามารถคิดค้นเหตุผลใหม่ขึ้นอ้างในชั้นศาลได้เสมอ

นายจ้างต้องได้รับคำพิพากษาถึงที่สุดของศาลอาญาก่อนจึงจะมีคำสั่งเลิกจ้างได้

ในวิชากฎหมายภาษีอากร (ข้อ 9 ขาอาญา) ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 41 วรรคสองและวรรคสาม ผู้มีเงินได้เกิดจากแหล่งนอกประเทศจะต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาในประเทศไทยเมื่อครบองค์ประกอบเงื่อนไขใด?

ผู้มีเงินได้เป็นผู้อยู่ในประเทศไทยชั่วระยะเวลาหนึ่งหรือหลายระยะเวลารวมทั้งหมดถึง 180 วันในปีภาษีที่เกิดเงินได้นั้น และได้นำเงินได้นั้นเข้ามาในประเทศไทย — ประมวลรัษฎากร มาตรา 41 วรรคสองและวรรคสาม วางหลักเกณฑ์การจัดเก็บภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาสำหรับแหล่งเงินได้นอกประเทศ (หลักถิ่นที่อยู่) ว่า ผู้มีเงินได้ต้อง (1) เป็นผู้อยู่ในประเทศไทยชั่วระยะเวลาหนึ่งหรือหลายระยะเวลารวมทั้งหมดถึง 180 วันในปีภาษีใด และ (2) นำเงินได้จากแหล่งนอกประเทศนั้นเข้ามาในประเทศไทย

เงินได้จากแหล่งนอกประเทศได้รับยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาในประเทศไทยทุกกรณี

ผู้มีเงินได้ถือสัญชาติไทยไม่ว่าจะพำนักอยู่ในต่างประเทศตลอดทั้งปีภาษีและไม่ได้นำเงินเข้ามาในประเทศไทยเลยก็ตาม

ผู้มีเงินได้อยู่ในประเทศไทยครบ 30 วันในปีภาษี โดยไม่คำนึงว่าจะนำเงินเข้ามาในประเทศไทยหรือไม่

ในวิชากฎหมายปกครอง (ข้อ 10 ขาอาญา) ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 มาตรา 9 วรรคหนึ่ง และมาตรา 42 วรรคสอง ในการฟ้องคดีขอให้ศาลปกครองเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย (มาตรา 9 วรรคหนึ่ง (1)) ที่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนหรือวิธีการสำหรับการแก้ไขความเดือดร้อนหรือเสียหายไว้โดยเฉพาะ ผู้ฟ้องคดีต้องดำเนินการอย่างไร?

ต้องดำเนินการตามขั้นตอนและวิธีการที่กฎหมายกำหนดไว้ (เช่น การยื่นอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครอง) ให้ครบถ้วนเสียก่อน จึงจะมีสิทธิฟ้องคดีต่อศาลปกครองภายใน 90 วันนับแต่วันที่รู้หรือควรรู้ถึงเหตุแห่งการฟ้องคดี — มาตรา 42 วรรคสอง แห่ง พ.ร.บ. จัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 บัญญัติหลักการเยียวยาความเดือดร้อนเสียหายภายในฝ่ายปกครองเป็นเงื่อนไขการฟ้องคดีว่า ในกรณีที่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนหรือวิธีการสำหรับการแก้ไขความเดือดร้อนหรือเสียหายในเรื่องใดไว้โดยเฉพาะ การฟ้องคดีปกครองในเรื่องนั้นจะกระทำได้ต่อเมื่อมีการดำเนินการตามขั้นตอนและวิธีการดังกล่าว และได้มีการสั่งการตามกฎหมายนั้น หรือมิได้มีการสั่งการภายในเวลาอันสมควร หรือภายในเวลาที่กฎหมายนั้นกำหนด

ต้องยื่นฟ้องต่อศาลยุติธรรมก่อนแล้วให้ศาลยุติธรรมโอนคดีไปยังศาลปกครอง

สามารถข้ามขั้นตอนการอุทธรณ์ภายในฝ่ายปกครองไปฟ้องศาลปกครองสูงสุดได้โดยตรงในทุกกรณี

ต้องยื่นฟ้องคดีต่อศาลปกครองภายใน 15 วันนับแต่วันที่ออกคำสั่งทางปกครอง

ในคดีความผิดอันยอมความได้ (ความผิดต่อส่วนตัว เช่น ยักยอก ฉ้อโกงทั่วไป ทำให้เสียทรัพย์ หรือหมิ่นประมาท) ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 กำหนดอายุความการร้องทุกข์ไว้อย่างไร?

ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ภายใน 3 เดือนนับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด มิฉะนั้นเป็นอันขาดอายุความ — ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 บัญญัติว่า ภายใต้บังคับมาตรา 95 ในกรณีความผิดอันยอมความได้ ถ้าผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ภายในสามเดือนนับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด เป็นอันขาดอายุความ (ต้องรู้ทั้งสองประการ คือ รู้เรื่องความผิด และรู้ตัวผู้กระทำความผิด จึงจะเริ่มนับ 3 เดือน)

สามารถร้องทุกข์เมื่อใดก็ได้ตราบใดที่ยังไม่เกินอายุความฟ้องคดี 10 ปี

ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ภายใน 1 ปีนับแต่วันเกิดเหตุโดยไม่คำนึงว่าจะรู้ตัวผู้กระทำความผิดเมื่อใด

ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ภายใน 15 วันนับแต่วันที่เกิดความเสียหาย

คนร้าย 3 คนตกลงร่วมกันเข้าไปลักทรัพย์ในบ้านของนาย ก. ในระหว่างที่กำลังขนทรัพย์สินอยู่นั้น นาย ก. ตื่นขึ้นมาพบเข้า คนร้ายคนที่ 1 และคนที่ 2 จึงช่วยกันชกต่อยทำร้ายนาย ก. เพื่อความสะดวกในการพาทรัพย์นั้นไป ส่วนคนร้ายคนที่ 3 ซึ่งยืนดูต้นทางอยู่หน้าบ้านเมื่อเห็นว่ามีการทำร้ายเจ้าทรัพย์จึงรีบวิ่งหนีไปทันทีโดยไม่เอาทรัพย์ไปด้วย ความรับผิดของคนร้ายทั้ง 3 คนเป็นอย่างไร?

คนร้ายคนที่ 1 และคนที่ 2 มีความผิดฐานร่วมกันชิงทรัพย์ตามมาตรา 339 (ไม่เป็นปล้นทรัพย์เพราะร่วมกันใช้กำลังประทุษร้ายเพียง 2 คน) ส่วนคนร้ายคนที่ 3 มีความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์ (หรือพยายามลักทรัพย์) — ความผิดฐานปล้นทรัพย์ตามมาตรา 340 ต้องเป็นการ 'ชิงทรัพย์โดยร่วมกันกระทำความผิดตั้งแต่สามคนขึ้นไป' เมื่อเดิมทั้ง 3 คนสมคบกันมาเพียงเพื่อลักทรัพย์ แต่เมื่อพบเจ้าทรัพย์ มีเพียงคนร้าย 2 คนที่ตกลงร่วมกันใช้กำลังประทุษร้ายเพื่อพาทรัพย์ไป ส่วนคนที่ 3 วิ่งหนีไปโดยไม่ได้รู้เห็นหรือร่วมในการใช้กำลังประทุษร้ายด้วย คนที่ 1 และ 2 จึงผิดเพียงฐานร่วมกันชิงทรัพย์ตามมาตรา 339 ประกอบมาตรา 83 และคนที่ 3 ผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์

คนร้ายทุกคนมีความผิดเพียงฐานบุกรุกในเวลากลางคืนเท่านั้น

คนร้ายทั้ง 3 คนมีความผิดฐานปล้นทรัพย์ตามมาตรา 340 เท่ากันทุกคน

คนร้ายคนที่ 3 ไม่มีความผิดทางอาญาใดๆ เลยเพราะวิ่งหนีไปก่อน

ลูกจ้างขับรถบรรทุกส่งสินค้าของนายจ้างไปตามเส้นทางที่นายจ้างสั่ง ในระหว่างทางได้ขับรถด้วยความประมาทชนรถยนต์ของนาย ก. ได้รับความเสียหาย และนายจ้างได้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่นาย ก. ไปจนครบถ้วนแล้ว ตาม ป.พ.พ. มาตรา 425 และมาตรา 426 นายจ้างมีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากลูกจ้างได้หรือไม่ และมีอายุความไล่เบี้ยเท่าใด?

นายจ้างมีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากลูกจ้างผู้ทำละเมิดได้ตามมาตรา 426 โดยสิทธิไล่เบี้ยมีอายุความ 10 ปีตามมาตรา 193/30 นับแต่วันที่นายจ้างได้ชำระค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้เสียหาย — ตาม ป.พ.พ. มาตรา 425 นายจ้างต้องร่วมกันรับผิดกับลูกจ้างในผลแห่งละเมิดซึ่งลูกจ้างได้กระทำไปในทางการที่จ้างนั้น และตามมาตรา 426 นายจ้างซึ่งได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่บุคคลภายนอกเพื่อละเมิดอันลูกจ้างได้ทำนั้น ชอบที่จะได้ชดใช้จากลูกจ้างนั้น โดยแนวคำพิพากษาศาลฎีกาวางหลักว่าสิทธิไล่เบี้ยตามมาตรา 426 ไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงมีอายุความทั่วไป 10 ปีตามมาตรา 193/30 นับแต่วันที่นายจ้างชำระค่าสินไหมทดแทน

นายจ้างมีสิทธิไล่เบี้ยได้เพียงร้อยละ 20 ของค่าเสียหายเท่านั้น

นายจ้างไม่มีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากลูกจ้างเพราะถือเป็นความเสี่ยงทางธุรกิจของนายจ้างเอง

นายจ้างมีสิทธิไล่เบี้ยได้แต่ต้องฟ้องภายในอายุความละเมิด 1 ปีนับแต่วันเกิดเหตุชนกัน

นาย ก. ต้องการฆ่านาย ข. จึงแอบเทยาพิษลงในแก้วกาแฟให้นาย ข. ดื่ม หลังจากนาย ข. ดื่มกาแฟไปแล้วเกิดอาการปวดท้องอย่างรุนแรง นาย ก. เกิดความสงสารและสำนึกผิดจึงรีบพานาย ข. ส่งโรงพยาบาลและแจ้งแพทย์ให้ล้างท้องช่วยชีวิตไว้ได้ทันจนนาย ข. รอดชีวิตโดยได้รับอันตรายสาหัส การกระทำของนาย ก. มีผลตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 82 อย่างไร?

เป็นการกลับใจแก้ไขไม่ให้การกระทำนั้นบรรลุผลตามมาตรา 82 ผู้กระทำไม่ต้องรับโทษสำหรับการพยายามกระทำความผิดฐานฆ่าผู้อื่น แต่ยังคงต้องรับโทษสำหรับความผิดฐานทำร้ายร่างกายจนเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัสซึ่งได้สำเร็จไปแล้วก่อนกลับใจ — ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 82 ผู้ใดพยายามกระทำความผิด หากยับยั้งเสียเองไม่กระทำการให้ตลอด หรือกลับใจแก้ไขไม่ให้การกระทำนั้นบรรลุผล ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษสำหรับการพยายามกระทำความผิดนั้น แต่ถ้าการที่ได้กระทำไปแล้วต้องตามบทกฎหมายที่บัญญัติเป็นความผิด ผู้นั้นต้องรับโทษสำหรับความผิดนั้นๆ (จึงไม่ต้องรับโทษฐานพยายามฆ่า แต่ต้องรับโทษฐานทำร้ายร่างกายอันตรายสาหัสตามมาตรา 297)

นาย ก. พ้นจากความรับผิดทางอาญาทุกฐานความผิดและไม่ต้องรับโทษใดๆ เลย

นาย ก. ยังคงต้องรับโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่นเต็มอัตราเพราะได้ลงมือเทยาพิษไปแล้ว

นาย ก. ต้องรับโทษฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาสำเร็จตามมาตรา 288

ในวิชากฎหมายรัฐธรรมนูญ (ข้อ 10 ขาอาญา) ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560 มาตรา 212 ในการที่ศาลจะส่งความเห็นให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่าบทบัญญัติแห่งกฎหมายขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ จะต้องมีหลักเกณฑ์เงื่อนไขอย่างไร?

ต้องเป็นบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ศาลจะใช้บังคับแก่คดีใด และคู่ความโต้แย้งพร้อมด้วยเหตุผลหรือศาลเห็นเองว่าบทบัญญัตินั้นขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญและยังไม่มีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในส่วนที่เกี่ยวกับบทบัญญัตินั้น โดยให้ศาลรอการพิพากษาคดีไว้ชั่วคราวแต่ดำเนินการพิจารณาต่อไปได้ — มาตรา 212 ของรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560 ใช้สำหรับการควบคุมความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของ 'บทบัญญัติแห่งกฎหมาย' (ระดับพระราชบัญญัติหรือเทียบเท่า ไม่ใช่ระดับกฎหรือข้อบัญญัติท้องถิ่นซึ่งอยู่ในอำนาจศาลปกครอง) ที่ศาลจะใช้บังคับแก่คดี โดยศาลต้องส่งความเห็นไปให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัย ในระหว่างนั้นศาลดำเนินการพิจารณาต่อไปได้แต่ให้รอการพิพากษาคดีไว้ชั่วคราวจนกว่าจะมีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ

คู่ความสามารถยื่นคำร้องคัดค้านกฎหมายทุกฉบับต่อศาลรัฐธรรมนูญโดยตรงได้ทันทีโดยไม่ต้องมีคดีอยู่ในศาลยุติธรรมหรือศาลปกครอง

ศาลต้องมีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความทันทีที่คู่ความยื่นคำร้องโต้แย้งบทบัญญัติแห่งกฎหมาย

ใช้บังคับได้เฉพาะกับกฎกระทรวงและระเบียบของส่วนราชการเท่านั้น ไม่รวมถึงพระราชบัญญัติ

นาย ก. จ้างวานให้นาย ข. ไปยิงนาย ค. โดยมอบเงินค่าจ้างให้ 50,000 บาท แต่นาย ข. รับเงินไปแล้วกลับหลบหนีไปต่างจังหวัดโดยไม่ได้ไปลงมือยิงนาย ค. แต่อย่างใด ความรับผิดของนาย ก. ผู้ใช้ให้กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84 วรรคสอง เป็นอย่างไร?

เมื่อความผิดมิได้กระทำลงไม่ว่าจะเป็นเพราะผู้ถูกใช้ไม่ยอมกระทำหรือเหตุอื่นใด นาย ก. ผู้ใช้ต้องระวางโทษเพียงหนึ่งในสามของโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน — ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 84 วรรคสอง ถ้าความผิดมิได้กระทำลง ไม่ว่าจะเป็นเพราะผู้ถูกใช้ไม่ยอมกระทำ ยังไม่ได้กระทำ หรือเหตุอื่นใด ผู้ใช้ต้องระวางโทษเพียงหนึ่งในสามของโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น (ส่วนถ้าผู้ถูกใช้ได้กระทำความผิดนั้น ผู้ใช้รับโทษเสมือนเป็นตัวการ)

นาย ก. ไม่มีความผิดทางอาญาใดๆ เลยเพราะนาย ข. ยังไม่ได้ลงมือยิง

นาย ก. ต้องรับโทษเสมือนเป็นตัวการฐานฆ่าผู้อื่นสำเร็จเต็มอัตรา

นาย ก. ต้องรับโทษสองในสามของโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น

นายดำได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินมีโฉนดของนายขาวโดยการครอบครองปรปักษ์ครบ 10 ปีตาม ป.พ.พ. มาตรา 1382 แต่ยังไม่ได้นำคำสั่งศาลไปจดทะเบียนได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์ในโฉนดที่ดิน ต่อมานายขาวขายและจดทะเบียนโอนที่ดินนั้นให้แก่นายแดงซึ่งซื้อโดยสุจริตและเสียค่าตอบแทน นายดำจะยกการได้มาโดยการครอบครองปรปักษ์ขึ้นยันนายแดงได้หรือไม่ ตามบทบัญญัติมาตราใด?

ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้นายแดงไม่ได้ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1299 วรรคสอง เพราะการได้มาโดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมซึ่งยังไม่ได้จดทะเบียน จะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริตและได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้วไม่ได้ — การได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินโดยการครอบครองปรปักษ์ตามมาตรา 1382 เป็นการได้มาโดยทางอื่นนอกจากนิติกรรมตามมาตรา 1299 วรรคสอง ซึ่งบัญญัติว่า ถ้ายังมิได้จดทะเบียนไซร้ ท่านว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงทางทะเบียนไม่ได้ และสิทธิอันยังมิได้จดทะเบียนนั้น มิให้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้บุคคลภายนอกผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนและโดยสุจริต และได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว

ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้นายแดงได้เสมอ เพราะการครอบครองปรปักษ์อยู่เหนือกฎหมายทะเบียนที่ดินทุกประการ

ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้นายแดงได้หากนายดำฟ้องคดีภายใน 5 ปีนับแต่วันที่นายแดงจดทะเบียน

นายดำต้องชำระเงินครึ่งหนึ่งของราคาที่ดินให้แก่นายแดงจึงจะได้ที่ดินคืน

การสอบความรู้ชั้นเนติบัณฑิต ของสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา มีโครงสร้างการแบ่งภาคและขาวิชา จำนวนข้อสอบ และเกณฑ์การสอบผ่านอย่างไร?

แบ่งเป็น 2 ภาค 4 ขา (ภาคหนึ่ง: ขาแพ่งและขาอาญา; ภาคสอง: ขาวิธีพิจารณาความแพ่งและขาวิธีพิจารณาความอาญา) แต่ละขามีข้อสอบอัตนัย 10 ข้อ คะแนนเต็ม 100 คะแนน เกณฑ์ผ่านต้องได้ตั้งแต่ร้อยละ 50 (50 คะแนน) ขึ้นไปต่อขา และสามารถสะสมผลสอบแต่ละขาที่สอบผ่านแล้วไว้ได้ — การศึกษากฎหมายชั้นเนติบัณฑิตแบ่งออกเป็น 2 ภาค 4 ขาวิชา ได้แก่ ภาคหนึ่ง (กลุ่มวิชากฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และกลุ่มวิชากฎหมายอาญา) และภาคสอง (กลุ่มวิชากฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และกลุ่มวิชากฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา) โดยแต่ละขามีข้อสอบอัตนัย 10 ข้อ ข้อละ 10 คะแนน รวม 100 คะแนน ผู้เข้าสอบต้องได้คะแนนตั้งแต่ 50 คะแนนขึ้นไปจึงจะสอบผ่านในขานั้น และสามารถสะสมขาที่สอบผ่านแล้วไว้ได้

แบ่งเป็น 1 ภาค 2 ขา เป็นข้อสอบปรนัยทั้งหมด 100 ข้อ เกณฑ์ผ่านร้อยละ 60 และห้ามสะสมผลสอบข้ามปี

แบ่งเป็น 4 ภาค 8 ขา แต่ละขามีข้อสอบ 5 ข้อ เกณฑ์ผ่านต้องได้ไม่ต่ำกว่าร้อยละ 70 ในทุกขาพร้อมกันในการสอบครั้งเดียว

แบ่งเป็น 2 ภาค คือ ภาคทฤษฎีและภาคฝึกงานในสำนักงานทนายความ ไม่มีข้อสอบข้อเขียน

ในวิชากฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา (ข้อ 9 ขาแพ่ง) ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม สิทธิในงานอันมีลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด และอายุการคุ้มครองลิขสิทธิ์สำหรับงานทั่วไปของผู้สร้างสรรค์ที่เป็นบุคคลธรรมดามีกำหนดเวลาเท่าใด?

ลิขสิทธิ์เกิดขึ้นทันทีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้นโดยไม่ต้องจดทะเบียน และมีอายุการคุ้มครองตลอดอายุของผู้สร้างสรรค์และอยู่ต่อไปอีกเป็นเวลา 50 ปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย — หลักพื้นฐานของกฎหมายลิขสิทธิ์คือ ระบบคุ้มครองอัตโนมัติทันทีที่สร้างสรรค์ผลงานเสร็จโดยไม่ต้องจดทะเบียน (การแจ้งข้อมูลลิขสิทธิ์ต่อกรมทรัพย์สินทางปัญญาเป็นเพียงหลักฐานเบื้องต้นไม่ใช่เงื่อนไขการได้มาซึ่งลิขสิทธิ์) และตามมาตรา 19 อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ทั่วไปมีอยู่ตลอดอายุของผู้สร้างสรรค์ และจะมีอยู่ต่อไปอีกเป็นเวลา 50 ปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย

ลิขสิทธิ์จะเกิดขึ้นต่อเมื่อได้รับหนังสือสำคัญการจดทะเบียนจากกรมทรัพย์สินทางปัญญาเท่านั้น และมีอายุคุ้มครอง 10 ปี

ลิขสิทธิ์มีอายุการคุ้มครอง 20 ปีนับแต่วันยื่นคำขอรับสิทธิบัตรและต่ออายุไม่ได้

ลิขสิทธิ์เกิดขึ้นเมื่อมีการวางจำหน่ายเชิงพาณิชย์ครบ 1,000 ชิ้น และมีอายุคุ้มครองตลอดกาลไม่มีวันหมดอายุ

ในการเขียนตอบข้อสอบอัตนัยชั้นเนติบัณฑิต โครงสร้างการเขียนตอบ 3 ส่วนที่เป็นมาตรฐานของสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภาเพื่อให้ได้คะแนนเต็มเม็ดเต็มหน่วย ประกอบด้วยอะไรบ้าง?

ส่วนที่ 1 การวางหลักกฎหมายที่เกี่ยวข้องอย่างแม่นยำ; ส่วนที่ 2 การวินิจฉัยปรับบทข้อเท็จจริงตามโจทย์เข้ากับหลักกฎหมายทีละประเด็นอย่างเป็นเหตุเป็นผล; และส่วนที่ 3 การสรุปฟันธงคำตอบให้ตรงตามคำถามของโจทย์ — การเขียนตอบข้อสอบอัตนัยเนติบัณฑิตแบบวางหลักกฎหมาย ต้องประกอบด้วย 3 ส่วนสำคัญ คือ (1) วางหลักกฎหมายและอ้างอิงเลขมาตราสำคัญให้ถูกต้อง (2) วินิจฉัยปรับบทข้อเท็จจริงจากโจทย์เข้ากับองค์ประกอบของตัวบทกฎหมายและแนวคำพิพากษาศาลฎีกาอย่างละเอียดทุกประเด็น และ (3) สรุปผลคำตอบให้ชัดเจนและตรงกับสิ่งที่โจทย์ถาม

การเขียนประวัติความเป็นมาของกฎหมายตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาโดยไม่ต้องปรับบทกับข้อเท็จจริงในโจทย์

ส่วนที่ 1 การคัดลอกโจทย์ซ้ำทั้งหมด; ส่วนที่ 2 การแสดงความคิดเห็นทางการเมืองและสังคม; และส่วนที่ 3 การตั้งคำถามย้อนกลับไปยังกรรมการผู้ตรวจข้อสอบ

การเขียนเฉพาะคำตอบสั้นๆ ว่า ผิด หรือ ไม่ผิด เพียงบรรทัดเดียวโดยไม่ต้องให้เหตุผลประกอบ

ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 คำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลแรงงานจะสามารถอุทธรณ์ได้ในปัญหาใด ภายในกำหนดเวลาเท่าใด และยื่นอุทธรณ์ไปยังศาลใด?

อุทธรณ์ได้เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายเท่านั้น ภายในกำหนด 15 วันนับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งนั้น โดยอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ — ตามมาตรา 54 แห่ง พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 (แก้ไขเพิ่มเติม) ในการพิจารณาพิพากษาคดีแรงงาน ให้ศาลแรงงานเป็นผู้วินิจฉัยชี้ขาดปัญหาข้อเท็จจริง และคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลแรงงานให้อุทธรณ์ได้เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายไปยังศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษภายในกำหนด 15 วันนับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งนั้น

อุทธรณ์ได้เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์เกิน 500,000 บาท ภายในกำหนด 30 วัน ไปยังศาลปกครองสูงสุด

อุทธรณ์ได้ทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย ภายในกำหนด 1 เดือน ไปยังศาลฎีกาโดยตรง

คำพิพากษาของศาลแรงงานชั้นต้นเป็นที่สุดเด็ดขาด ไม่สามารถอุทธรณ์ได้ในทุกกรณี

ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 172 ถึงมาตรา 181 ข้อใดเปรียบเทียบความแตกต่างทางกฎหมายระหว่าง 'โมฆะกรรม' และ 'โมฆียะกรรม' ได้ถูกต้อง?

โมฆะกรรมเสียเปล่ามาแต่ต้นไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้และผู้มีส่วนได้เสียคนใดจะยกความเสียเปล่าขึ้นกล่าวอ้างก็ได้ ส่วนโมฆียะกรรมมีผลสมบูรณ์จนกว่าจะถูกบอกล้างและสามารถให้สัตยาบันได้ภายในกำหนดเวลาตามมาตรา 181 (ภายใน 1 ปีนับแต่เวลาที่อาจให้สัตยาบันได้ หรือไม่เกิน 10 ปีนับแต่ทำนิติกรรม) — ตามมาตรา 172 โมฆะกรรมนั้นไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ และผู้มีส่วนได้เสียคนใดจะยกความเสียเปล่าแห่งโมฆะกรรมขึ้นกล่าวอ้างก็ได้ ส่วนโมฆียะกรรม (มาตรา 175–176) มีผลสมบูรณ์ในตอนแรกแต่เมื่อถูกบอกล้างแล้วให้ถือว่าเป็นโมฆะมาแต่เริ่มแรก และตามมาตรา 181 โมฆียะกรรมนั้นจะบอกล้างมิได้เมื่อพ้นเวลา 1 ปีนับแต่เวลาที่อาจให้สัตยาบันได้ หรือเมื่อพ้นเวลา 10 ปีนับแต่ได้ทำนิติกรรมอันเป็นโมฆียะนั้น

ทั้งโมฆะกรรมและโมฆียะกรรมสามารถให้สัตยาบันเพื่อให้สมบูรณ์มาแต่ต้นได้เหมือนกันทุกประการ

โมฆะกรรมมีผลสมบูรณ์จนกว่าศาลจะมีคำพิพากษาเพิกถอน ส่วนโมฆียะกรรมเสียเปล่ามาแต่ต้นและห้ามให้สัตยาบัน

การบอกล้างโมฆียะกรรมต้องทำภายใน 30 วันนับแต่วันทำนิติกรรม มิฉะนั้นจะกลายเป็นโมฆะกรรมทันที

เนติบัณฑิต ภาคหนึ่ง (ขาแพ่งและขาอาญา) — ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์, ประมวลกฎหมายอาญา, กฎหมายแรงงานและภาษีอากร

ชุดบัตรคำถาม-คำตอบและตัวเลือก 4 ตัวเลือก สำหรับการสอบความรู้ชั้นเนติบัณฑิต ภาคหนึ่ง ครอบคลุมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา กฎหมายการค้าระหว่างประเทศ ประมวลกฎหมายอาญา กฎหมายแรงงาน กฎหมายภาษีอากร และกฎหมายรัฐธรรมนูญ-ปกครอง

Level: advanced
Languages: th → th
Cards: 32
Markdown: เนติบัณฑิต ภาคหนึ่ง (ขาแพ่งและขาอาญา) — ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์, ประมวลกฎหมายอาญา, กฎหมายแรงงานและภาษีอากร (.md)

Flashcards (32)